Jerzy Rudnicki (wspinacz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Rudnicki, pseud. Druciarz (ur. 11 lipca 1931 r., zm. 12 lutego 1988 r.) – polski alpinista i taternik, były prezes Klubu Wysokogórskiego w Katowicach, instruktor i kierownik obozów taternickich, z zawodu inżynier mechanik pracujący w Hucie Łaziska w Łaziskach Górnych.

Okres największej aktywności taternickiej Rudnickiego przypadł na lata 1950–1965. W 1956 r. jako pierwszy Polak wszedł na Elbrus[1], wspinał się w Alpach, odkrywał nowe drogi taternickie (np. na wschodniej ścianie Młynarczyka w 1960 r.), współuczestniczył w pierwszych zimowych przejściach najtrudniejszych tatrzańskich dróg (m.in. Jaworowe Turnie, Wielka Teriańska Turnia w Grani Hrubego).

Jerzy Rudnicki przeszedł do historii polskiego taternictwa również dlatego, że był bohaterem wielu nieprawdopodobnych opowieści i wspomnień. Cechował go indywidualizm i specyficzny tryb życia. Sprzęt turystyczny, ubranie, zdezelowany motocykl, a nawet własną sztuczną szczękę naprawiał drutem – co dało początek jego przezwisku. Nie stronił od alkoholu, nie dbał o konwenanse i higienę, żył według własnych zasad i reguł.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taternik” – 1988, nr 2.
  • S. Worwa, Wspomnienie o Druciarzu, czyli Jurku Rudnickim [w:] „Góry i Alpinizm”, nr 87–88.
  • A. Skoczylas, Na przestrzeni lat... [w:] „Góry i Alpinizm”, nr 72–73.