John Wijngaards

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Wijngaards
Ilustracja
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Wijngaards.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 września 1935
Surabaya
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1959

Johannes Nicolaas Maria Wijngaards (ur. w 1935 w Surabaya w Indonezji) – katolicki autor i teolog. Jest znany jako zdecydowany zwolennik wyświęcania kobiet w Kościele katolickim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Wijngaards urodził się 30 września 1935 r. jako syn Dietze van Hoesel i dr. Nicolaasa Carela Heinricha Wijngaardsa, obywateli holenderskich, w indonezyjskim mieście Surabaya. Podczas II wojny światowej jego ojciec został zmuszony do pracy przy niesławnej kolei birmańskiej w Tajlandii, podczas gdy John z matką i trzema braćmi zostali jeńcami wojennymi w Malang, Surakarcie i Ambarawie[1]. Rodzina została repatriowana do Holandii po wojnie.

Studia[edytuj | edytuj kod]

John Wijngaards wstąpił do zakonu Misjonarzy z Mill Hill i otrzymał święcenia kapłańskie w 1959 r. W Rzymie uzyskał tytuły licencjata w dziedzinie Pisma Świętego w Papieskim Inistytucie Biblijnym oraz doktora teologii w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (1963). Jego studia dotyczyły Formuł deuteronomicznego Credo (dysertacja, Brill, Lejda 1963)[2]. Dalsze badania przyniosły The Dramatisation of Salvific History in the Deuteronomic Schools (Brill, Lejda 1969) oraz 360-stronicowy komentarz do Księgi Powtórzonego Prawa w znanej holenderskiej serii komentarzy publikowanych przez Romen & Zonen (Roermond 1971)[3].

Posługa w Indiach[edytuj | edytuj kod]

Wijngaards wykładał Pismo Święte w Wyższym Seminarium Duchownym św. Jana w Hajdarabadzie w Indiach (1963-1976). W tym czasie przyczynił się do ufundowania centrum komunikacji Amruthavani, instytutu teologicznego dla zakonnic Jeevan Jyoti oraz Jyotirmai, organu zajmującego się planowaniem o zasięgu stanowym dla katolickich diecezji stanu Andhra Pradesh. Sprawował również funkcję wykładowcy na niepełny etat National Biblical Catechetical and Liturgical Centre w Bangalore oraz był przez wiele lat członkiem Krajowej Rady Doradczej Konferencji Episkopatu Indii. W tym samym okresie napisał liczne książki na temat Pisma Świętego, w tym znane Background to the Gospels[4]. Badania dotyczące posług kościelnych przekonały go, że wykluczenie kobiet musi być przypisane przeszkodom kulturowym, a nie Pismu lub Tradycji. Wezwał indyjską hierarchię do rozpoczęcia procesu badania kwestii pełnych święceń dla kobiet[5].

Obowiązki w świecie[edytuj | edytuj kod]

Po okresie sprawowania funkcji Wikariusza Generalnego zakonu Misjonarzy z Mill Hill w Londynie (1976-1982) został dyrektorem Housetop, międzynarodowego centrum formacji w wierze dla dorosłych (1982-2009). Podczas tego okresu (1983-1998) był również profesorem biblistyki w Missionary Institute London (Londyński Instytut Misyjny) afiliowanym przy Uniwersytecie Katolickim w Leuven oraz Middlesex University. Podczas tego okresu zainicjował serię kursów wideo służących formacji wiary dla dorosłych pod tytułem Walking on Water (Chodząc po wodzie) powstałych w koprodukcji w 15 krajach na wszystkich kontynentach. Napisał scenariusze do dziewięciu półgodzinnych historii filmowych. Był również twórcą cenionego 2,5-godzinnego filmu Journey to the Centre of Love (Podróż do centrum miłości), którego był zarówno scenarzystą, jak i producentem wykonawczym (lista nagród poniżej).

Posługa na rzecz kobiet[edytuj | edytuj kod]

W roku 1977 Wijngaards napisał Did Christ Rule out Women Priests? (Czy Chrystus wykluczył kobiety z kapłaństwa?) (McCrimmon, Great Wakering) w odpowiedzi do to Inter Insigniores (1976), deklaracji Kongregacji Nauki Wiary, w której jasno wyłożono przyczyny, dla których Watykan wyklucza kobiety. W ciągu kolejnych dekad Rzym usztywnił swoje stanowisko wobec święceń kobiet, co doprowadziło do kulminacji w postaci Ordinatio Sacerdotalis (1994) i kolejnych dokumentów, w których swoboda debaty teologów została jeszcze bardziej ograniczona[6]. W proteście Wijngaards złożył rezygnację ze swojej posługi kapłańskiej w dniu 17 września 1998 r.[7] Jego wniosek dotyczący oficjalnego przeniesienia do stanu świeckiego został uznany przez Rzym w dniu 21 lutego 2000 r. 27 maja tego samego roku podczas skromnej kościelnej uroczystości poślubił Jacqueline Clackson[8]. Wijngaards kontynuował publikowanie swoich powodów wspierania kampanii na rzecz święceń kobiet do katolickiego kapłaństwa w serii książek, szczególnie The Ordination of Women in the Catholic Church (Święcenia kobiet w Kościele katolickim)[9] oraz No Women in Holy Orders? (Brak kobiet w posłudze święceń?)[10]. W 1999 r. stworzył stronę internetową, która stała się największą internetową biblioteką z dokumentacją dotyczącą święceń kobiet[11]. Tradycjonaliści katoliccy określają Johna Wijngaardsa jako "publicznego odszczepieńca i heretyka"[12]. On sam utrzymuje, że zabieranie głosu nie podkopuje akceptacji władzy papieża[13]. Zdecydowanie sprzeciwia się nielegalnym święceniom kobiet poza ustanowioną strukturą Kościoła, tak jak ma to miejsce w ruchu tzw. 'Roman Catholic Women Priests' (Rzymskokatolickie Kobiety-Księża)[14].

