Ji Xianlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Ji.
Ji Xianlin
ilustracja
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 季羡林
Pismo tradycyjne 季羨林
Hanyu pinyin Jì​ Xiàn​lín​​​
Wade-Giles Chi Hsien-lin
Ilustracja z Ramajany

Ji Xianlin (ur. 6 sierpnia 1911 w Linqing w prowincji Shandong[1], zm. 11 lipca 2009 w Pekinie[2]) – chiński historyk, paleograf i pisarz[1].

Ukończył szkołę podstawową, średnią i uniwersytet w Jinan, następnie w 1930 roku rozpoczął studia na pekińskim Uniwersytecie Tsinghua, gdzie uzyskał tytuł magistra literatury zachodniej[1]. W 1935 roku, w ramach wymiany studenckiej, wyjechał do Niemiec, gdzie na Uniwersytecie w Getyndze[3] studiował język pali, sanskryt i języki tocharskie. Tam też w 1941 roku doktoryzował się[1].

W 1946 roku powrócił do Chin, gdzie jako profesor Uniwersytetu Pekińskiego rozpoczął pracę w nowo utworzonej katedrze języków wschodnich[1]. Specjalizował się w historii i kulturze starożytnych Indii[3]. W 1956 roku został przewodniczącym wydziału nauk społecznych Chińskiej Akademii Nauk.

W czasie rewolucji kulturalnej potajemnie przełożył na język chiński Ramajanę[4]. Swoje wspomnienia z tego okresu opisał w wydanej 1998 roku autobiografii Życie w oborze[4].

W 1978 został wicerektorem Uniwersytetu Pekińskiego i dyrektorem instytutu badawczego Azji Południowej Chińskiej Akademii Nauk Społecznych[1]. Przewodniczył także wielu organizacjom, m.in. Chińskiemu Towarzystwu Azji Południowej i Chińskiemu Towarzystwu Językowemu. W 1986 roku opublikował artykuł na temat Hu Shi, przyczyniając się do rehabilitacji jego dorobku naukowego, wcześniej z powodów politycznych znajdującego się w ChRL na indeksie[1]. W 1998 roku[5] opublikował tłumaczenie zapisanego w języku tocharskim A tekstu Maitreyasamiti-Nataka, odkrytego w 1974 roku w Yanqi w Xinjiangu[3].

Zajmował się badaniem historycznych związków między Chinami i Indiami, m.in. historią przenikania buddyzmu do Chin i chińskich wynalazków do Indii[4]. Historii Indii poświęcił 7 książek[4], przełożył także wiele dzieł z sanskrytu na chiński[6]. 26 stycznia 2008 roku, w Dzień Republiki, jako pierwszy Chińczyk został odznaczony przez rząd indyjski orderem Padma Bhushan[4][6].

Uważał, że proces wymiany międzykulturowej jest podstawową siłą napędową postępu ludzkości, a poznawanie obcych kultur jest drogą do osiągnięcia powszechnej harmonii[1]. Dzielił ludzkość na cztery wielkie kręgi kulturowe: chiński, indyjski, arabsko-islamski i europejsko-amerykański, z czego pierwsze trzy są kulturami Wschodu, a ostatnia kulturą zachodnią[1]. Sprzeciwiał się europocentryzmowi i nawoływał do zacieśnienia wymiany kulturowej między Wschodem i Zachodem, co miało jego zdaniem odmłodzić oba kręgi kulturowe[1]. Uważał, że ciągłość chińskiej kultury przez 5000 lat jest wynikiem ciągłych zapożyczeń z zewnątrz, który porównywał do "zastrzyków świeżej krwi"[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Ji Xianlin: A Gentle Academic Giant (ang.). china.org.cn. [dostęp 21 stycznia 2010].
  2. 季羡林今晨病逝于北京301医院 享年98岁 (chiń.). culture.people.com.cn. [dostęp 21 stycznia 2010].
  3. a b c d Fragments of the Tocharian (ang.). salon.com. [dostęp 21 stycznia 2010].
  4. a b c d e India gives Indologist Ji Xianlin top award (ang.). english.sina.com. [dostęp 21 stycznia 2010].
  5. Bulletin of the School of Oriental and African Studies (ang.). jstor.org. [dostęp 21 stycznia 2010].
  6. a b Padma Bhushan for a Chinese Sanskrit expert (ang.). indiatimes.com. [dostęp 21 stycznia 2010].