Jerzy Kranz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Kranz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 października 1948
Poznań
Doktor habilitowany nauk
prawnych
Specjalność:
prawo międzynarodowe
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
(1970)
Doktorat 1980 – prawo
Instytut Nauk Prawnych PAN
Habilitacja 31 marca 1995 – prawo
Instytut Nauk Prawnych PAN
Wykładowca
Uczelnia Instytut Nauk Prawnych PAN
(1975-1990)
Szkoła Główna Handlowa w Warszawie / Wyższa Szkoła Europejska im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie
(2003-2008)
Akademia Leona Koźmińskiego w Warszawie
(od 2008)
Okres zatrudn. 2004-2017
Ambasador RP w Niemczech
Okres spraw. 2 kwietnia 2001–5 listopada 2002
Poprzednik Andrzej Byrt
Następca Andrzej Byrt
Podsekretarz Stanu w MSZ
Okres spraw. styczeń 2000–luty 2001
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa „Bene Merito” Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN

Jerzy Kranz (ur. 14 października 1948 w Poznaniu) – polski prawnik, dyplomata i naukowiec, doktor habilitowany nauk prawnych, specjalista prawa międzynarodowego i UE. Członek kilku delegacji polskich w rokowaniach międzynarodowych, w latach 2001–2002 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w RFN, profesor SGH i Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W 1970 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1972 odbył studia na podyplomowym Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1980 obronił w Instytucie Nauk Prawnych PAN pracę doktorską System głosów ważonych w organizacjach międzynarodowych. W 1995 w tej samej placówce naukowej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie pracy Entre l'influence et l'intervention. Certains aspects juridiques de l'assistance financière multilatérale[1].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1971–1975 był redaktorem Warszawskiego biura Agencji France-Presse. W latach 1975–1990 był asystentem a następnie adiunktem w Instytucie Nauk Prawnych PAN. W okresie 1990–1995 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, w latach 1991–1992 był radcą Ambasady RP w RFN i w latach 1992–1995 radcą-ministrem pełnomocnym tej samej ambasady. W okresie od 1995 do 1998 pełnił funkcję wicedyrektora Centrum Stosunków Międzynarodowych w Warszawie, a następnie był członkiem zarządu tego Centrum. W latach 1998–2000 oraz od 2009 członek Doradczego Komitetu Prawnego przy Ministrze Spraw Zagranicznych.

W latach 1998–2002 ponownie pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych; od kwietnia 1998 do grudnia 1999 był dyrektorem Departamentu Prawno-Traktatowego, a następnie dyrektorem Departamentu Spraw Prawnych i Konsularnych; od stycznia 2000 do lutego 2001 był podsekretarzem stanu, a od marca 2001 do października 2002 ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym RP w RFN.

W okresie od 2003 do 2008 był profesorem w Katedrze Prawa Europejskiego Szkoły Głównej Handlowej i jednocześnie Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. J. Tischnera w Krakowie. Od 2008 jest profesorem w Katedrze Prawa Międzynarodowego i Prawa UE Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie.

Udział w rokowaniach międzynarodowych[edytuj | edytuj kod]

  • Traktat między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Federalną Niemiec o potwierdzeniu istniejącej między nimi granicy, podpisany 14 listopada 1990 r. w Warszawie – członek delegacji polskiej
  • Traktat między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy, podpisany 17 czerwca 1991 r. w Bonn – członek delegacji polskiej
  • Konwencja dotycząca koncyliacji i arbitrażu, zawarta w ramach KBWE i podpisana w Sztokholmie 15 grudnia 1992 r. – członek delegacji polskiej
  • Konferencja dyplomatyczna Narodów Zjednoczonych w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Trybunału Karnego (Rzym, 15 czerwca–17 lipca 1998 r.) – członek delegacji polskiej
  • Rokowania wielostronne (Białoruś, Czechy, Jewish Claims Conference, Izrael, RFN, Polska, Rosja, Ukraina, Stany Zjednoczone) dotyczące świadczeń niemieckich za pracą niewolniczą i przymusową – Bonn, Berlin, Waszyngton (1999 – lipiec 2000) – przewodniczący delegacji polskiej
  • Rokowania wielostronne (Austria, Białoruś, Czechy, Polska, Rosja, Ukraina, USA, Węgry) dotyczące świadczeń austriackich za pracą niewolniczą i przymusową – Wiedeń (maj-październik 2000 r.) – przewodniczący delegacji polskiej

Członkostwo w organizacjach społecznych i naukowych[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kranz, Głosowanie ważone w organizacjach międzynarodowych, Ossolineum, Warszawa 1982, ​ISBN 83-04-01211-1
  • Jerzy Kranz, Entre l'influence et l'intervention. Certains aspects juridiques de l'assistance financière multilatérale, Peter Lang Verlag, Frankfurt/M. 1994, ​ISBN 3-631-46874-1
  • Jerzy Kranz, Klaus Bachmann (red.), Przeprosić za wypędzenie? O wysiedleniu Niemców po II wojnie światowej, Znak, Kraków 1997, ​ISBN 83-7006-730-1
  • Jerzy Kranz, Klaus Bachmann (red.), Verlorene Heimat. Die Vertreibungsdebatte in Polen, Bouvier Verlag, Bonn 1998, ​ISBN 3-416-02801-5
  • Jerzy Kranz, Bartosz Jałowiecki, Jan Barcz, Między pamięcią a odpowiedzialnością. Rokowania w latach 1998–2000 w sprawie świadczeń za pracę przymusową, Wydawnictwo Prawo i Praktyka Gospodarcza, Warszawa 2004, ​ISBN 83-87611-54-9
  • Jerzy Kranz, Tło prawne dyskusji nad reformą ustrojową Unii Europejskiej, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Societas Vistulana, Kraków-Warszawa 2007, ​ISBN 978-83-61033-02-8
  • Jerzy Kranz, War, Peace or Appeasement? Völkerrechtliche Dilemmata bei der Anwendung militärischer Gewalt zu Beginn des 21. Jahrhunderts, Instytut Wydawniczy EuroPrawo, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-7627-006-7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowa Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2019-01-10].
  2. Wizytówka, www.kozminski.edu.pl [dostęp 2019-01-10].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 lutego 2010 r. o nadaniu orderów i odznaczenia, www.infor.pl [dostęp 2019-01-10] (ang.).
  4. Prof. Jerzy Kranz odznaczony, prawo.gazetaprawna.pl, 18 grudnia 2014 [dostęp 2019-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]