Jerzy Rapf (inżynier)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Rapf
Data i miejsce urodzenia 1846
Sanok
Data i miejsce śmierci 1904
Czerniowce
Narodowość austriacka, polska
Tytuł naukowy inżynier
Alma Mater Akademia Techniczna we Lwowie
Rodzice Jerzy, Józefa
Dzieci Tadeusz, Jan
Krewni i powinowaci Karol, Józefa, Julia, Leontyna, Edmund (rodzeństwo)

Jerzy Rapf (ur. 1846 w Sanoku, zm. 1904 w Czerniowcach) – polski inżynier.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jerzego (zm. 1874, lekarz[1]) i Józefy (1909-1891, nauczycielka[2]). Jego rodzice pochodzili z okolic Wiednia, w 1832 z polecenia cesarza Franciszka I zostali przesiedleni wspólnie z 10 innymi rodzinami niemieckim do Sanoka w celu germanizacji, która trwała do 1848[3]. Rapfowie otrzymali dom przy sanockim rynku. Jerzy Rapf urodził się w 1846 w Sanoku[4]. Jego rodzeństwem byli: Karol (1840-1866, oficer armii austriackiej, poległ w bitwie pod Sadową), Józefa (żona Kostiantyna Tomaszczuka), Julia Anna Marianna (1845-1919, żona Joachima, działacza polskiej konspiracji niepodległościowej, burmistrza Jarosławia i matka Wołodymyra Starosolskiego, ukraińskiego działacza społecznego i politycznego[5] oraz Jadwigi, która została żoną Witolda Litwiniszyna), Kornel (zm. 14 grudnia 1857 w wieku 6 lat)[6], Leontyna (żona urzędnika skarbowego Konratowicza, matka c. k. nadporucznika Alfreda Konratowicza i Karoliny, żony Włodzimierza Bańkowskiego) i Edmund (mąż sopranistki Wilhelminy Veith, ojciec Wilhelma, Stefana - porucznika inżyniera geodety 1885-1973[7][8] i Janiny). Potomstwo Rapfów spędzało czas w majątku Wełdyczów w Bełchówce.

Ukończył szkołę realną z egzaminem dojrzałości[4]. Od 1862 do 1867 studiował na Akademii Technicznej we Lwowie (późniejsza Politechnika Lwowska)[4]. Był słuchaczem politechniki w czeskiej Pradze[4]. Wstąpił do służby państwowej Austro-Węgier w okresie zaboru austriackiego. Pracował przy budowie kolei galicyjskiej do 1873[4]. Od 1873 do 1875 zatrudniony przy generalnym inspektorze kolei państwowej w Wiedniu[4]. Po 1875 był inżynierem rządu krajowego, a później jako inżynier dyrektorem urzędu budownictwa miejskiego w Czerniowcach[9][4].

Publikował rozprawy techniczne[4]. Pod koniec lat 90. XIX wieku był dyrektorem urzędu budownictwa w Czerniowcach[4]. Otrzymał tytuł starszego radcy budownictwa[10]. Był członkiem i działaczem Towarzystwa Polskiego Bratniej Pomocy oraz Czytelni Polskiego w Czerniowcach[10].

Zmarł na początku sierpnia 1904[10]. Został pochowany na cmentarzu starym w Czerniowcach[11].

Jego żona pochodziła z rodziny Baranowskich, z którą miał synów z wykształcenia prawników: Tadeusza i Jana wzgl. Izydora (ur. 1885, dyplomata)[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monarchya Austryacka. Rzecz urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 106 z 8 września 1848. 
  2. Rozmaitości. „Gwiazda. Czasopismo dla płci niewieściej”, s. 75, Nr 10 z 15 maja 1870. 
  3. Andrzej Romaniak. Koło historii zamknęło się. „Góra Przemienienia”, s. 11-12, Nr 29 (153) z 16 lipca 2006. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. 
  4. a b c d e f g h i Księga pamiątkowa Towarzystwa „Bratniej Pomocy” Słuchaczów Politechniki we Lwowie (wydana z powodu Zjazdu z dnia 12. lipca 1894 byłych słuchaczów Akademii technicznej, następnie Szkoły politechnicznej we Lwowie). Lwów: 1897, s. 257.
  5. Osoby o nazwisku „Kulczycki” w Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-06-06].
  6. Księga zmarłych 1855–1878 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 25 (poz. 57).
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934, s. 241.
  8. Jerzy Rapf. tarnow.artlookgallery.com. [dostęp 2017-12-07].
  9. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 84 z 13 kwietnia 1892. 
  10. a b c Kronika. Zmarli. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 181 z 9 sierpnia 1904. 
  11. Jerzy Rapf. nieobecni.com.pl. [dostęp 2016-04-30].
  12. Edward Zając. Germanizacja Sanoka w latach 1834–1867. „Tygodnik Sanocki”. Nr 29 (401), s. 8, 16 lipca 1999.