Jock Hobbs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jock Hobbs
Pełne imię i nazwisko Maurice James Bowie Hobbs
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1960
Christchurch, Nowa Zelandia
Data i miejsce śmierci 13 marca 2012
Wellington, Nowa Zelandia
Wzrost 185 cm
Masa ciała 92 kg
Rugby union
Pozycja rwacz
Kariera seniorska
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
1981–1987 Canterbury
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
1983–1986  Nowa Zelandia 21 (16)
Kariera trenerska
Lata Zespół
Uniwersytet Wiktorii
New Zealand Universities

Jock Hobbs (ur. 15 lutego 1960 w Christchurch, zm. 13 marca 2012 w Wellington) – nowozelandzki rugbysta, reprezentant kraju, następnie trener i działacz sportowy, prezes New Zealand Rugby Union.

Sportowiec[edytuj | edytuj kod]

Podczas nauki w Christ’s College w Christchurch występował w pierwszej drużynie tej szkoły[1], a następnie pojawił się w zespole U-18 Wyspy Południowej, nie otrzymał jednak powołań do narodowych zespołów juniorskich[2].

W 1981 roku związał się z zespołem reprezentującym region Canterbury[1]. Drużyna ta w 1982 roku zdobyła Ranfurly Shield w meczu z Wellington, które to trofeum do 1985 roku obroniła jeszcze 25 razy[3]. Dodatkowo w 1983 roku zwyciężyła w National Provincial Championship – mistrzostwach regionów Nowej Zelandii[4].

Pierwsze powołanie do reprezentacji kraju otrzymał w 1983 roku. Zadebiutował 4 czerwca tego roku w meczu przeciwko British and Irish Lions[5]. Wystąpił we wszystkich czterech spotkaniach z tą drużyną, a jego postawa spowodowała, że na kolejne kilka lat stał się podstawowym zawodnikiem All Blacks na pozycji rwacza. Już w kolejnym roku, pod nieobecność Andy’ego Daltona, został kapitanem kadry w meczach na Fidżi, w testmeczach w tej roli debiutując jesienią 1985 roku w Argentynie[1][2].

Wiosną 1986 roku wraz z innymi nowozelandzkimi zawodnikami jako zespół Cavaliers udał się na nieusankcjonowane tournée do RPA, zaplanowana na poprzedni rok oficjalna seria meczów All Blacks została bowiem odwołana z powodu prowadzonej przez ten kraj polityki apartheidu[6][7]. Cavaliers otrzymali wynagrodzenie za udział w tych meczach, Nowozelandzki Związek Rugby ukarał ich natomiast karą zawieszenia na dwa kolejne testmecze[6]. Sam Hobbs następnie oświadczył, iż żałuje udziału w tej wyprawie[1][2].

Po odbyciu kary powrócił do kadry latem tego samego roku na dwa mecze z Australią oraz obydwa spotkania, w roli kapitana, z Francją podczas jesiennej wyprawy do Europy[7]. Będąc typowany na kapitana reprezentacji podczas inauguracyjnego Pucharu Świata w 1987 roku[8], po serii wstrząśnień mózgu zakończył zawodniczą karierę w wieku niespełna 27 lat tuż przed rozpoczęciem tego turnieju[5][1][7]. Ogółem podczas reprezentacyjnej kariery rozegrał 39 spotkań, z czego 21 było oficjalnymi meczami międzynarodowymi, drużynę jako kapitan prowadził w szesnastu spotkaniach, w tym w czterech testmeczach, natomiast wszystkie punkty (odpowiednio 52 i 16) zdobył z przyłożeń, których wartość w tym okresie wynosiła cztery punkty[9].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Christ’s College studiował prawo na University of Canterbury, tytuł uzyskując w 1982 roku[7]. Do palestry został przyjęty rok później, zaś w 1987 r. został wspólnikiem w kancelarii prawniczej Rainey Collins w Wellington, w której po czterech latach został starszym wspólnikiem[10].

