Jerzy Zdanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Zdanowski
Data i miejsce urodzenia 10 września 1949
Opole Lubelskie
Zawód, zajęcie historyk, arabista, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych

Jerzy Zdanowski (ur. 10 września 1949 w Opolu Lubelskim[1]) – polski historyk i arabista, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował ekonomię polityczną na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończył Instytut Studiów Międzynarodowych w Moskwie. Prowadził badania w licznych jednostkach zagranicznych m.in. w School of Oriental and African Studies Uniwersytetu Londyńskiego, archiwach brytyjskich i Princeton University (jako stypendysta Fundacji Fulbrighta), a także we Francji, Kuwejcie, Jordanii i Egipcie. Uzyskał stopień naukowy doktora w 1978, następnie w 1994 habilitował się w zakresie nauk historycznych rozprawą zatytułowaną Emiraty wahhabickie. Z dziejów Arabii w latach 1745–1932 w Instytucie Historii PAN. Zawodowo związany od 1978 z Polską Akademią Nauk. W latach 1993–2010 był dyrektorem Zakładu Krajów Pozaeuropejskich PAN, a w latach 2010–2011 p.o. dyrektora Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN. Tytuł naukowy profesora otrzymał postanowieniem prezydenta RP z 2 czerwca 2003. Zajmuje się historią nowożytną krajów arabskich, antropologią społeczną i naukami politycznymi. Został profesorem zwyczajnym w Instytucie Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polskiej Akademii Nauk, a także wykładowcą m.in. Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu UJ i Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Jest członkiem Komitetu Nauk Orientalistycznych PAN, redaktorem naczelnym rocznika „Hemispheres. Studies on Cultures and Societies” (od 1995). Otrzymał nagrodę naukową Wydziału I Nauk Społecznych PAN z zakresu orientalistyki za pracę Historia Arabii Wschodniej od czasów najdawniejszych do końca XIII w. (2003). Prowadził wykłady na zaproszenie licznych uczelni zagranicznych i krajowych.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bracia muzułmanie i inni, Glob, Szczecin, 1986
  • Emiraty wahhabickie. Z dziejów Arabii 1743–1932, Semper, Warszawa 1992.
  • Arabia w opisach europejskich podróżników i badaczy XVIII–XX w., Semper, Warszawa 1993
  • Arabia Saudyjska, ASKON, Warszawa 2004
  • Historia Arabii Wschodniej, Ossolineum, Wrocław 2004 i 2008.
  • Slavery in the Persian Gulf in the First Half of the 20th Century, ASKON, Warszawa, 2008.
  • Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009.
  • Historia Bliskiego Wschodu w XX w., Ossolineum, Wrocław 2010
  • Bliski Wschód 2011: bunt czy rewolucja, Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne, Kraków 2011.
  • Stosunki międzynarodowe na Bliskim Wschodzie w XX w., Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne, Kraków 2011.
  • Slavery and Manumission. The British policy in the Read Sea and the Persian Gulf in the first half of the 20th c., Ithaca, Reading 2012.
  • Historia społeczeństw muzułmańskiego Bliskiego Wschodu w XX wieku, ASKON, Warszawa, 2013.
  • Speaking With Their Own Voices: The Stories of Slaves in the Persian Gulf in the 20th Century, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne 2014.
  • Middle Eastern Societies in the 20th Century, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne 2014.
  • Państwo na muzułmańskim Bliskim Wschodzie. Procesy genezy i czynniki trwania, Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne, Kraków 2015.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom V: suplement A–Ż (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa 2006

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]