Jill Biden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jill Biden
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Jill Tracy Biden
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1951
Hammonton
Druga dama Stanów Zjednoczonych
Okres od 20 stycznia 2009
do 20 stycznia 2017
Małżonek Joe Biden
Poprzedniczka Lynne Cheney
Następczyni Karen Pence
Faksymile

Jill Tracy Biden z domu Jacobs primo voto Stevenson (ur. 5 czerwca 1951 w Hammonton[1]) – amerykańska pedagog. Druga dama Stanów Zjednoczonych w latach 2009–2017, małżonka 47. wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena.

Urodziła się w Hammonton w stanie New Jersey, dorastała w Willow Grove(ang.) w Pensylwanii. Wyszła za Joego Bidena w 1977 roku, została macochą jego dwóch synów z poprzedniego małżeństwa. W 1981 roku urodziła się im córka – Ashley.

Posiada tytuł bachelor’s degree, przyznany przez University of Delaware(ang.), magistra, przyznany przez West Chester University(ang.) oraz przez Villanova University(ang.) i doktora, zdobyty na University of Delaware(ang.). Przez trzynaście lat była nauczycielką języka angielskiego. Od 1993 do 2008 roku była wykładowcą języka angielskiego na Delaware Technical Community College(ang.). Od 2009 roku pełni funkcję profesor Northern Virginia Community College(ang.). Jest założycielką Biden Breast Health Initiative, współzałożycielką Book Buddies, Biden Foundation. Wraz z Michelle Obamą założyła Joining Forces.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Lata młodzieńcze[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 3 czerwca 1951 w Hammonton[1]. Większość swojego dzieciństwa spędziła w miejscowości Willow Grove(ang.)[1]. Jej ojciec, Donald C. Jacobs, pracował w kasie oszczędnościowo-pożyczkowej[2]. Jej nazwisko rodowe brzmiało Giacoppa, jednak jej dziadek je zanglicyzował[3]. Jej matka, Bonny Jean (Godfrey) Jacobs była gospodynią domową[4]. Jej rodzina nie była szczególnie religijna, jednak w dziewiątej klasie uczęszczała na zajęcia szkolne, pozwalające jej na dołączenie do kościoła prezbiteriańskiego[3].

W wieku 15 lat rozpoczęła pracę jako kelnerka[5]. W 1969 roku ukończyła Upper Moreland High School[3].

Edukacja, kariera, małżeństwa i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Joe i Jill po spotkaniu w latach 70. XX wieku

Biden zapisała się na Brandywine Junior College(ang.) na jeden semestr[6]. W lutym 1970 poślubiła Jilla Stevensona[7]. Wraz ze swoim nowym małżonkiem postanowiła uczęszczać na University of Delaware(ang.)[1]. Po roku uczęszczania na studia, Jill Biden, chcąc zarobić dodatkowe pieniędze, zaczęła pracować w agencji modelingowej w Wilmington, w tym celu zrobiła sobie jeden rok przerwy w nauce[3][1]. W 1975 roku rozwiodła się z Jillem Stevensonem[5].

W 1975 roku, podczas zaaranżowanej przez Franka Bidena randki w ciemno poznała Joego Bidena, ówczesnego senatora Stanów Zjednoczonych[8][9]. Po swojej pierwszej randce z przyszłym małżonkiem powiedziała matce: „mamo, w końcu poznałam dżentelmena”[10].

W 1975 roku ukończyła edukację na University of Delaware(ang.)[5]. Rozpoczęła pracę w oświacie jako nauczycielka na zastępstwie w Wilmington. Następnie nauczała języka angielskiego przez rok na St. Mark's High School w pełnym wymiarze godzin[11][6].

17 czerwca 1977 wyszła za Joego Bidena. Msza została odprawiona przez katolickiego księdza w Kaplicy kwatery głównej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku[8][12]. Ślub odbył się cztery i pół roku po śmierci pierwszej żony jej męża[13]. Zanim Jill Biden zgodziła się na przyjęcie oświadczyn ówczesnego senatora, kilkukrotnie mu odmówiła, obawiając się wychowywania dwóch chłopców, którzy przeżyli śmierć matki oraz chcąc się skupić na własnej karierze[14][3].

