Jerzy Szapiro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Szapiro
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1920
Warszawa
Data i miejsce śmierci 3 maja 2011
Warszawa
Zawód, zajęcie lekarz neurochirurg
Grób Jerzego Szapiro na cmentarzu żydowskim w Warszawie

Jerzy Szapiro (ur. 7 lutego 1920 w Warszawie, zm. 3 maja 2011 tamże) – polski neurochirurg.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn lekarzy dentystów Kazimierza Kaufmana Szapiro (1888–1977)[1] i Elli z domu Mandelsztam (1887–1957)[2]. Jego starszym bratem był neurolog i szachista Marek Szapiro (1917–2002)[3]. W 1937 ukończył Państwowe Gimnazjum im. Józefa Poniatowskiego w Warszawie, po czym w 1938 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, które przerwał wybuch II wojny światowej.

Początkowo pracował w Szpitalu na Czystem[4]. W 1940 został przesiedlony do getta warszawskiego. Od stycznia 1940 do lipca 1942 pracował w Żydowskim Szpitalu Zakaźnym oraz jednocześnie uczęszczał na tajny Kurs Przysposobienia Sanitarnego do Walki z Epidemią, którym kierował Juliusz Zweibaum. W trakcie pracy w szpitalu współuczestniczył w badaniach naukowych nad skutkami neurologicznymi duru plamistego. W drugiej połowie 1942 wraz z rodziną wyszedł na stronę aryjską i przedostał się do Wawra, gdzie znalazł schronienie w domu dawnego pacjenta ojca – elektryka Stefana Petri[5]. Tam też doczekał wyzwolenia.

W 1947 ukończył przerwane studia medyczne na Wydziale Lekarskim UW. W tym samym roku rozpoczął pracę w Klinice Neurochirurgii tego wydziału. W latach 1956–1968 kierował Katedrą i Kliniką Neurochirurgii Akademii Medycznej w Łodzi. W latach 1956–1957 był I sekretarzem PZPR Akademii Medycznej w Łodzi. W 1968 po antysemickiej kampanii, która była następstwem wydarzeń marcowych, pozbawiony wszystkich funkcji i usunięty z PZPR[6]. Rozpoczął pracę jako zwykły lekarz w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym im. Norberta Barlickiego w Łodzi. W 1981 uchwałą Senatu Akademii Medycznej został zrehabilitowany. Dwa lata później przeszedł na emeryturę.

Był honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów. Był bohaterem filmu dokumentalnego Wyspa getto z 2003[7]. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł.

Był mężem gastrolog Marii Danuty z domu Książkiewicz (1924–2012), z którą miał trzech synów: Tomasza, Pawła i Jacka. Pochowany został 9 maja 2011 na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 2)[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1948: Wypadnięcie jądra galaretowatego jako jedna z częstszych przyczyn rwy kulszowej
  • 1955: O jedności i mechanizmie rozmaitych postaci padaczki, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich
  • 1960: Z zagadnień fizjopatologii krążenia krwi w mózgu, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, współautor Irena Świetliczko

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grób Kazimierza Szapiro w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie
  2. Grób Elli Szapiro w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie
  3. Pamięci profesora Szapiro
  4. Witold Mazurowski, Marek Zawirski, Professor Jerzy Szapiro, „Neurologia i Neurochirurgia Polska”, 46 (4), 2012, s. 414–417, DOI10.5114/ninp.2012.30276.
  5. Janina, Marian i Stefan Petriowie zostali w roku 1981 odznaczeni medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (Polscy Sprawiedliwi (pol.). Muzeum Historii Żydów Polskich. [dostęp 2011-12-29].).
  6. Nie udało się mnie zmusić do milczenia… – z prof. Jerzym Szapiro rozmawia Paweł Spodenkiewicz (plik rtf)
  7. Wyspa getto w bazie filmpolski.pl
  8. Nekrolog Jerzego Szapiry w serwisie nekrologi.wyborcza.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]