Jim Kaat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jim Kaat
Ilustracja
miotacz
Pełne imię i nazwisko James Lee Kaat
Pseudonim Kitty
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1938
Zeeland, Michigan
Odbijał lewą
Rzucał lewą
Debiut 2 sierpnia 1959
Ostatni występ 1 lipca 1983
Statystyki
Win–loss record 283–237
ERA 3,45
Strikeouty 2461
Kariera klubowa
Lata Kluby
1959–1973 Washington Senators/Minnesota Twins
1973–1975 Chicago White Sox
1976–1979 Philadelphia Phillies
1979–1980 New York Yankees
1980–1984 St. Louis Cardinals

James Lee Kaat (ur. 7 listopada 1938) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 25 sezonów w Major League Baseball, szesnastokrotny zdobywca Złotej Rękawicy.

W 1957 podpisał kontrakt jako wolny agent z Washington Senators, w którym zadebiutował 2 sierpnia 1959 w meczu przeciwko Chicago White Sox zaliczając porażkę[1]. W 1961, swoim pierwszym pełnym sezonie, zanotował bilans W-L 9–17 przy ERA 3,90, zaś rok później zaliczył najwięcej shutoutów w MLB (5), po raz pierwszy został powołany do Meczu Gwiazd i po raz pierwszy otrzymał Złotą Rękawicę[1]. 24 lipca 1963 w meczu z Cleveland Indians zaliczył complete game shutout i zdobył home runa[2]. W 1965 był członkiem zespołu, który zdobył mistrzostwo American League i wystąpił jako starter w trzech meczach World Series (1–2 W-L, 14⅛ IP, 3,77 ERA), w których Twins (po zakończeniu sezonu 1960 Senators przenieśli siedzibę klubu do Minnesoty) przegrali z Los Angeles Dodgers 3–4[3][4].

W sezonie 1966 zanotował najwięcej zwycięstw (25), zaliczył najwięcej pełnych meczów (19) w American League, a w głosowaniu do nagrody MVP zajął 5. miejsce, zaś przez magazyn Sporting News został wybrany najlepszym miotaczem w lidze[1][5][6]. 1 października 1970 w meczu z Kansas City Royals powtórzył osiągnięcie sprzed siedmiu lat, zaliczając complete game shutout i zdobywając home runa, co miało miejsce w historii klubu trzykrotnie[2]. W sierpniu 1973 przeszedł do Chicago White Sox poprzez system transferowy zwany waivers[1]. Grał jeszcze w Philadelphia Phillies, New York Yankees i St. Louis Cardinals, z którym w 1982 wygrał World Series[1][7].

W późniejszym okresie był między innymi komentatorem meczów College World Series i World Series oraz ekspertem w programie Baseball Tonight w stacji ESPN, ponadto sprawozdawcą z meczów baseballowych na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w telewizji NBC[8]. W 2009 został prezenterem programu Thursday Night Baseball na kanale telewizyjnym MLB Network[8][9].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1962², 1966, 1975 [1]
16× Gold Glove Award 1962–1977 [1]
Zwycięzca w World Series 1982 [7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jim Kaat Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  2. a b 52 years from the Twins junk drawer (ang.). hardballtimes.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  3. Twins Timeline (ang.). twins.mlb.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  4. 1965 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  5. 1966 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  6. The Sporting News Pitchers of the Year & The Sporting News Major League Players of the Year (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  7. a b 1982 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  8. a b Jim Kaat - MLB Network (ang.). mlb.com. [dostęp 28 czerwca 2014].
  9. Thursday Night Baseball (ang.). tv.com. [dostęp 28 czerwca 2014].