Jill Biden wraz z mężem podczas spotkania z Janem Pawłem II w kwietniu 1980

Uczyła się na West Chester University(ang.), pobierając jeden kurs na semestr[6]. Ukończyła te studia w 1981, kiedy to będąc w ciąży uzyskała tytuł Master of Education[15][3]. Jej córka, Ashley Biden urodziła się 8 czerwca 1981[5]. Jill Biden, celem wychowywania trójki dzieci, zrobiła sobie dwuletnią przerwę w pracy[5].

Następnie wróciła do pracy, ucząc historii uczniów z zaburzeniami emocjonalnymi[11]. W latach 80. XX wieku nauczała języka angielskiego w szpitalu psychiatrycznym Rockford Center przez pięć lat[3][9]. W 1987 Biden otrzymała tytuł Master of Arts na Villanova University(ang.)[5]. Po ogłoszeniu kandydatury Joego Bidena w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej w 2008 roku ogłosiła, że nie zamierza rezygnować z pracy z dziećmi z zaburzeniami emocjonalnymi nawet, jeśli zostałaby pierwszą damą Stanów Zjednoczonych[16].

W latach 1993–2008 była wykładowcą na Delaware Technical Community College(ang.)[17]. Na community college poinformowała o swoim stosunku do nauczania: „czuję, że mogę zmienić ich życie. Po prostu uwielbiam tych ludzi. (...) Uwielbiam kobiety, które wracają do szkoły i zdobywają stopnie naukowe (...)”[18].

Została prezeską Biden Breast Health Initiative, organizacji non-profit w 1993 roku, zapewniającej bezpłatne programy dotyczące zdrowia piersi, prowadzone m.in. na terenie szkół w stanie Delaware[19][20]. Przez kolejne 15 lat organizacja poinformowała ponad 10 000 kobiet, w jaki sposób należy dbać o zdrowie piersi[19]. W 2007 roku została współautorką programu Book Buddies, zapewniającego książki dzieciom, pochodzącym z rodzin o niskich dochodach[21]. Aktywnie działała w organizacji non-profit Delaware Boots on the Ground, wspierającej rodziny żołnierzy[21].

W 2006 roku wróciła do szkoły celem uzyskania doktoratu z edukacji[2]. W styczniu 2007 roku uzyskała ten stopień naukowy[5]. Jej praca, Student Retention at the Community College: Meeting Students' Needs została opublikowana pod nazwiskiem Jill Jacobs-Biden[22].

Rola w kampanii prezydenckiej w 2008 roku[edytuj | edytuj kod]

Jill Biden wraz z mężem, Barackiem i Michelle Obamą po ogłoszeniu nominacji Joego Bidena z ramienia Partii Demokratycznej na wiceprezydenta

Pomimo osobistego sprzeciwu wobec wojny w Iraku, Jill Biden nie chciała, aby jej mąż wystartował w wyborach prezydenckich w 2004 roku do tego stopnia, że na spotkanie dotyczące ewentualnego startu Joego Bidena przyszła ubrana w kostium kąpielowy ze słowem „NO”, napisanym na brzuchu[23]. Po zwycięstwie George W. Busha zachęcała męża, aby wystartował w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej w 2008 roku[3]. Podczas kampanii Joego Bidena w ciągu tygodnia pracowała jako nauczycielka, natomiast w weekendy pomagała mężowi w prowadzeniu kampanii[24]. W wywiadzie dla tygodnika „Time” powiedziała, że jeżeli zostałaby pierwszą damą Stanów Zjednoczonych to jej priorytetem byłaby edukacja[25]. Ponadto poinformowała, że byłaby „zasadniczo apolityczna” oraz, że nie będzie starała się o zezwolenia na uczestnictwo w posiedzeniach Gabinetu Stanów Zjednoczonych[26]. 3 stycznia 2008 jej mąż wycofał się z wyścigu o nominację Partii Demokratycznej na stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych[27].

Po tym, jak jej mąż otrzymał nominację Partii Demokratycznej na stanowisko Wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Jill Biden ponownie zaczęła prowadzić kampanię[5][28]. Podczas trwania kampanii Jill Biden cztery dni w tygodniu nauczała na Delaware Technical & Community College, a w trakcie weekendu dołączała do prowadzącego kampanie Joego Bidena, oceniając prace klasowe w autobusie wyborczym[29][17][18].

Po wyborach prezydenckich w 2008 roku Barack Obama został Prezydentem Stanów Zjednoczonych, Joe BidenWiceprezydentem, a Jill Biden – drugą damą[1].

