Jerzy Wroczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Wroczyński
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1893
Oczki, powiat siedlecki
Data i miejsce śmierci 25 lipca 1965
Wronki
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 242 Pułk Piechoty
I Korpus Polski w Rosji
34 Pułk Piechoty
23 Pułk Piechoty im. płk. Leopolda Lisa-Kuli
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewickaII wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Jerzy Wroczyński (ur. 15 sierpnia 1893 we wsi Oczki, w pow. siedleckim, zm. 25 lipca 1965 we Wronkach) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość Polski w wojnie z bolszewikami i II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej, od 1 czerwca 1915 roku, służył w armii rosyjskiej. Po ukończeniu wileńskiej szkoły wojskowej mianowany został 1 października 1915 roku chorążym piechoty i przydzielony do 1 kompanii 242 pułku piechoty. W 1916 roku został dwukrotnie ranny. 31 grudnia 1916 roku został mianowany podporucznikiem i przeniesiony do I Korpusu Wschodniego na stanowisko dowódcy kompanii przy sztabie korpusu. Do stopnia porucznika awansowany został w czerwcu 1918 roku. 1 lipca 1918 r. został zdemobilizowany.

14 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej. Od 31 grudnia 1918 roku do 14 sierpnia dowodził 12 kompanią tego pułku, następnie objął dowództwo III batalionu w tym samym oddziale. Funkcję tę pełnił do 5 lutego 1921 roku. 2 września 1920 r. awansowany został do stopnia kapitana. W 1924 roku objął dowództwo I batalionu 34 pułku piechoty. Do lata 1929 roku był rejonowym komendantem przysposobienia wojskowego 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony do 34 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[1]. Wroczyński jest autorem „Zarys historji wojennej 34-go Pułku Piechoty”, napisanego z polecenia Wojskowego Biura Historycznego. W kwietniu 1934 roku objął dowództwo 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim[2]. 19 marca 1937 roku awansowany do stopnia pułkownika. Na czele 23 pułku piechoty, w ramach 27 Dywizji Piechoty, walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po walkach w Borach Tucholskich dowodził resztkami tego oddziału jeszcze 6 września. 10 września dowództwo pułku zdał płk. dypl. Tadeuszowi Majewskiemu, a sam będąc zmęczony i chory odszedł do taborów na wypoczynek. W latach 1939–1945 prawdopodobnie przebywał w obozie jenieckim.

Pochowany na Cmentarzu Parafialnym we Wronkach[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży – 1 X 1915
  • podporucznik – 31 XII 1916
  • porucznik – VI 1918
  • kapitan – 2 IX 1920
  • major – 3 V 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 (w 1924 roku zajmował 281 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty)
  • podpułkownik – 23 I 1928 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 64 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty
  • pułkownik – 19 III 1937

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 291.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 153.
  3. Jerzy Wroczyński (1893-1965) Grave Site | BillionGraves, billiongraves.com [dostęp 2018-04-15] (ang.).
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2646 z 28 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 328
  5. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 292.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Stanisław Bobrowski, W służbie Rzeczypospolitej. Moje wspomnienia, Wyd. Neriton, Warszawa 2006
  • Michał Zapolski-Downar, Działania 23 pp im. płk. Lisa-Kuli w wojnie obronnej 1939 r. (w świetle relacji), Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (129), Warszawa 1989, s. 368-383
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 208, 348
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 118, 168
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 22, 564