Instytut Wijngaardsa na rzecz badań katolickich[edytuj | edytuj kod]

Od roku 2005 John Wijngaards skoncentrował się także na innych kwestiach wymagających reform w Kościele katolickim. Stworzył duszpasterską stronę internetową, która rozprawia się z kodeksem dotyczącym seksualności[15]. Zainicjował Deklarację katolickich uczonych w sprawie władzy w Kościele, która uzyskała międzynarodowe wsparcie[16]. Jego Centrum zostało przekształcone  w Wijngaards Institute for Catholic Research[17]. Jego głównym celem jest publikowanie niezależnych katolickich opracowań naukowych jako progresywnego teologicznego think tanku[18]. Instytut przedłożył „udokumentowany apel” papieżowi Franciszkowi wzywając go do przywrócenia starożytnego sakramentalnego diakonatu kobiet[19]. W 2016 był inicjatorem Oświadczenia katolickich uczonych w sprawie etyki używania antykoncepcji[20], które zostało ogłoszone na forum ONZ.[21]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Grand Prix, jako scenarzysta filmu Journey to the Centre of Love, Dziesiąty Międzynarodowy Festiwal Filmów Katolickich, Warszawa 1995.[22]
  • The Bronze Award, dla tego samego filmu na Film Fest Houston 1997.
  • The Chris Award, na Columbus Film Festival 1997.
  • The Marga Klompé Award, 2005.[23]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Tablet, 20 sierpnia 2005, s. 14-15.
  2. Recenzje w Journal of Semitic Studies 10 (1965) s. 102-103; Revue Biblique październik (1965) s. 605-606; W. Vogels, La Promesse Royale de Yahweh, Ottawa 1970, s. 29-33.
  3. Recenzja w Society for Old Testament Study Booklist, Londyn 1973, s. 31.
  4. 325-stronicowa książka została po raz pierwszy opublikowana przez St Paul's Press w Delhi, następnie przez Theological Publications w Bangalore, miała kilka wydań anglojęzycznych w Indiach. Ukazała się w Stanach Zjednoczonych jako Handbook to the Gospels (Podręcznik do Ewangelii), w Wielkiej Brytanii jako The Gospel Comes Alive (Ewangelia ożywa). Była opublikowana w językach takich jak hindi, telugu, urdu, bengalski, kanara, tamilskim i malajalam.
  5. "Jedynie uczciwa ocena w świetle Chrystusowego Ducha powinna decydować o kwestii posługi kobiet; nie konwencja czy osobiste upodobania. Ostatecznie kapłaństwo, o którym mówimy, to kapłaństwo Chrystusowe, nie nasze", John Wijngaards, 'The ministry of women and social myth' w New Ministries in India, red. D. S. Amalorpavadass, Bangalore 1976, s. 50-82.
  6. Responsum ad Dubium (1995), Ad Tuendam Fidem (1998).
  7. Jako że postrzegam zakaz Rzymu dotyczący święceń kobiet jako nieuprawomocniony w Piśmie lub Tradycji, który został wprowadzony bez właściwiej konsultacji w Kościele, jest szkodliwy dla ekumenizmu i silnie raniący duchowy dobrostan wiernych, czuję się związany w moim sumieniu do wyrażania szczerego sprzeciwu.The Times; The Daily Telegraph, 18 września 1998; The Tablet, 19 września 1998; The Guardian, 24 września 1998.
  8. Indult o laicyzacji zwolnił go z obowiązku celibatu.
  9. Darton, Longman and Todd 2001; Continuum 2001; Media House Delhi 2002; przekłady w językach niderlandzkim fracuskim, włoskim i japońskim.
  10. Canterbury Press 2002; Crossroad 2006 as Women Deacons in the Early Church (Diakonki we wczesnym Kościele).
  11. http://www.womenpriests.org. "Jest bardzo aktualna w prezentowaniu swoich dowodów. Skorzystanie z odniesienia poprzez konsultację pism współczesnych teologów nie sprawiałoby być może problemu dla osób z dostępem do dobrej biblioteki. Ale mieć możliwość sprawdzenia – i wydrukowania – tekstu z komentarza na temat Sentencji Piotra Lombarda autorstwa Jana Dunsa Szkota (1266-1308), dotyczącego kwestii "Czy płeć żeńska lub młody wiek są przeszkodą w przyjęciu święceń?" – w oryginale łacińskim, jeśli ktoś ma takie życzenie – jest niesamowite!"<ref>Bernadette Toal w The Furrow 53 (2002) nr 5, maj, s. 316-317; zob. również Theresia Saers, Communicatie nr 195 (2004), s. 15-17; Juliane Kern, Aachener Zeitung, 11 czerwca 2009, s. 27.