Druga dama Stanów Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

Jill Biden wraz z Joem Bidenem podczas tańca (2009)

Pierwsza kadencja[edytuj | edytuj kod]

Pomimo przeniesienia się do Number One Observatory Circle Biden zamierzała kontynuować nauczanie na jednym z uniwersytetów w Waszyngtonie[30]. W styczniu 2009 roku zaczęła uczyć języka angielskiego jako adjunct professor na Northern Virginia Community College(ang.)[5]. Jill Biden była pierwszą drugą damą Stanów Zjednoczonych, która pracowała odpłatnie[5]. Na oficjalnej stronie Białego Domu figurowała jako Dr. Jill Biden[31].

Catherine Russell, była doradczyni Komisji Spraw Zagranicznych Senatu Stanów Zjednoczonych została wybrana szefową sztabu Jill Biden[32]. Courtney O'Donnell, była rzeczniczka Howarda Deana oraz Elizabeth Edwards(ang.) została mianowana dyrektorem ds. komunikacji[33]. Jako drugą damę obsługiwał ją ośmioosobowy personel[34]. Zajmowała ona narożny apartament w Eisenhower Executive Office Building(ang.)[34].

W 2009 roku Barack Obama ogłosił, że Jill Biden będzie odpowiedzialna za program mający na celu podnoszenie świadomości obywateli o wartości college'ów[35]. W czerwcu tego roku Biden wygłosiła swoje przemówienie inauguracyjne na Kingsborough Community College(ang.) na nowojorskim Brooklynie[34], po którym to uzyskała honorowy stopień naukowy Doctor of Humane Letters, nadany przez City University of New York[36]. Biden zaczęła nauczać języka angielskiego na Northern Virginia Community College(ang.) jesienią 2009 roku[37]. W styczniu 2010 roku wygłosiła przemówienie na University of Delaware(ang.), jej pierwsze na tak dużym uniwersytecie[38]. W sierpniu 2010 roku pojawiła się w epizodzie filmu Poślubione armii, co było częścią jej kampanii, mającej na celu podniesienie świadomości o rodzinach wojskowych[39].

Oficjalne zdjęcie portretowe Jill Biden (2009)

W kwietniu 2011 roku wraz z Michelle Obamą założyła Joining Forces, organizację, której celem było pokazanie potrzeb amerykańskich rodzin wojskowych[40]. We wrześniu tego roku wsparła program Amerykańskiej Agencji ds. Rozwoju Międzynarodowego(ang.), mający na celu zwiększenie świadomości o śmiertelnym głodzie, wojnie i suszy, które dotykają ponad 13 milionów ludzi na Półwyspie Somalijskim[41].

Do 2011 roku była profesorką nadzwyczajną Northern Virginia Community College(ang.)[42]. Będąc zarazem wykładowczynią i drugą damą Jill Biden starała się nie podkreślać wagi pełnionej przez siebie funkcji[42]. Dzieliła boks biurowy z innym nauczycielem oraz prosiła agentów Secret Service, aby zachowywali i ubierali się w najdyskretniejszy sposób, jak to możliwe[42]. Studenci, często nie zdając sobie sprawy, że Jill Biden jest żoną Wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych niekiedy nazywali ją „Dr. B.”[5].

Jej życie wraz z mężem w Number One Observatory Circle było nieoficjalne. Wraz z Joem Bidenem skoncentrowała się na polepszeniu relacji z dziećmi oraz z wnukami[42]. W czerwcu 2012 roku opublikowała książkę dla dzieci pt. Don't Forget, God Bless Our Troops, napisaną na podstawie służby wojskowej syna, Beau Bidena(ang.)[43]. W tym samym miesiącu córka Jill Biden, Ashley (pracowniczka socjalna) wyszła za mąż[44].

Rola w kampanii prezydenckiej w 2012 roku[edytuj | edytuj kod]

W wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2012 roku Joe Biden ubiegał się o reelekcję na stanowisku Wiceprezydenta[1]. Jill Biden w kampanii wyborczej nie odgrywała znaczącej roli[43]. Nie zmieniła harmonogramu wykładów oraz nie pojawiła się na części konwencji wyborczych[43]. Jej niewielka aktywność polityczna w trakcie kampanii spowodowana była tym, że Jill Biden naprawdę nie lubiła polityki oraz niechęcią do publicznych wystąpień[43].

Jill Biden z pierwszą damą Argentyny, Julianą Awadą(ang.)

