Jerzy Misiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Misiński
Ilustracja
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1892
Pistryń
Data i miejsce śmierci 29 maja 1944
Flossenbürg (KL)
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
ilustracja
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
srebro Lwow 1921 bieg na 800 m
brąz Lwow 1921 bieg na 1500 m

Jerzy Misiński, ps. „Kmita” (ur. 22 maja 1892 w Pistryniu, zm. 29 maja 1944 we Flossenbürgu) – polski lekkoatleta, działacz i dziennikarz sportowy, prezes Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, kapitan administracji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Marcelego (sędzia w Stryju, zm. 1928) i bratem Jana (fizyk powiatowy w Stryju z tytułem doktora)[1][2]. Studiował na Politechnice Lwowskiej (1910–1911) i Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego (1911–1914). Uczestniczył w ruchu strzeleckim, należał do Sekcji Narciarskiej Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie. W czasie I wojny światowej służył w c. i k. armii, którą opuścił w 1918 w stopniu porucznika. Z ramienia Polskiej Organizacji Wojskowej był od listopada 1918 do maja 1919 zastępca komendanta miasta Stryj.

W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1921 roku pełnił służbę w Departamencie V Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 2 pułk Strzelców Podhalańskich[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Jego oddziałem macierzystym był wówczas Okręgowy Zakład Uzbrojenia Nr 1[4]. W 1923 roku pełnił służbę w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia Nr 1[5]. Od 1924 roku pełnił służbę Szkole Broni Chemicznej, a później Szkole Gazowej, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr 1[6][7][8]. Od 1933 roku pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego. Był pierwszym inspektorem głównym obrony przeciwgazowej zarządu Głównego Ligę Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[9]. W 1939 roku zajmował stanowisko kierownika referatu zaopatrzenia, jako kapitan administracji[10].

Działalność sportowa[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 20. uprawiał lekkoatletykę. W 1921 został wicemistrzem Polski na 800 metrów i brązowym medalistą na 1500 m. W 1922 wystąpił w reprezentacji Polski w meczu międzypaństwowym z Czechosłowacją i Jugosławią – w biegu na 110 m ppł (4 m.) i chodzie na 2 km (5 m.). Znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na Igrzyska Olimpijskie w 1920[11]. Z powodu wojny polsko-bolszewickiej Polska nie wysłała jednak ostatecznie reprezentacji na te zawody[11]. Po zakończeniu kariery sportowej był działaczem i dziennikarzem sportowym, m.in. został prezesem Warszawskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki. Od 1921 był członkiem zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, w latach 1925–1931 pełnił funkcję prezesa, a w latach 1931–1932 i 1935–1939 wiceprezesa związku. W 1925 należał do założycieli agencji prasowej „Centrosport”. W latach 1927–1929 pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma „Stadion”. W latach 1933-1939 był też członkiem Komitetu Europejskiego IAAF.

W czasie II wojny światowej działał w konspiracji. Został aresztowany przez Gestapo 27 lutego 1944 i osadzony w obozie we Flossenbürgu, gdzie zmarł 29 maja 1944.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Kapitan Jerzy Misiński posiadał następujące ordery i odznaczenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z żałobnej kadry. Ś. p. dr. Marceli Misiński. „Echo Karpackie”, s. 1, Nr 61 z 2 grudnia 1928. 
  2. Nasza ankieta lekarska. „Echo Karpackie”, s. 1, Nr 63 z 16 grudnia 1928. 
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 227, 775.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 345.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1352, 1364.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1234, 1246, 1395.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 441, 505.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 298, 825.
  9. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 154.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 421.
  11. a b Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 290.
  13. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 286.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]