Jerzy Odrowąż-Pieniążek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Wojciech Odrowąż-Pieniążek
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1890
Tomaszowice
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1974
Warszawa
Alma Mater Politechnika Federalna w Zurychu
Wykładowca akademicki
Uczelnia Politechnika Monachijska
Okres zatrudn. 1912–1914
Grób Jerzego Odrowąża-Pieniążka na Cmentarzu Powązkowskim

Jerzy Wojciech Odrowąż-Pieniążek także Jerzy Wojciech Pieniążek h. Odrowąż[1] (ur. 10 marca 1890 w Tomaszowicach, zm. 30 grudnia 1974 w Warszawie) – polski inżynier chemik, pisarz, oficer saperów Wojska Polskiego, członek zarządu Polskiego Towarzystwa Heraldycznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Pieniążek urodził się w Tomaszowicach w woj. lubelskim jako syn uczestnika powstania styczniowego Wojciecha Stanisława Michała Odrowąż-Pieniążka i Bronisławy Józefy Olizar-Wołczkiewicz h. Chorągwie Kmitów[1][2]. Miał dwie siostry, które zmarły w dzieciństwie, i brata Czesława (1895–1958)[3]. Uczęszczał do szkoły Edwarda Rontalera w Warszawie przy ul. Polnej 46a[4], a następnie do Gimnazjum im. Króla Stefana Batorego we Lwowie. W 1905 roku uczestniczył w strajku szkolnym[2].

W latach 1907–1912 studiował na wydziale chemicznym Politechniki Federalnej w Zurychu. W latach 1912–1914 pracował na wydziale chemicznym Politechniki Monachijskiej. W 1914 roku był ochotnikiem wojska francuskiego. W latach 1917–1918 był asystentem prof. Chaima Weizmana w laboratorium admiralicji angielskiej w Londynie. Specjalizował się w gazach bojowych[3]. Kolejno pracował w angielskim ministerstwie lotnictwa i ministerstwie wojny do 1919 roku. W 1919 roku został przydzielony do polskiej misji wojskowej generała Jana Romera w Paryżu[2].

W ramach przygotowań do Bitwy Warszawskiej 28 lipca 1920 roku rozpoczęto budowę umocnień na przedpolach Warszawy. Jerzy Odrowąż-Pieniążek był kierownikiem odpowiedzialnym za przebieg prac na IV odcinku „Zegrze”[5]. Następnie służył w Wojsku Polskim do 1921 r. jako porucznik[2], następnie do 1926 oficer w II Oddziale Sztabu Generalnego[3].

Odrowąż-Pieniążek był współzałożycielem Oficerskiego Yacht Klubu Rzeczypospolitej Polski, a także długoletnim członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Heraldycznego. W 1925 roku zawiązał się w Warszawie Polo Klub, pierwszy w Polsce klub konnej gry polo, którego Odrowąż-Pieniążek był współzałożycielem[2]. Aktywnie brał w nim udział m.in. generał Tadeusz Rozwadowski i minister spraw zagranicznych Aleksander Skrzyński[6]. Gazeta „Światowid” nr 17 z 1925 roku zamieściła fotografię Jerzego Odrowąż-Pieniążka na boisku w Warszawie ze Skrzyńskim, kapitanem armii angielskiej Frankiem Worallem i hrabią Józefem Potockim[6].

Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów rezerwy saperów[7]. W 1939 roku służył jako dowódca kompanii saperów. W czasie okupacji żołnierz Armii Krajowej ps. „Władysław Jur”. W 1940 roku więziony był w więzieniu Gestapo w alei Szucha, potem przy Daniłowiczowskiej i na Pawiaku. W czasie powstania warszawskiego był jednym z zakładników w Sejmie. Po II wojnie światowej przez jakiś czas był więźniem Gęsiówki, potem pracował jako starszy radca techniczny w Centralnym Urzędzie Planowania, a następnie w Urzędzie Patentowym do 1970 roku[3].

Zmarł 30 grudnia 1974 roku i pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 39, rząd 3, miejsce 21,22[1][8].

Jerzy Odrowąż-Pieniążek był żonaty z Józefiną Marią Magdaleną Karszo-Siedlewską h. Ogończyk (1907-1977)[1][3].

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • W cesarstwie Menelika: przygody myśliwskie, 1930[9]
  • Rycerstwo polskie w wyprawie wiedeńskiej pod wodzą Króla Jana III Sobieskiego w roku 1683, 1933[10]
  • Abisynja: ognisko niepokoju: z 40 ilustracjami i 6 mapami, razem z: Josef Kalmer, Ludwik Huyn, po 1936[11]
  • Więcej niż świadek, 2007[12]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jerzy Wojciech Pieniążek h. Odrowąż. Wielka genealogia Minakowskiego. [dostęp 2019-07-16].
  2. a b c d e Łoza 1938 ↓, s. 569.
  3. a b c d e Janusz Odrowąż-Pieniążek: Odrowąż-Pieniążek Wojciech Stanisław Michał. Historia Gminy Witonia. [dostęp 2019-07-16].
  4. Szkoła E. Rontalera przy ul. Polnej 46a. Polacy z wyboru. [dostęp 2019-07-16].
  5. Janusz Odziemkowski. Obrona Przedmościa Warszawskiego 12-17 VIII 1920 r.. „Niepodległość i Pamięć 2/2 (3)”, s. 12, 1995. 
  6. a b Światowid: ilustrowany kurier tygodniowy, Nr 17. 1925. Biblioteka Jagiellońska. [dostęp 2019-07-16].
  7. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 612.
  8. Cmentarz Stare Powązki: WOJCIECH ODROWĄŻ - PIENIĄŻEK, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-05].
  9. W cesarstwie Menelika. WorldCat. [dostęp 2019-07-16].
  10. Rycerstwo polskie w wyprawie wiedeńskiej pod wodzą króla Jana III Sobieskiego w roku 1683. WoldCat. [dostęp 2019-07-16].
  11. Abisynja. Ognisko niepokoju. WorldCat. [dostęp 2019-07-16].
  12. Więcej niż świadek. WorldCat. [dostęp 2019-07-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]