Druga kadencja[edytuj | edytuj kod]

Jill Biden, po uzyskaniu reelekcji przez Joego Bidena 6 listopada 2012 rozpoczęła swoją drugą kadencję jako druga dama Stanów Zjednoczonych. Na balu inauguracyjnym pojawiła się ubrana w niebieską suknię, zaprojektowaną przez Verę Wang[45].

W trakcie drugiej kadencji Biden zaangażowała się we wspieranie personelu wojskowego, znajdującego się w Center for the Intrepid(ang.). Przewodniczyła amerykańskiej delegacji prezydenckiej na inauguracyjne Invictus Games[46]. W wyborach do Kongresu Stanów Zjednoczonych w 2014 roku prowadziła kampanię wyborczą na rzecz kandydatów Partii Demokratycznej (m.in. Marka Udalla)[47].

W maju 2015 roku zmarł pasierb Jill Biden, Beau z powodu raka mózgu[5]. Po śmierci przybranego syna, w wywiadzie dla USA Today powiedziała: „To było całkowicie wstrząsające. Moje życie zmieniło się w jednej chwili. Przez cały czas trwania jego choroby wierzyłam, że będzie żył, aż do momentu, w którym zamknął oczy”[48]. W październiku tego samego roku Biden była obecna w Ogrodzie Różanym Białego Domu(ang.), gdy jej mąż ogłosił, że nie będzie ubiegał się o urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych w 2016 roku[49].

W 2016 roku wraz ze swoim mężem była obecna na trasie koncertowej Cancer Breakthroughs 2020(ang.)[50]. W marcu 2016 roku kierowała oficjalną imprezą, zorganizowaną z okazji powrotu Scotta Kelly'ego na Ziemię po prawie jednorocznej misji kosmicznej ISS year-long mission(ang.)[51].

20 stycznia 2017 przestała pełnić funkcję drugiej damy Stanów Zjednoczonych[52].

Późniejsza działalność[edytuj | edytuj kod]

Logo fundacji Biden Foundation, założonej w 2017 roku przez Jill i Joe Biden

Jill i Joe Biden w lutym 2017 roku założyli fundację Biden Foundation, której celem było m.in. zapobieganie przemocy wobec kobiet, zagwarantowanie przestrzegania praw osób LGBTQ oraz wspieranie rodzin wojskowych[53][54]. W tym samym miesiącu została przewodniczącą organizacji Save the Children[55]. Podczas 71. ceremonii wręczenia Tony Award wygłosiła przemówienie, przed którym otrzymała owacje na stojąco[56]. W czerwcu 2017 para kupiła dom wakacyjny w Rehoboth Beach, mieszczący się nieopodal Cape Henlopen State Park(ang.)[57]. Jill i Joe Biden planowali gościć tam członków swojej dalszej rodziny[57].

Jill Biden po opuszczeniu urzędu przez męża nadal nauczała na Northern Virginia Community College(ang.)[55]. W maju 2017 roku wygłosiła przemówienie na Milwaukee Area Technical College(ang.)[58]. W lipcu tego samego roku wygłosiła mowę na szczycie nauczycieli w Kalifornii, podczas której położyła nacisk na znaczenie społeczności wspierających nauczycieli ze względu na stres emocjonalny i okolicznościowy, często towarzyszący im podczas pracy[59]. W maju 2018 roku przemówiła na uroczystości rozdania dyplomów na Bishop State Community College(ang.) w Alabamie[60]. W lutym 2019 roku spotkała się i rozmawiała z klasą absolwentów The Apprentice School(ang.)[61].

W maju 2019 został opublikowany jej pamiętnik pt. Where the Light Enters: Building a Family, Discovering Myself[62]. W tej książce Jill Biden rzadko nawiązywała do polityki, częściej poruszając w niej aspekty rodzinne[63]. Była druga dama stwierdziła, że jest „wdzięczna” za to, że mogła być drugą damą, jednak „w domu czuła się „Dr. B.”[64].

Rola w kampanii prezydenckiej w 2020 roku[edytuj | edytuj kod]

Jill Biden prowadząca kampanię wyborczą na rzecz męża w Council Bluffs (2019)

W sprawie ewentualnego ubiegania się o urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych przez Joego Bidena w wyborach w 2020 roku Jill Biden była jedną z najważniejszych uczestników jego procesu decyzyjnego[5][65]. Według „New York Times” Jill Biden entuzjastycznie odniosła się do możliwego startu męża[5].

