Jewgienij Aleksiejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jewgienij Aleksiejewski
Евгений Алексеевский
Pełne imię i nazwisko Jewgienij Jewgienijewicz Aleksiejewski
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1906
Bobrow
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1979
Moskwa
Minister melioracji i gospodarki wodnej ZSRR
Okres od 2 października 1965
do 3 stycznia 1979
Przynależność polityczna WKP(b)/KPZR
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Bohdana Chmielnickiego II klasy Order „Znak Honoru” Medal „Za pracowniczą dzielność” (ZSRR)

Jewgienij Jewgienijewicz Aleksiejewski (ros. Евгений Евгеньевич Алексеевский, ur. 20 marca 1906 w Bobrowie, zm. 3 stycznia 1979 w Moskwie) – minister melioracji i gospodarki wodnej ZSRR (1965–1979), członek KC KPZR (1971–1979), Bohater Pracy Socjalistycznej (1976).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu w 1924 fakultetu robotniczego (rabfaku) był aktywistą Komsomołu, między 1924 a 1925 zastępca sekretarza Komitetu Powiatowego Komsomołu w Nowochopiorsku, w latach 1925–1929 członek Prezydium Środkowoazjatyckiego Biura KC Komsomołu. Od 1925 członek WKP(b), od 1929 zastępca sekretarza, później sekretarz Komitetu Okręgowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Tadżykistanu w Kurgan-Tiube (obecnie Kurgonteppa), w latach 1931–1934 zastępca ludowego komisarza rolnictwa Tadżyckiej SRR. Następnie przeniesiony do obwodu moskiewskiego, został szefem wydziału politycznego stanicy maszynowo-traktorowej, od 1935 szef obwodowego zarządu rolnictwa w Kalininie, w 1937 został kierownikiem Wydziału Rolnego Kalinińskiego Komitetu Obwodowego WKP(b). 14 listopada 1937 aresztowany przez NKWD, przez ponad 2 lata był poddawany śledztwu, po zwolnieniu powrócił na poprzednie stanowisko w Kalinińskim Komitecie Obwodowym WKP(b), między 1940 a 1941 był ludowym komisarzem rolnictwa Tadżyckiej SRR. Po ataku Niemiec na ZSRR powołany do Armii Czerwonej, od lipca 1941 szef Wydziału Politycznego i komisarz 17 Dywizji Kawalerii, później zastępca dowódcy 17 i 20 Gwardyjskich Dywizji Kawalerii ds. politycznych, walczył na Froncie Zachodnim, Briańskim i 1 Białoruskim, od 1942 w stopniu pułkownika, za udział w walkach odznaczony pięcioma orderami. W 1946 zdemobilizowany, w latach 1946–1948 szef obwodowego zarządu rolniczego w Izmailu, między 1948 a 1950 i w latach 1953–1958 był zastępcą ministra gospodarki rolnej Ukraińskiej SRR, w 1957 ukończył Ukraińską Akademię Nauk Rolniczych. Od 1958 szef Głównego Zarządu przy Radzie Ministrów Ukraińskiej SRR ds. gospodarki wodnej, w latach 1960–1963 przewodniczący Państwowego Komitetu Ukraińskiej SRR ds. gospodarki wodnej, od listopada 1963 do 2 października 1965 przewodniczący Państwowego Komitetu ds. Nawadniania Upraw Rolnych i Gospodarki Wodnej przy Państwowym Komitecie Planowania ZSRR, od 2 października 1965 do śmierci minister melioracji i gospodarki wodnej ZSRR. Od 1966 zastępca członka, a od 1971 członek KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od VII do IX kadencji. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]