Jerzy Werner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Romuald Werner
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1909
Krosno
Data i miejsce śmierci 8 października 1977
Łódź
Profesor
Specjalność: mechanika pojazdów samochodowych
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Strathclyde – 1973)
Rektor
Uczelnia Politechnika Łódzka
Okres spraw. 1962–1968
Poprzednik Mieczysław Klimek
Następca Mieczysław Serwiński
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej
Grób Jerzego Wernera na Starym Cmentarzu w Łodzi

Jerzy Romuald Werner (ur. 22 kwietnia 1909 w Krośnie, zm. 8 października 1977 w Łodzi) – polski konstruktor podwozi samochodowych, współautor samochodu ciężarowego Star 20, profesor Politechniki Łódzkiej, poseł na Sejm PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krośnie i do szkół uczęszczał w tym mieście. Dwudziestolecie międzywojenne spędził w Warszawie. Podczas II wojny światowej był więziony na Pawiaku w Warszawie. Ostatnie kilkanaście lat życia mieszkał przy placu Komuny Paryskiej w Łodzi.

Kariera zawodowa i naukowa[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym był konstruktorem podwozi do ciężarówek PZInż 703 i 713, jak również wyprzedzających swą epokę osobowych LS (Lux-Sport), konstruktorem pierwszego polskiego sprzęgła hydrokinetycznego oraz twórcą własnej szkoły naukowej w zakresie mechaniki pojazdów samochodowych.

Po II wojnie światowej został oddelegowany do Łodzi, gdzie zajmował się organizacją transportu samochodowego dla zaopatrzenia miasta jak i rozwojem świeżo założonej Politechniki Łódzkiej. Równolegle współtworzył nowy polski samochód ciężarowy Star 20 i niewprowadzony do produkcji Walentyn. W latach 1962–1968 rektor Politechniki Łódzkiej, a w latach 1965–1972 poseł na Sejm PRL IV i V kadencji (bezpartyjny).

Autor podręczników:

  • Budowa samochodów: konstruowanie podwozi. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1966.
  • Naprawa samochodów. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacyjne, 1953 (wyd. 2 popr. i uzup. 1958).
  • Pojazdy gąsiennicowe: zarys teorii. Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1952.
  • Okładziny cierne do hamulców planetarnej skrzynki biegów spiekane z proszków metali. Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1966 („Zeszyty Naukowe Politechniki Łódzkiej. Mechanika”, z. 17; współautor).
  • Teoria ruchu samochodu. Łódź: Politechnika Łódzka, 1959.
  • Teoria ruchu samochodu i podwozia samochodowe. Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1955[1]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty (Walentyna), miał dwóch synów. Dziadek Anity Werner, dziennikarki telewizyjnej[2].

Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jego imieniem nazwano w 1984 r. ulicę w Łodzi na osiedlu Teofilów[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]