Joe Biden oficjalnie ogłosił, że będzie się ubiegał o urząd Prezydenta Stanów Zjednoczonych 25 kwietnia 2019[66].

Kilka dni później Jill Biden odniosła się do oskarżeń Tary Reade o napaść seksualną, która zarzucona została jej mężowi, mówiąc: „Myślę, że nie zdajesz sobie sprawy, ile osób zbliża się do Joe. Mężczyźni i kobiety szukający komfortu lub empatii. Ale myślę, że w przyszłości będzie on musiał ocenić (...), jak zareaguje, kiedy ktoś do niego podejdzie. Być może nie powinien on podchodzić do nich”[67]. Powiedziała, że w przeszłości doświadczyła męskiej ingerencji w przestrzeń osobistą oraz, że „po prostu trochę się odsunęłam. (...) Był taki czas, kiedy kobiety bały się mówić o tym, co je spotkało. Gdyby to samo stało się dzisiaj, odwróciłabym się i powiedziała: «co ty wyprawiasz?»”[67].W 2019 roku Biden kontynuowała nauczanie na Northern Virginia Community College(ang.). W trakcie kampanii prezydenckiej męża Jill Biden odwiedziła m.in. Iowę[68], New Hampshire[5] i Oklahomę[69].

Jill Biden prowadząca kampanię wyborczą z mężem w stanie Iowa (2020)

Kiedy Hunter Biden został oskarżony o dopuszczenie się przestępstw podczas ukraińskiego skandalu Trumpa stanęła w obronie syna swojego męża, mówiąc: „Hunter nie zrobił nic złego. To jest sednem sprawy”[70]. Atmosfera związana z impeachmentem Donalda Trumpa spowodowała, że Jill Biden zerwała wieloletnią przyjaźń z Lindseyem Grahamem, który wcześniej wielokrotnie wzywał do przesłuchania Huntera Bidena na rozprawie w charakterze świadka[71].

