Jerzy Robert Adamski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Robert Adamski
Data urodzenia 28 kwietnia 1897
Data śmierci 23 czerwca 1978
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki w Krakowie
Zawód, zajęcie urzędnik
Miejsce zamieszkania Sanok
Narodowość polska
Rodzice Emilia, Robert
Małżeństwo Maria z d. Brzozowska
Krewni i powinowaci Tadeusz Adamski (brat), Franciszek Ksawery Brzozowski (teść), Wacław Brzozowski i Władysław Brzozowski (szwagrowie)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Jerzy Robert Adamski (ur. 28 kwietnia 1897, zm. 23 czerwca 1978) – żołnierz Legionów Polskich, porucznik rezerwy artylerii Wojska Polskiego II RP, urzędnik samorządowy II Rzeczypospolitej związany z Sanokiem.

Rodzinny dom Brzozowskich w Sanoku

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 28 kwietnia 1897[1][2]. Był synem Emilii z domu Skarbek-Malczewskiej i Roberta (notariusz w Sanoku)[3]. Miał starszego brata Tadeusza[3] i siostrę[4].

Podczas I wojny światowej od 15 maja 1915 służył w szeregach Legionów Polskich[5]. Był żołnierzem 1 pułku ułanów i 1 pułku artylerii w składzie II Brygady[4][5]. Później służył w Polskim Korpusie Posiłkowym w Przemyślu i w Szkole Podchorążych[5]. Dosłużył stopnia starszego szeregowego[5]. W szeregach Legionów służył także jego starszy brat Tadeusz, który poległ w szarży ułanów II Brygady pod Rokitną 13 czerwca 1915[3][6].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i uczestniczył w działaniach podczas wojny polsko-ukraińskiej: w styczniu 1919 był sekcyjnym oddziału sztabowego gen. Tadeusza Rozwadowskiego, a w kwietniu 1919 był palaczem pociągu pancernego „Odsiecz 1”, funkcjonującego na froncie galicyjskim[5]. Według Pawła Kosiny był dowódcą pociągu pancernego podczas odsieczy Lwowa i wówczas został ranny, a wskutek tego trwałym inwalidą wojennym[4][7][6]. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8][4]. W 1923 był oficerem rezerwowym 24 pułku artylerii polowej z Jarosławia i był wówczas żołnierzem niezdolnym do służby wojskowej[9][4]. Działał w Związku Legionistów Polskich[5].

W 1929 podjął pracę w państwowej służbie cywilnej[1]. Od 13 listopada 1930 był sekretarzem w starostwie powiatu sanockiego[1]. Przez lata był sekretarzem sanockich starostów, początkowo Romuald Klimowa, później Bolesława Skwarczyńskiego (od 1932), Wojciecha Buciora (1936-1939)[7]. Był ziemianinem[6].

Ożenił się z Marią, córką Franciszka Ksawerego Brzozowskiego (sędzia w Sanoku), siostrą oficerów Wojska Polskiego, Wacława i Władysława Brzozowskich[6]. Przejął rodzinny dom Korab-Brzozowskich w Sanoku, który znajduje się pod obecnym adresem ulicy Henryka Sienkiewicza 15 (do 1939 pod numerem 9[10]), położony pomiędzy ulicami Henryka Sienkiewicza, ulicy Juliusza Słowackiego[11][12][7][13] i Grunwaldzką w Sanoku (w przeszłości była to ulica Bartosza Głowackiego[14]).

W okresie PRL był sekretarzem Komitetu Miejskiego Stronnictwa Demokratycznego w Sanoku[4]. W swoim domu założył własne „Biuro pisania podań”[13].

Zmarł 23 czerwca 1978[4][15]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie 28 czerwca 1978 (kwatera, XXXIV, rząd 10, miejsce 4)[4][15]. Wcześniej spoczęła w tym miejscu jego żona, Maria Adamska (zm. 18 sierpnia 1975)[16].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Spis urzędników i funkcjonariuszów niższych władz administracji ogólnej Województwa Lwowskiego według stanu z dnia 31 grudnia 1930 r.. Lwów: 1931, s. 43.
  2. Jerzy Adamski. niezwyciezeni1918-2018.pl. [dostęp 2019-11-12].
  3. a b c Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Tadeusz Adamski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-11-12].
  4. a b c d e f g h i j k Jerzy Robert Adamski. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 143, s. 6, 26 czerwca 1978. 
  5. a b c d e f Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Jerzy Adamski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-11-12].
  6. a b c d Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 51. ISBN 83-924210-0-0. Paweł Kosina. Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele (cz. 4). „Góra Przemienienia”. Nr 25 (149), s. 20, 18 czerwca 2006. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. 
  7. a b c Sanockie dworki. W: Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 214-215. ISBN 83-909787-0-9.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 853.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 762.
  10. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-07-29].
  11. Wojciech Sołtys. Pół wieku sanockiego górnictwa naftowego. „Rocznik Sanocki”. Tom VII, s. 22, 1995. ISSN 0557-2096. 
  12. Edward Zając. Zostało ich tak niewiele. „Gazeta Bieszczadzka”, s. 8, Nr 9 (136) z 9 maja 1997. 
  13. a b Janusz Szuber: Mojość. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2005, s. 6. ISBN 83-919470-8-4.
  14. Skorowidz powiatu sanockiego. Wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 42.
  15. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Jerzy Adamski. rakowice.eu. [dostęp 2019-11-12].
  16. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Maria Adamska. rakowice.eu. [dostęp 2019-11-12].
  17. M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381.