Jerzy Oskierka-Kramarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Oskierka-Kramarczyk
„Oskierka”
Ilustracja
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1890
Strzemieszyce Małe
Data i miejsce śmierci 17 marca 1937
Olkusz
Przebieg służby
Lata służby 1914
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Piechoty
2 Pułk Ułanów
Brygada KOP „Nowogródek”
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Stanowiska szef sztabu brygady
dowódca batalionu piechoty
szef wydziału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-czechosłowacka
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Jerzy Stanisław Oskierka-Kramarczyk ps. „Oskierka” (ur. 8 listopada 1890 roku w Strzemieszycach Małych, zm. 18 marca 1937) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Strzemieszycach Małych, w powiecie olkuskim[1][2]. Wstępując do Legionów Polskich był studentem V roku politechniki[3]. Od 1914 roku walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 7 lutego 1915 roku został przeniesiony do 2 pułku ułanów Legionów Polskich. 13 czerwca 1915 roku, jako kapral w III plutonie 2. szwadronu wziął udział w szarży pod Rokitną[1]. 1 stycznia 1917 roku powrócił do 3 pułku piechoty. W czasie służby w Legionach awansował na sierżanta[1].

Został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 7 pułku piechoty Legionów. W styczniu 1919 roku w szeregach II baonu majora Eugeniusza Godziejewskiego walczył na froncie cieszyńskim przeciwko Czechom[4]. Dowodził kompanią w czasie wojny z Ukraińcami i z bolszewikami[1].

W październiku 1919 roku został dowódcą szkoły podoficerskiej w Wileńskiego Pułku Strzelców[5]. Od 4 czerwca do 30 lipca 1920 roku był referentem wyszkolenia w batalionie zapasowym 22 pułku piechoty w Siedlcach[5]. 23 października 1920 roku objął dowództwo batalionu zapasowego 22 Pułku Piechoty w Siedlcach. 13 stycznia 1922 roku powrócił do 85 pułku Strzelców Wileńskich[5][6].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1007. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 22 pp[7]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu w 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce[8]. W 1923 roku pełnił w tym pułku obowiązki dowódcy II batalionu[9]. Z dniem 1 listopada 1924 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Studiując w stolicy pozostawał oficerem nadetatowym 85 pp[10]. 11 października 1926 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11].

6 sierpnia 1927 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko I oficera sztabu 2 Brygady Ochrony Pogranicza[12][13]. Następnie został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Nowogródek” w Baranowiczach. 18 czerwca 1930 roku został przeniesiony z KOP do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko dowódcy batalionu[14][15]. Od 23 marca 1932 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisku szefa wydziału[16][17][18][19][1]. Z powodu gruźlicy został przeniesiony w stan spoczynku[1]. Zmarł 17 marca 1937 roku w Olkuszu[1]. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Olkuszu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Wspomnienie pośmiertne 1937 ↓.
  2. Chromiński 2008 ↓, s. 16 wg autora urodził się w Tłukience, w powiecie olkuskim.
  3. Wykaz Legionistów ↓.
  4. Markiewicz 1928 ↓, s. 7.
  5. a b c Chromiński 2008 ↓, s. 16.
  6. Spis oficerów 1921 ↓, s. 88, 171. 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 22 pp.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 54.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 553.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 370, 413.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 357, 1365.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 240.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125, 181.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 228.
  15. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 10.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 230.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30, 453.
  18. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 22.
  19. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 21.
  20. Markiewicz 1928 ↓, s. 37.
  21. M.P. z 1932 r. nr 293, poz. 341.
  22. M.P. z 1935 r. nr 258, poz. 308.
  23. Latinik 1934 ↓, s. 142.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]