Pozostał również związany ze sportem, w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych trenował bowiem drużynę uniwersytetu w Wellington[11] oraz reprezentację nowozelandzkich uniwersytetów. W 1995 roku został wybrany do zarządu New Zealand Rugby Union. Mające status amatorskiego sportu rugby union przeżywało wówczas kryzys, związany z podjętą przez magnata medialnego, Kerry Packera, próbą stworzenia zawodowych rozgrywek. Założona przez niego World Rugby Corporation za pomocą lukratywnych umów rekrutowała zawodników niezadowolonych z nierównomiernej redystrybucji dochodów z tego sportu prowadzonej przez krajowe związki rugby. Przeprowadzona przez Hobbsa, stawiająca na szali pieniądze i ponadstuletnią tradycję, sześciotygodniowa kampania nakłaniania graczy All Blacks do podpisania kontraktów z NZRU zakończyła się sukcesem[1][5]. Koncepcja World Rugby Corporation ostatecznie upadła, a Hobbs zyskał miano „człowieka, który uratował rugby”[1][5][8][10][12]. Pod koniec roku IRB wprowadziła natomiast profesjonalizację tego sportu. Pomimo tego Hobbs nie znalazł się w odchudzonym w 1996 r. do dziewięciu osób zarządzie[8][13].

W 1999 roku ukończył studia MBA w Henley College i zaangażował się w przedsięwzięcia biznesowe[7]. Między innymi[14] w sierpniu 2000 r. objął stanowisko dyrektora Strategic Finance Ltd, które piastował do 2005 roku[8][15]. W sierpniu 2008 r. firma ta ogłosiła moratorium na spłatę swoich zobowiązań (w wysokości ponad 400 mln NZD)[15][16], a w marcu 2010 r. została postawiona w zarząd komisaryczny, w związku z czym wobec osób związanych z zarządzaniem nią zostało wszczęte śledztwo organów nadzoru finansowego[17].

Po utracie praw do współorganizowania wraz z Australią zaplanowanego na rok 2003 Pucharu Świata i na fali niezadowolenia regionalnych związków rugby Hobbs w 2002 roku ponownie znalazł się w zarządzie NZRU, tym razem jednak w roli prezesa[8]. Był kluczową postacią w przygotowywaniu kandydatury Nowej Zelandii do organizacji Pucharu Świata w 2011 roku[18][19]. Był również przewodniczącym delegacji, obejmującej między innymi premier kraju, Helen Clark, przedstawiciela NZRU, Chrisa Mollera, oraz dwóch zawodników: ówczesnego kapitana reprezentacji, Tanę Umagę, oraz legendę All Blacks lat sześćdziesiątych XX wieku, Colina Meadsa, która w listopadzie 2005 roku w Dublinie przekonała zarząd IRB do powierzenia Nowej Zelandii praw do organizacji tej imprezy[5][20].

W latach 2002–2007 zasiadał w IRB Council, piastując też stanowiska w Komitecie Wykonawczym i Komitecie ds. Przepisów IRB[21]. W latach 2004–2006 był również szefem SANZAR – organizacji zarządzającej Super 12 oraz Pucharem Trzech Narodów – przyczyniając się między innymi do rozszerzenia tej pierwszej o dwa kolejne zespoły oraz zwiększenia liczby spotkań w drugiej imprezie, a uczestnicząc także w negocjacjach z sieciami telewizyjnymi dotyczących kontraktu na lata 2006–2010[2].

Ze względu na zły stan zdrowia w maju 2010 roku wziął urlop chorobowy[18][22], natomiast w grudniu tego roku oficjalnie zrezygnował ze stanowisk zarówno w NZRU, jak i w spółce organizującej Puchar Świata – Rugby New Zealand 2011 Ltd[23][24]. Zostało również wstrzymane prowadzone przeciwko niemu dochodzenie w sprawie nieprawidłowości w Strategic Finance, które następnie zostało zamknięte[25].

Choroba i śmierć[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku zdiagnozowano u Hobbsa białaczkę, sześciomiesięczną chemioterapię rozpoczął w maju 2010 roku[1]. Natomiast w grudniu tego roku rozpoznano chłoniaka nieziarniczego[5][9].

Podczas nielicznych wówczas publicznych wystąpień wręczył Richiemu McCaw oraz Milsowi Muliainie podczas Pucharu Świata pamiątkowe srebrne czapki symbolizujące ich setne występy w narodowych barwach[5][26][27][12].