Jill Biden po raz pierwszy jako wykładowczyni na Northern Virginia Community College(ang.) wzięła urlop wiosną 2020 roku celem pomocy mężowi w kampanii[14]. W ostatnich tygodniach przed Iowa caucus w 2020 roku częściej spotykała się z wyborcami od swojego męża[14]. Amerykańskie media szeroko opisywały sytuację, w której Jill Biden zablokowała osobę protestującą, która chciała dostać się do Joego Bidena[72][73].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W maju 2014 roku Biden otrzymała tytuł doktor honoris causa przyznany przez Villanova University(ang.)[74]. Wygłosiła przemówienie podczas uroczystości rozdania dyplomów oraz otrzymała tytuł doktor honoris causa na Salve Regina University(ang.) w 2011 roku i na Hofstra University(ang.) w 2017 roku[75][76].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jill Biden, biography.com, 2 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  2. a b Maggie Maloney, Why Jill Biden Might Just Be Joe Biden's Greatest Political Asset, townandcountrymag.com, 25 kwietnia 2019 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  3. a b c d e f g h Jonathan Van Meter, Jill Biden: All the Vice President's Women, legacy.vogue.com [dostęp 2020-05-13] [zarchiwizowane z adresu].
  4. Tom Murse, Biography of Jill Biden, Professor and Former Second Lady, thoughtco.com [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  5. a b c d e f g h i j k l m n o Sophia Ankel, The life of Jill Biden, an educator who worked full-time while Joe Biden was Vice President, defends him from protesters, and is a crucial part of his 2020 campaign, businessinsider.com, 18 marca 2020 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  6. a b c Al Cartwright, Son told Joe to marry Jill, „Sunday News Journal”, 17 lipca 1977, s. 3.
  7. Jessie Markovetz, Behind the Stone Balloon, udreview.com, 13 lutego 2010 [dostęp 2020-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-13] (ang.).
  8. a b Asher Stockler, 10 things to know about Joe Biden's wife, Dr. Jill Biden, newsweek.com, 15 marca 2020 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  9. a b Nicole Gaouette, Jill Biden has a low-key appeal, latimes.com, 27 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  10. Lynsey Eidell, Why Joe Biden Had to Propose to Jill Five Times Before She Said Yes, glamour.com, 22 listopada 2016 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
  11. a b Katharine Q. Seelye, Jill Biden Heads Toward Life in the Spotlight, nytimes.com, 24 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
  12. Alexandra Macon, Joe and Jill Biden’s Love Story Will Pull at Your Heartstrings, vogue.com, 17 listopada 2016 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
  13. Joe Biden Was Married To His First Wife, Neilia Hunter, For Only 6 Years, womenshealthmag.com, 13 maja 2020 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
  14. a b c Katie Glueck, Steve Eder, Why Jill Biden is taking time off to help her husband get a job, nytimes.com, 1 lutego 2020 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
  15. Frank Stern, The Quad talks with Jill Biden – News, wcuquad.com, 20 października 2008 [dostęp 2020-05-15] [zarchiwizowane z adresu 2009-01-21] (ang.).
  16. Betty Caroli, First ladies: from Martha Washington to Michelle Obama, Oxford University Press., 2010, s. 33 (ang.).
  17. a b Jill Biden, infoplease.com [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  18. a b Libby Copeland, Campaign Curriculum, washingtonpost.com, 23 października 2008 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  19. a b Dr. Jill Biden, whitehouse.gov [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27].
  20. Biden Breast Health Initiative, bidenbreasthealthinitiative.org [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2009-04-10].
  21. a b Angela Lemire, Jill Biden to Give Salve Regina's Commencement Address, patch.com, 19 kwietnia 2011 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  22. Student retention at the community college: Meeting students' needs, semanticscholar.org (ang.).
  23. Jonathan Van Meter, Jill Biden on the Campaign of a Lifetime, vogue.com, 17 marca 2020 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  24. Presidential Candidates' Spouses: Jill Biden, npr.org, 1 stycznia 2008 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  25. Jill Biden, time.com, 16 września 2007 [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-16].
  26. Presidential Candidates' Spouses: Jill Biden, npr.org [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  27. Glenn Thrush, Alexander Burns, The Life of Biden, politico.com, 23 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
  28. Michael Rubinkam, Michelle Obama, Jill Biden campaign in eastern Pa., post-gazette.com, 24 października 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
  29. Jill Biden, teacher who avoids 'Washington scene', reuters.com, 3 listopada 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
  30. Campuses Crusade to Secure Prof. Biden, voices.washingtonpost.com, 16 stycznia 2009 [dostęp 2020-05-18].
  31. Robin Abcarian, Hi, I'm Jill. Jill Biden. But please, call me Dr. Biden, latimes.com, 2 lutego 2009 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
  32. Philip Rucker, Biden Beefs Up Staff, voices.washingtonpost.com, 25 listopada 2008 [dostęp 2020-05-18].
  33. Jill Biden's communications chief leaves, upi.com, 5 grudnia 2011 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
  34. a b c Carol E. Lee, Dr. Biden's debut, politico.com, 6 grudnia 2009 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
  35. Remarks by the President on Job Creation and Job Training, obamawhitehouse.archives.gov, 8 maja 2009 [dostęp 2020-05-19] (ang.).
  36. Ray Johnson, Dr. Jill Biden Inspires Kingsborough Community College Students, bklyner.com, 13 czerwca 2009 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
  37. Lynn Sweet, Jill Biden, Captain of the Vice Squad, politicsdaily.com, 3 września 2009 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2009-09-05] (ang.).
