Juchym Zwiahilski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juchym Zwiahilski
Юхим Звягільський
Ilustracja
Juchym Zwiahilski w Doniecku podczas obchodów Dnia Zwycięstwa (2013)
Pełne imię i nazwisko Juchym Łeonidowycz Zwiahilski
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1933
Stalino
Premier Ukrainy (p.o.)
Okres od 22 września 1993
do 15 czerwca 1994
Poprzednik Łeonid Kuczma
Następca Witalij Masoł
podpis
Juchym Zwiahilski przemawiający podczas uroczystych obchodów Dnia Zwycięstwa w Doniecku (2013)

Juchym Leonidowycz Zwiahilski (ukr. Юхим Леонідович Звягільський; ur. 20 lutego 1933 w Stalinie) – ukraiński polityk i inżynier żydowskiego pochodzenia. W latach 1993–1994 p.o. premiera Ukrainy. W latach 1990–2019 deputowany do Rady Najwyższej USRR i Rady Najwyższej Ukrainy. Bohater Pracy Socjalistycznej (1986) oraz Bohater Ukrainy (2003). Członek tzw. starego klanu donieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie żydowskiego pochodzenia[1]. W 1956 ukończył Doniecki Instytut Przemysłowy (w specjalności inżynier górniczy). Pracował w kopalni nr 13, był tam kierownikiem zmiany, głównym inżynierem, a następnie dyrektorem kopalni. Uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Był członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Za swoje zasługi zawodowe otrzymał kilka wysokich radzieckich odznaczeń.

W 1990 został w wyborach parlamentarnych wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej z obwodu donieckiego. Od listopada 1992 był przewodniczącym miejskiej rady narodowej w Doniecku i przewodniczącym komitetu wykonawczego. W czerwcu 1993 objął stanowisko wicepremiera, we wrześniu tego samego roku przejął tymczasowo obowiązki premiera Ukrainy. Urząd ten pełnił do czerwca 1994. Był wówczas osobą blisko związaną z prezydentem Łeonidem Krawczukiem. Od listopada 1994 do marca 1997 pracował w Izraelu. Zarzucono mu wywiezienie z terytorium Ukrainy 300 milionów dolarów amerykańskich[2].

Po powrocie do kraju został przewodniczącym rady nadzorczej kopalni węgla kamiennego im Ołeksandra F. Zasiadki w Doniecku. Później stał się jednym z liderów Partii Regionów.

W wyborach parlamentarnych w 1998, 2002, 2006, 2007, 2012 i 2014 uzyskiwał mandat deputowanego do Rady Najwyższej kolejnych kadencji. Po wydarzeniach Euromajdanu związał się z Blokiem Opozycyjnym[3]. W 2019 nie kandydował do ukraińskiego parlamentu[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]