Jerzy Topór-Kisielnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Topór-Kisielnicki
„Topór”
Ilustracja
porucznik porucznik
Data urodzenia 1878
Data śmierci 13 czerwca 1915
Przebieg służby
Lata służby 1914–1915
Siły zbrojne Legiony Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości

Jerzy Topór-Kisielnicki ps. „Topór” (ur. w 1878, zm. 13 czerwca 1915 pod Rokitną) − porucznik kawalerii Legionów Polskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Zygmunta, dziedzica Zielonej (1850–1896), i Julii Sonnenberg. Miał dwóch braci: Ryszarda i Włodzimierza. Żonaty z Emilią Dziakiewicz.

Absolwent Politechniki Lwowskiej, jako inżynier pracował przy budowie wodociągów i zbiorników wodnych, m.in. w Ameryce. Po powrocie do kraju wstąpił do oddziału Sokołów Konnych przy Gnieździe nr 3. Po mobilizacji, wraz z oddziałem, przybył 4 sierpnia 1914 roku do Krakowa. Brał udział w kampanii kieleckiej. Razem ze Zbigniewem Dunin-Wąsowiczem tworzył 2 szwadron ułanów, dowódca 3 plutonu w tym szwadronie. Za męstwo okazane 26 października w bitwie pod Cucyłowem otrzymał awans na podporucznika. Na początku 1915 roku objął dowództwo stacji etapowej, a następnie, po utworzeniu dywizjonu kawalerii II Brygady Legionów Polskich, komendę nad 2 szwadronem i awansował na porucznika kawalerii[1]. Poległ 13 czerwca 1915 roku w czasie szarży pod Rokitną. Dwa dni później został pochowany[2][3].

13 lutego 1923 roku jego zwłoki zostały ekshumowane i złożone w kościele garnizonowym w Czerniowcach, a następnie przewiezione koleją do Krakowa i złożone w kaplicy 5 Szpitala Okręgowego przy ulicy Długiej. Ceremonia pogrzebowa rozpoczęła się o godz. 12.00 w niedzielę 25 lutego. Trumny, porucznika Topór-Kisielnickiego i jego 14. towarzyszy, zostały przewiezione na lawetach na Rynek Główny. Tam biskup Adam Stefan Sapieha pokropił trumny, a marszałek Józef Piłsudski złożył na nich krzyże Virtuti Militari. Następnie kondukt podążył na Cmentarz Rakowicki, gdzie trumny zostały złożone do grobów. Ceremonię zakończyła defilada oddziałów wojska, uczestniczących w pogrzebie, prowadzona przez generała broni Stanisława Szeptyckiego[4][5][6].

W 1915 w Wiedniu został wybity medal upamiętniający szarżę pod Rokitną, zaprojektowany przez Jana Raszkę, na którego awersie widnieją popiersia poległych tam rtm. Zbigniewa Wąsowicza, por. Kisielnickiego i por. Włodka[7].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mniszek i Rudnicki 1929 ↓, s. 9.
  2. II Lista strat 1915 ↓, s. 14.
  3. Mniszek i Rudnicki 1929 ↓, s. 10-12.
  4. Na sen wieczny ↓.
  5. Pozgonne ↓.
  6. Z pogrzebu ↓.
  7. Andrzej Romaniak: Medale, medaliony, plakiety. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2005, s. 39. ISBN 83-919305-8-0.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923 roku, s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]