José Barreiro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
José Barreiro
ilustracja
Miejsce urodzenia Argentyna
Pozycja napastnik, pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1941–1943 Chacarita Juniors Buenos Aires
1944–1945 Racing Buenos Aires
1946–1947 Chacarita Juniors Buenos Aires
1948–1952 Estudiantes La Plata
1953–1956 Chacarita Juniors Buenos Aires
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1957–1960 San Lorenzo de Almagro Buenos Aires
1959 Argentyna
1963–1964 San Lorenzo de Almagro Buenos Aires
1966–1967 San Lorenzo de Almagro Buenos Aires

José Barreiro – piłkarz argentyński, początkowo napastnik, potem pomocnik. Później trener.

Barreiro karierę piłkarską rozpoczął w 1941 roku w drugoligowym wtedy klubie Chacarita Juniors Buenos Aires, który akurat wtedy awansował do pierwszej ligi. W Chacarita Juniors grał do 1943 roku, po czym w 1944 roku przeszedł do klubu Racing Buenos Aires. W Racingu grał do 1945 roku, po czym w 1946 roku wrócił do Chacarita Juniors, gdzie występował do 1947 roku. W 1948 roku został graczem klubu Estudiantes La Plata.

W Estudiantes Barreiro grał do 1952 roku, po czym na koniec piłkarskiej kariery wrócił do Chacarita Juniors, gdzie grał w latach 1953-1956. W lidze argentyńskiej rozegrał łącznie 289 meczów i zdobył 75 bramek. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem.

Barreiro wraz z José Della Torre i Victorio Spinetto tworzyli trójkę trenerską, która kierowała reprezentacją Argentyny podczas turnieju Copa América 1959. Szefem trenerskiej trójki został ostatecznie Spinetto.

Prowadzony przez trenerską trójkę zespół zdobył mistrzostwo Ameryki Południowej, odnosząc 5 zwycięstw (6:1 z Chile, 2:0 z Boliwią, 3:1 z Peru, 3:1 z Paragwajem i 4:1 z Urugwajem) oraz raz remisując (1:1 z Brazylią). Argentyna zdobyła 19 bramek i straciła 5 bramek.

W 1959 roku Barreiro doprowadził klub San Lorenzo de Almagro Buenos Aires do tytułu mistrza Argentyny[1]. W klubie San Lorenzo pracował w latach 1957-1960, 1963-1964 i 1966-1967[2] – łącznie kierował drużyną w 221 meczach[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]