  38. Jill Biden Speaks to UD Grads, wboc.com, 9 stycznia 2010 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] (ang.).
  39. Jen Wlach, Lee Ferran, Second Lady Jill Biden's Acting Debut to Help Military Families, abcnews.go.com, 5 sierpnia 2010 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
  40. About Joining Forces, whitehouse.gov [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-26].
  41. Dr. Jill Biden Joins USAID and Ad Council to Debut FWD Campaign for the Crisis in the Horn of Africa, prnewswire.com, 26 października 2011 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
  42. a b c d Amie Parnes, The Bidens' 'regular' lives, politico.com, 28 czerwca 2011 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
  43. a b c d Donovan Slack, Jill Biden tiptoes into 2012 election, politico.com, 10 stycznia 2012 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
  44. Ashley Biden and Howard Krein, nytimes.com, 3 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
  45. Louise Boyle, Lydia Warren, Inside the White House after-party: How the President took part in a Gangnam Style dance off and Michelle grooved to 'Single Ladies' at celebrity-packed bash, dailymail.co.uk, 22 stycznia 2013 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
  46. Steve Parker, The Year in Review: Our 5 Favorite Joining Forces Moments of 2014, whitehouse.gov, 24 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-24] (ang.).
  47. Jill Biden tries to fire up Democrats for Udall, 9news.com, 1 listopada 2014 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-11-08] (ang.).
  48. Erin Jensen, Jill Biden writes of marriage with Joe, 'totally shattering' death of son Beau in new book, eu.usatoday.com, 15 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
  49. Jessica Taylor, Joe Biden: Window 'Has Closed' For A White House Bid, npr.org, 21 października 2015 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
  50. Lizzie Johnson, Joe Biden, wife hold cancer roundtable at UCSF, sfgate.com, 1 marca 2016 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
  51. Andrew V. Pestano, Jill Biden gifts Scott Kelly with beer, apple pie on return to U.S., upi.com, 3 marca 2016 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
  52. Karen Pence, awpc.cattcenter.iastate.edu [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  53. Dan Merica, Joe, Jill Biden launch The Biden Foundation, edition.cnn.com, 1 lutego 2017 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  54. About the Foundation, archive.bidenfoundation.org [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  55. a b Jill Biden to Be Named Board Chair of Save the Children, usnews.com, 21 lutego 2017 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  56. Karen Okamoto, Jill Biden receives standing ovation at the Tonys, delawareonline.com, 15 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  57. a b Troy McMullen, Joe Biden and his wife buy a vacation home in Delaware, forbes.com, 9 czerwca 2017 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  58. Dr. Jill Biden to speak at MATC commencement, tmj4.com, 4 maja 2017 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  59. Educators gathered at CSU Channel Islands get some lessons from Jill Biden, vcstar.com, 13 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  60. 'You can do anything,' Dr. Jill Biden says at Bishop State's Commencement, waaytv.com, 11 maja 2018 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  61. Julia Varnier, The Apprentice School at Newport News Shipbuilding celebrates 157 graduates, wtkr.com, 23 lutego 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  62. Barbara VanDenburgh, 5 books not to miss: Jill Biden memoir 'Where the Light Enters,' 'The Bride Test', usatoday.com, 14 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  63. Adam Duvernay, For Jill Biden fans, Delaware book signing an opportunity for a short, personal meeting, delawareonline.com, 17 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  64. Erin Jensen, Jill Biden writes of marriage with Joe, 'totally shattering' death of son Beau in new book, usatoday.com, 15 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
  65. Steve Peoples, Julie Pace, Biden Eyes Fundraising Challenge Amid New Sense of Urgency, nbcnewyork.com, 9 marca 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  66. Arlette Saenz, Joe Biden announces he is running for president in 2020, edition.cnn.com, 25 kwietnia 2019 [dostęp 2020-05-24].
  67. a b Molly Nagle, Joe and Jill Biden respond to women who say he made them uncomfortable, abcnews.go.com, 30 kwietnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
  68. Garrett Book, Dr. Jill Biden campaigns for husband Joe Biden, iouxlandnews.com, 27 stycznia 2020 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
  69. David Griffin, Jill Biden campaigns for husband in OKC as Super Tuesday polls open in Oklahoma, newson6.com, 3 marca 2020 [dostęp 2020-05-25].
  70. Tal Axelrod, Jill Biden: Trump is 'afraid' to go against my husband, thehill.com, 14 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
  71. Shoshana Dubnow, Jill Biden says she no longer considers GOP Sen. Lindsey Graham a friend, abcnews.go.com, 3 lutego 2020 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
  72. Daniel Figueroa IV, Were Jill Biden and Symone Sanders the real winners of Super Tuesday? Twitter thinks so., tampabay.com, 4 marca 2020 [dostęp 2020-05-26] (ang.).
  73. Eliza Relman, Ellen Cranley, Ashley Collman, Jill Biden blocked protesters from storming the stage as her husband, Joe Biden, made his Super Tuesday victory speech, businessinsider.com, 4 marca 2020 [dostęp 2020-05-26] (ang.).
  74. Dr. Jill Biden, Second Lady of the United States and Villanova alumna, to Deliver University’s 2014 Commencement Address, May 16, villanova.edu [dostęp 2020-05-26] (ang.).
  75. Jill Biden to speak at Salve Regina commencement, archive.boston.com, 20 kwietnia 2011 [dostęp 2020-05-26] (ang.).
  76. Hofstra Celebrates Spring 2017 Graduates, news.hofstra.edu, 24 maja 2017 [dostęp 2020-05-26] (ang.).