John B. Curtis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: John Curtis.
John Bacon Curtis
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 października 1827
Hampden, Maine
Data śmierci 13 czerwca 1897 (69 lat)
Miejsce spoczynku Portland, Maine
Zawód, zajęcie biznesmen
Narodowość Amerykanin
Partia Partia Republikańska
Rodzice John Curtis

Mary B. Bacon

Małżeństwo Alice Charlotte Bacon
J B Curtis signature.png

John Bacon Curtis (ur. 10 października 1827, zm. 13 czerwca 1897) – amerykański przedsiębiorca z Maine.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Hampden w Maine. Nie ukończył żadnych szkół. Od młodych lat pracował, aby utrzymać rodzinę. Najpierw zarabiał pięć dolarów miesięcznie, następnie sześć i w końcu awansował do dwudziestu czterech dolarów miesięcznie. Był parobkiem, sprzątaczem oraz leśnym budowniczym.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Curtis uważał, że można wykorzystać gumę świerkową jako gumę do żucia. Jego rodzina przeniosła się do Bangor w 1848 roku, gdzie był lepszy rynek dla tego produktu. Nad piecem Franklina Curtisowie przygotowali swoją pierwszą partię. Na etykiecie wydrukowano napis „State of Maine Pure Spruce Gum”.

Curtis zwiększył produkcję swojej gumy i wstąpił na rynek w Portland w stanie Maine. To była pierwsza przemysłowa produkcja gumy do żucia[1][2][3]. Przez pierwsze dwa dni w Portland nie powiodło mu się sprzedawanie nowego produktu kupcom. Kolejnego dnia udało mu się, lecz było to trudne, z powodu nieprzyjemnego charakteru jego produktu. W 1848 i 1849 roku w Portland był bardzo mały rynek zbytu dla produktu, Curtis postanowił zostać akwizytorem. Od 1850 sprzedawał kolejne produkty - leki bez recepty. Jego motto brzmiało: „daj człowiekowi wszystko, co możesz za jego pieniądze, czerpiąc uczciwe korzyści”.

Curtis był dość ambitny i wiele razy by dostać się do następnego miasta przed swoją konkurencją jeździł nocą. W ten sposób, jako hurtowy dostawca, utrzymywał stałą klientelę. Przez pierwszy rok podróżował po całej Nowej Anglii i zdobył sześć tysięcy dolarów. W końcu Curtis awansował ze zwykłego domokrążcy do podróżnego handlowca i wszedł na rynek Zachodu: obszarów zachodniej części stanu Maine, takich jak Pensylwania, Ohio, Minnesota i Missouri. Podróżował po Kanale Erie, w dół Missisipi i rzeki Ohio. Mógł nawet udzielać rocznych kredytów. W Stanach Zjednoczonych był jednym z pierwszych, jeśli nie pierwszym komercyjnym pośrednikiem handlowym jako przedstawiciel firmy marketingowej ze Wschodu.

Ojciec Curtisa brał udział w produkcji gumy do żucia, podczas gdy Curtis podróżował, aby ją sprzedać. Jego ojciec kazał swoim ludziom zbierać żywicę z drzew. Po tygodniu lub dwóch zbierania surowca, można było przynieść go z lasu do fabryki w Bangor do przetworzenia. Biznes działał bardzo dobrze i piętnaście metrów kwadratowych powierzchni produkcyjnej stało się za małe. Przenieśli swój zakład z gumą dla większej wygody do Portland. Ilość kilku kilogramów surowca była odpowiednia w pierwszych latach, jednak później kupowali do dziesięciu ton materiału naraz. To było bardzo ryzykowne. Pewnego dnia Curtis nawet zakupił materiał za 35 000 dolarów, co prawdopodobnie jest największą transakcją tego typu firmy, jaką kiedykolwiek przeprowadzono w XIX wieku.

Firma Curtisa i jego ojca „Curtis & Son” w końcu posiadała fabrykę o powierzchni 15,5 na 44 metry i trzech piętrach. Pracowało tam 200 osób, którzy produkowali 1800 pudełek gumy do żucia dziennie. Curtis sam wymyślił większość maszyn wykorzystywanych w procesie produkcyjnym. Nigdy nie brał patentów na swoje wynalazki. Firma za to trzymała w sekrecie proces produkcji gumy do żucia. Niektóre nazwy produkowanych gum to: „American Flag”, „Yankee Spruce”, „White Mountain”, „200 Lump Spruce”, „Licorice Lulu”, „Trunk Spruce”, „Sugar Cream”, „Four-in-Hand” i „Biggest and Best”[4].

Późniejsze życie[edytuj | edytuj kod]

W 1872 roku Curtis zajął się branżą pogłębiania kanałów i rzek. Pracował na stanowiskach, na których zarobki wahały się od 50 000 do pół miliona dolarów. W tym biznesie również odniósł sukces. Później otworzył stocznię i zbudował dziesięć dużych statków. On również posiadał większościowy udział w promie między Portland i South Portland i linii parowców do 1896 roku. Curtis zajmował się nawet wydobywaniem węgla i srebra w Maine. W 1880 roku Curtis brał udział w prowadzeniu gospodarstwa na szeroką skalę w pobliżu Gothenburga w stanie Nebraska. Był tam właścicielem ponad 6 km2 ziemi gdzie hodował bydło rasy Hereford.

W 1878 roku, Curtis kupił największy i najbardziej kosztowny dom w Deering Center w stanie Maine. W ostatnich miesiącach swojego życia wykazywał zainteresowanie historią Starożytnego Egiptu i piramid. Jego credem było „robić dobrze”.

W swoim testamencie, Curtis przekazał fundusze miastu Bradford na budowę biblioteki. Biblioteka ta została nazwana John B. Free Public Library na jego cześć i jest wymieniona w amerykańskim krajowym rejestrze miejsc historycznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ever Wonder about the History of Chewing Gum?, „ThoughtCo” [dostęp 2017-05-05].
  2. Answers – The Most Trusted Place for Answering Life's Questions, Answers.com [dostęp 2017-05-05] (ang.).
  3. Phil Ament, Chewing Gum History – Invention of Chewing Gum, ideafinder.com [dostęp 2017-05-05].
  4. Who Invented Chewing Gum?, „Super Beefy”, 14 sierpnia 2007 [dostęp 2017-05-05] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • George Thomas et al., Genealogical and Family History of the State of Maine, Lewis Historical Publishing Company, Nowy Jork, 1909 – strony 525-529