Jezioro Wierzchucińskie Małe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Ilustracja
Jaz na przesmyku między jeziorami: Wierzchucińskim Małym i Dużym
Położenie
Państwo  Polska
Region Pojezierze Krajeńskie
Morfometria
Powierzchnia 0,52 km²
Wymiary
• max długość
• max szerokość

1,80 km
0,30 km
Głębokość
• maksymalna

12,7 m
Hydrologia
Rzeki zasilające Krówka
Rzeki wypływające Krówka
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie gminy Sicienko
Mapa lokalizacyjna gminy Sicienko
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bydgoskiego
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Jezioro Wierzchucińskie Małe
Ziemia53°16′19″N 17°47′06″E/53,271944 17,785000

Jezioro Wierzchucińskie Małe - jezioro rynnowe położone w zachodniej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie bydgoskim i na pograniczu gmin: Sicienko i Koronowo, ok. 15 km na północny zachód od granic miasta Bydgoszczy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Rynny Jezior Byszewskich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jezioro położone jest w południowo-wschodniej części mezoregionu Pojezierza Krajeńskiego, w południowej części rynny jezior byszewskich, ciągnącej się na kierunku północny wschód – południowy zachód na długości 27 km. Jest ono silnie związane hydrograficznie z Jeziorem Wierzchucińskim Dużym, poprzez rzekę Krówkę, mającą na połączeniu obu akwenów ok. 100 m długości. Krówka odwadnia zlewnię całkowitą jeziora i jest jednocześnie prawym dopływem Brdy.

Jezioro jest silnie przepływowe. W ciągu roku następuje wymiana wody w objętości 8,5 raza przekraczającej objętość misy jeziora.

Akwen spełnia głównie funkcję rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych terenów oraz miasta Bydgoszczy. W mniejszym stopniu zaspokaja ono potrzeby wodne ludności (ujęcia irygacyjne na potrzeby ogrodów działkowych) oraz rybackie. Na brzegach nie urządzono plaż w przeciwieństwie do sąsiedniego Jeziora Wierzchucińskiego Dużego.

Zlewnia[edytuj | edytuj kod]

Zlewnia całkowita jeziora wynosi 144,6 km² i zajmuje przede wszystkim obszary wysoczyzny morenowej położonej na północ od akwenu. Na obszarze tym 2/3 powierzchni zajmują grunty orne, a jedynie 15% lasy.

W zlewni bezpośredniej jeziora występuje liczna zabudowa rekreacyjna w postaci kompleksów ogrodów działkowych. Są one położone na półwyspie w południowo-zachodniej części akwenu (70 działek) oraz przy brzegu południowo-wschodnim (160 działek).

W zagospodarowanie zlewni bezpośredniej jeziora przeważa jednak rolnicze użytkowanie gruntów, w których istotny udział mają powierzchnie sadownicze zajęte pod uprawy drzew owocowych.

Jakość wód[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Wierzchucińskie Małe charakteryzuje się III stopniem podatności wód na degradację, co oznacza słabą odporność na oddziaływanie czynników zewnętrznych. Do niekorzystnych cech zlewniowych jeziora należą: długa linia brzegowa, ułatwiająca dopływ materii ze zlewni oraz sposób użytkowania terenu z dominującą gospodarką rolną. Mała objętość misy jeziora oraz spore wydłużenie sprawia, że jezioro jest podatne na przedostawanie się zanieczyszczeń do jego wód. W zasięgu epilimnionu znajduje się znaczna powierzchnia dna, zwłaszcza w pobliżu jego zachodniego brzegu.

W 2002 r. odnotowano III klasę czystości wód. Klasie tej opowiada również średnia przeźroczystość wód jeziora (ok. 2 m). Pozaklasowe wartości osiągają stężenia azotanów oraz zawartość tlenu w wodzie.

Typ troficzny[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Wierzchucińskie Małe zalicza się do jezior mezo-eutroficznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Makarewicz Jakub: Stan czystości jezior: Wierzchucińskiego Dużego i Wierzchucińskiego Małego na podstawie badań monitoringowych w 2002 roku. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. 2003