Na początku marca 2012 roku znalazł się w stanie krytycznym[11][28], a zmarł 13 marca w szpitalu w Wellington. W pogrzebie prócz rodziny i przyjaciół uczestniczyli m.in. byli i obecni All Blacks oraz przedstawiciele kół rządowych na czele z premierem Johnem Key[10][25].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Nicky née Deans (siostrą reprezentantów Nowej Zelandii, Robbie'ego i Bruce’a[5]), z którą miał czwórkę dzieci: Michaela (występującego w zespole Blues[29]), Emily, Penny i Isabellę[5][11].

Dwukrotnie odznaczony Nowozelandzkim Orderem Zasługi[5][7] – jako członek w 1996 roku[30], a jako kawaler tego orderu dziesięć lat później[31]. Uhonorowany również wieloma wyróżnieniami, m.in.: nagrodą imienia Vernona Pugha podczas gali IRB Awards w 2011[32], nagrodą człowieka roku The New Zealand Herald w 2005[8], nagrodą lidera roku (SPARC Leadership Award) nowozelandzkiej rządowej agencji sportu za 2010[33], a także Steinlager Salver w 2011 roku za zasługi dla nowozelandzkiego rugby[34].

Na jego cześć nazwano utworzone w 2014 roku mistrzostwa kraju U-19[35].

Przypisy

  1. a b c d e f g h All Black great Jock Hobbs dies (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  2. a b c d SANZAR pays tribute to Jock Hobbs (ang.). sanzarrugby.com. [dostęp 2012-04-01].
  3. canterburyrugby.co.nz » History » Ranfurly Shield History (ang.). canterburyrugby.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  4. New Zealand / Teams / Canterbury (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-01].
  5. a b c d e f g h i j Jock Hobbs greatest contribution came off field (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  6. a b Cavaliers rugby tour, 1986 (ang.). nzhistory.net.nz. [dostęp 2012-04-01].
  7. a b c d e f Rugby great Jock Hobbs dies (ang.). radionz.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  8. a b c d e f NZer of the Year: Jock Hobbs (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  9. a b Jock Hobbs passes away (ang.). nz.sports.yahoo.com. [dostęp 2012-04-01].
  10. a b c Man who saved Rugby remembered (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  11. a b c Hobbs remains in critical condition (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  12. a b CEO pays tribute to Jock Hobbs (ang.). sportnz.org.nz. [dostęp 2012-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-29)].
  13. Hobbs' brilliant legacy (ang.). skysport.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  14. Company Directorships (ang.). public.sharkpatrol.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  15. a b Illness stopped Jock Hobbs probe (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  16. FMA backed off Jock Hobbs investigation (ang.). nbr.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  17. Probe into collapse of rugby star's company (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  18. a b NZRU keen to keep Hobbs' experience (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  19. 'The jewel in the rugby crown' down to Hobbs (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  20. Marking five years of progress (ang.). rugbyworldcup.com. [dostęp 2012-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-28)].
  21. IRB mourns the passing of Jock Hobbs (ang.). irb.com. [dostęp 2012-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-07)].
  22. Hobbs NZRU resignation likely (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-01].
  23. Jock Hobbs resigns as RWC chairman (ang.). theaustralian.com.au. [dostęp 2012-04-01].
  24. Lapasset hails Hobbs' contribution (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-02].
  25. a b FMA backed off investigating Jock Hobbs (ang.). scoop.co.nz. [dostęp 2012-09-02].
  26. Richie grabs 100th test cap and thanks mum (ang.). nzherald.co.nz. [dostęp 2014-01-10].
  27. Richie McCaw receives 100th All Blacks test cap, Rugby World Cup 2011, special presentation (ang.). 3news.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  28. Hobbs in critical condition (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2012-04-01].
  29. Michael Hobbs (ang.). theblues.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  30. The Queen’s Birthday Honours List 1996 (ang.). dpmc.govt.nz. [dostęp 2013-11-07].
  31. The Queen’s Birthday Honours List 2006 (ang.). dpmc.govt.nz. [dostęp 2013-11-07].
  32. Thierry Dusautoir IRB Player Of The Year (ang.). irb.com. [dostęp 2012-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-11)].
  33. Jock Hobbs wins SPARC Leadership Award (ang.). sportnz.org.nz. [dostęp 2012-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-07)].
  34. Jock Hobbs honoured at 2011 Rugby Awards (ang.). 3news.co.nz. [dostęp 2012-04-01].
  35. National U19 Tournament named in honour of Jock Hobbs (ang.). allblacks.com. [dostęp 2015-02-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]