  12. Zob. np. http://www.ourladyswarriors.org/dissent/disspeop.htm.
  13. "Kiedy Kościół wymaga 'lojajnego poddania woli i rozumu', nie prosi o wyrzeczenie się zdolności danej osoby do myślenia. Kościół wymaga znacznie bardziej wartościowej przysługi, a mianowicie uczciwej próby służenia wierze wszystkimi siłami intelektu danej osoby. Sobór Watykański II w swoim dekrecie “Gaudium et spes nr 62 zabezpiecza swobodę dociekania, myśli i wolności wszystkich wiernych."The Ordination of Women in the Catholic Church, Londyn 2001, s. 20.
  14. "Naszym celem jest umożliwienie całemu Kościołowi katolickiemu dopuszczenie kobiet do wszystkich posług. Zawiedziemy, jeśli nasze reformy nie zostaną wprowadzone do wszystkich struktur i na wszystkich poziomach Kościoła katolickiego. Opuszczanie Kościoła temu nie służy. Obecnie doświadczamy poważnego pęknięcia w Kościele, ponieważ połowa jego członków jest wykluczona z posługi wymagającej święceń. Ale nowe zespolenie, którego pragniemy, będzie osiągnięte raczej poprzez konfrontację z hierarchią, jakkolwiek bolesną, niż przez jakiekolwiek posunięcie, które usunęłoby nas faktycznie z Ciała Kościoła."<ref>Przemówienie programowe podczas Pierwszej Konferencji Międzynarodowej Women's Ordination Worldwide, Dublin, czerwiec 2001.
  15. http://www.thebodyissacred.org. Udzialone są tam porady dotyczące kwestii począwszy od masturbacji do homoseksualizmu.
  16. http://www.churchauthority.org. The Tablet, 13 października 2012; The Irish Times, 19 lutego 2013; 'Teologos: Nuevo Papa debe democratizar mas a la Iglesia' w Mexican News Forum, 5 marca 2013; Clerical Whispers UK, luty 2013.
  17. http://www.wijngaardsinstitute.com.
  18. The Washington Post, 4 października 2014; The UK Independent, 5 października 2014; The Irish Mirror, 18 listopada 2014.
  19. http://www.wijngaardsinstitute.com/documented-appeal-reinstatement-ordained-women-deacons/.
  20. Statement on Contraceptives – Wijngaards Institute for Catholic Research, www.wijngaardsinstitute.com [dostęp 2018-04-13] (ang.).
  21. McCarthy, Justine (18 września 2016). "McAleese calls for Vatican to end contraception ban", The Sunday Times; McGarry, Patsy (20 września 2016), "Catholic heavyweights clash over teaching on contraception", The Irish Times; McGarry, Patsy (19 września 2016), "Mary McAleese challenges Catholic ban on contraception. Former president joins more than 100 academics in signing Scholars' Statement", The Irish Times; Manson, Jamie (21 września 2016), "Catholic church's total ban on contraception challenged by scholars", National Catholic Reporter; Mac Donald, Sarah (22 września 2016) "Scholars call for an end to church ban on artificial contraception", The Tablet; Munsterman, Hendro (26 września 2016), "Theologenstrijd over anticonceptie", Nederlands Dagblad; O'Loughlin, Michael (21 września 2016), "Catholic Scholars Duel Over Contraception", America; Masia, Juan (25 września 2016), "La Humana Vitae... al museo arqueologico", Religion Digital; Colanicchia, Ingrid (9 września 2016), "E tempo di rivedere l'Humanae Vitae. Un appello dal mondo teologico e accademico", Adista.
  22. Powód: "Grand Prix festiwalu otrzymuje 'Journey to the Centre of Love' za dogłębny opis procesu, w którym ludzie pochodzący z różnych kultur i narodów odkrywają chrześcijaństwo w ten sposób zbliżają się do Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa".
  23. "Dzieło dr. Wijngaardsa przyczynia się do emancypacji w Kościele i społeczeństwie, co jest jednym z celów Fundacji Marga Klompé. Jego kampania na rzecz odnowy kapłaństwa i święceń dla kobiet w Kościele rzymsko-katolickim jest wspaniałym przykładem cierpliwego rozważania na temat zadań katolickich/chrześcijańskich mężczyzn i kobiet, w ramach Kościoła i poza nim. Jest dobrą rzeczą podtrzymywanie żywej dyskusji na temat tej ważnej kwestii, dokładnie wtedy, kiedy utraciła ona swój bardziej sensacyjny wymiar – gdyż wtedy sedno sprawy jest bardziej wyraźne." Tilburg, Holandia, 19 listopada 2005.