Jerzy Michalski (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy historyka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Jerzy Michalski (ur. 9 kwietnia 1924 w Warszawie, zm. 26 lutego 2007 w Warszawie) – polski historyk XVIII i XIX wieku, profesor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Obok Władysława Konopczyńskiego i Emanuela Rostworowskiego najwybitniejszy znawca historii Polski XVIII wieku. Autor wielu prac naukowych.

Historię studiował w czasie II wojny światowej na tajnym Uniwersytecie Warszawskim oraz Uniwersytecie Jagiellońskim. Był profesorem Instytutu Historii PAN, oraz honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Badań nad Wiekiem Osiemnastym. Uczestniczył jako redaktor i współautor przy tworzeniu „Historii nauki polskiej” tomu III (1977), oraz tomu I „Historii Sejmu Polskiego” (1985).

Od 1975 r. był zastępcą redaktora, a od 1985 r., redaktorem "Kwartalnika Historycznego”. Był mistrzem dla kilku pokoleń polskich historyków. Dzięki niezwykłej przenikliwości i dogłębnej znajomości źródeł doskonale rozumiał ludzi, o których pisał.

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Z dziejów Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1953)
  • Studia nad reforma sądownictwa i prawa sądowego w XVIII wieku (1958)
  • Polska wobec wojny o sukcesję bawarską (1968)
  • Schyłek konfederacji barskiej (1970)
  • Rousseau i sarmacki republikanizm (1977)
  • Mably i konfederacji barscy (1995)
  • Studia historyczne z XVIII i XIX wieku red. naukowa W. Kriegseisen i Z. Zielińska, t. 1-2 (2007)