Jerzy Mara-Meÿer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Józef Mara-Meÿer
Vis, Filip, Eugeniusz Zakrzewski, Józef Miller
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1919
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 maja 1943
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
POL Krzyż Batalionów Chłopskich.svg Bataliony Chłopskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941)

Jerzy Józef Mara-Meÿer lub Jerzy Józef Mara-Meijer ps. „Vis”, „Filip”, „Eugeniusz Zakrzewski”, „Józef Miller” (ur. 11 sierpnia 1919 w Warszawie, zm. 27 maja 1943 tamże) – polski oficer, uczestnik wojny obronnej w 1939 r, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, dowódca 1. kadrowej kompanii Batalionów Chłopskich w bitwie pod Wojdą, kawaler orderu Virtuti Militari[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec Józef był legionistą, a w odrodzonej Polsce oficerem zawodowym Wojska Polskiego. Przodkowie Meÿerów przybyli z Holandii do I Rzeczypospolitej w XVIII w. Panujący w rodzinie kult Józefa Piłsudskiego wywarł decydujący wpływ na rozwój osobowości przyszłego „zrzutka”. Z domu o dużych tradycjach patriotycznych Jerzy wyniósł także świetną znajomość języka niemieckiego oraz dobre przygotowanie w zakresie sportów obronnych.

Mara-Meÿer ukończył ośmioklasowe gimnazjum humanistyczne w Brześciu nad Bugiem i w 1938 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie szkolnym należał do ZHP i PW. Po ukończeniu rocznego kursu Szkoły Podchorążych Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie k. Brześcia został mianowany kapralem podchorążym i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy samodzielnego plutonu działek 40 mm w Starachowicach.

W czasie mobilizacji sierpniowej 1939 r. Mara-Meÿera wyznaczono na instruktora obsługi działek 40 mm. Brał udział w obronie Brześcia nad Bugiem przed armią niemiecką. Na czele plutonu ckm wyjechał 12. września z Trauguttowa i przez Kowel, Łuck, Wiśniowiec, Darachów i Ostyni k. Tyśmienicy ewakuował się 18. września do Stanisławowa i Jaremczy, skąd 21 września przeszedł na Węgry; internowany w obozie Lengyeltotti i Mohaczu.

Po ucieczce przez Jugosławię przedostał się do Francji (2. maja 1940 r.) i wstąpił do PSZ (1. Dywizja Grenadierów), z którą przeszedł cały szlak bojowy, odznaczając się męstwem i zyskując swoje pierwsze odznaczenie bojowe, Krzyż Walecznych.

Po kapitulacji Francji, Mara-Meÿer przedostał się pod koniec czerwca do Wielkiej Brytanii i 1. lipca odkomenderowany do 1. dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. W 1941 r., zgłosił się do formacji cichociemnych, by tą „najkrótszą drogą” dostać się do walczącej Polski. Na początku, ponieważ znał język niemiecki, przeznaczono go do wykonywania działań dywersyjnych na terenie Niemiec; później został przydzielony do grupy „zrzutków”, którzy mieli skakać nad Polską. Stało się to po interwencji wicepremiera Stanisława Mikołajczyka i grupy ludowców „londyńskich”, którzy widzieli w nim doskonałego kandydata na instruktora bojowego, oddelegowanego do Batalionów Chłopskich. Dlatego 26. października 1941 r. pchor. Mara-Meÿer został odkomenderowany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Rządu RP z przeznaczeniem do kraju jako kurier do Delegatury Rządu. Zaprzysiężono go 12. listopada 1941 r.

Po wielu różnych misjach w różnych miejscach na terenie okupowanej Polski zakończonych sukcesem, Mara-Meÿer zginął 27. maja 1943 od kul gestapo w strzelaninie w restauracji przy ul. Miodowej 23 w Warszawie, należącej wówczas do folksdojczki. Niemcy również ponieśli straty. Zginął wyższy urzędnik policji, komisarz kryminalny SS-Obersturmführer Horst Corfei i jeden policjant granatowy.

Pochowany na warszawskim Cmentarzu na Bródnie[2]

Podporucznik Jerzy Mara-Meÿer został pośmiertnie odznaczony Orderem Virtuti Militari. Zostawił poślubioną w 1943 r. żonę Zofię z d. Mytykowską (1922–2007), 2° Falkowska (pochowana w grobie rodzinnym Meijerów z Kazimierzem Meÿerem, jego stryjem) i syna Jerzego (ur. 1944), który wrócił do zapisu nazwiska, Meijer.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]