Jerzy Padewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Padewski
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
16 października 1938
Pińsk
Data śmierci 6 września 2016
Z nr 8, podczas prezentacji na I Memoriale im. Edwarda Jancarza (1992)

Jerzy Padewski (ur. 16 października 1938 w Pińsku, zm. 6 września 2016[1]) – polski żużlowiec. Wychowanek Stali Gorzów Wielkopolski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Czołowy zawodnik Stali Gorzów Wielkopolski w latach 1956-1971 i 1973-1976. W trakcie swojej długiej kariery odniósł wiele osiągnięć, przede wszystkim drużynowych. Z gorzowską drużyną wywalczył 10 medali Drużynowych Mistrzostw Polski - 4 złote (1969, 1973, 1975, 1976) i 6 srebrnych (1964, 1965, 1966, 1968, 1971, 1974). Życiową formę osiągnął w 1968 roku, dzięki czemu wystąpił w składzie polskiej reprezentacji w finale kontynentalnym Drużynowych Mistrzostw Świata, a przede wszystkim dotarł do finału europejskiego Indywidualnych Mistrzostw Świata.

W sezonie 1972 był na wypożyczeniu w II-ligowym Starcie Gniezno gdzie był zdecydowanym liderem zespołu.

W latach 1992 i 1993 dwukrotnie zwyciężył w rozgrywanych przy okazji Memoriałów Edwarda Jancarza turniejach oldbojów.

Był także dwukrotnym rekordzistą gorzowskiego toru.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie żyje Jerzy Padewski! (ang.). echogorzowa.pl. [dostęp 2016-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Historia żużla - Jerzy Padewski