Jewhen Łewyćkyj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jewhen Łewyćkyj
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1870
Sidorów
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1925
Wiedeń
poseł do Rady Państwa

Jewhen Łewyćkyj (ukr. Євге́н Леви́цький, ur. 17 stycznia 1870 w Sydorowie, zm. 21 listopada 1925 w Wiedniu) – ukraiński działacz społeczny i polityczny, publicysta, prawnik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był znanym działaczem ruchu studenckiego. W 1892 został wybrany przewodniczącym Wszechsłowiańskiego Kongresu Studenckiego w Wiedniu.

W październiku 1890 wraz z Iwanem Franko, Mychajłem Pawłykiem, Wiaczesławem Budzynowśkim, Kyryłem Trylowśkim byli inicjatorami utworzenia pierwszej ukraińskiej partii politycznej - Ukraińskiej Partii Radykalnej (URP).

Należał do prawego skrzydła URP (wraz z Wołodymyrem Ochrymowyczem, Wiaczesławem Budzynowśkim, Iwanem Franko), które w grudniu 1899 utworzyło Ukraińską Partię Narodowo-Demokratyczną (UNDP). Był członkiem najwyższego organu tej partii – Komitetu Ludowego. Był współautorem programów obu partii, pisał w oficjalnym organie partii – gazecie „Narod”. Był redaktorem gazet „Buducznist” (1899), „Swoboda” (1901), „Diło”(1903).

W 1905 sprostował twierdzenie że ubega o mandat poselski po rezygnacji Jana Walewskiego-Colonny[1]. W 1907 został wybrany na posła parlamentu austriackiego (w okręgu wyborczym Nr 59 ObertynTłumaczPotok ZłotyStanisławówTyśmienicaBohorodczany[2]). Podczas I wojny światowej z ramienia Związku Wyzwolenia Ukrainy prowadził działalność organizacyjną i oświatową wśród jeńców wojennych pochodzenia ukraińskiego, znajdujących się w obozach jenieckich na terenie Austrii. W okresie tym prawdopodobnie był zatrudniony przez Cesarstwo Niemieckie[3]

W latach 1918-1919 był członkiem Ukraińskiej Rady Narodowej, w latach 1919-1920 ambasadorem ZURL w Berlinie i Pradze. Po przegranej wojnie polsko-ukraińskiej pozostał na emigracji, prowadząc praktykę adwokacką w Wiedniu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wybór do Rady Państwa. „Kurjer Stanislawowski”. 1041, s. 1, 3 września 1905.
  2. Po wyborach do parlamentu. „Kurjer Stanislawowski”. 1133, s. 1, 26 maja 1907.
  3. K. Grunberg, B. Sprengel: Trudne sąsiedztwo. Warszawa, 2005, s. 238.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia ukrainoznawstwa. T. 4. s. 1267. (ukr.)
  • Довідник з історії України. 2-е видання. Kijów, 2001, s. 397. (ukr.)