Jufuku-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jufuku-ji 壽福寺
Ilustracja
Główny budynek klasztoru
Państwo  Japonia
Miejscowość Kamakura
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Właściciel rinzai
Prowincja Prefektura Kanagawa
Typ zakonu męski
Założyciel klasztoru Myōan Eisai
Fundator Masako Hōjō
Materiał budowlany drewno, cegła, kamień
Data budowy 1200
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Jufuku-ji 壽福寺
Jufuku-ji 壽福寺
Ziemia35°19′28″N 139°32′57″E/35,324311 139,549047

Jufuku-ji (jap. 壽福寺, pełna nazwa to Kikokuzan Kongō Jufuku Zenji 亀谷山金剛寿福禅寺) – klasztor szkoły zen rinzai w Kamakurze, pierwszy klasztor zen w tym mieście.

Historia klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Klasztor został ufundowany w 1200 roku przez Masako Hōjō (1157–1225), wdowę po siogunie Yoritomo Minamoto (1147–1199), dla uczczenia jego i jej ojca pamięci. Opatem założycielem był mistrz zen Eisai Myōan. W systemie gozan klasztor zajmował trzecią pozycję wśród pięciu klasztorów Kamakury. Mistrz Eisai przeniósł się do Kamakury z Kioto, w którym jego działalność i nowe idee zen, które wprowadził do Japonii, spotkały się z atakami, a on z ostracyzmem[1].

Następnym opatem klasztoru został uczeń Eisaia – Gyōyū Taikō (1163–1241), pochodzący z Kamakury. Wdowa Masako została jego uczennicą, przyjęła ordynację mnisią i została mniszką. Przyjacielem Gyōyū był Sanetomo Minamoto, trzeci siogun z tego rodu[2]. Uczniem Gyōyū był przez jakiś czas Kakushin Shinchi (1207–1298). Gyōyū zmarł w Jufuku-ji[2].

Praktyka w klasztorze była przez jakiś czas synkretyczna, skoro Ben’en Enni (1201–1280) w 1228 roku otrzymał przekaz nauk ezoterycznych od ówczesnego opata Jufuku-ji – A’nina. W 1257 roku sam Enni został opatem tego klasztoru[3].

W drugiej połowie XII wieku klasztor został rozwinięty do pełnej świątyni zen. Jego opatem był w tym okresie chiński mistrz chan Daxiu Zhengnian (Shōnen Daikyū, 1214–1289)[4].

W 1265 roku oskarżono chińskiego mistrza chan Lanxi Daolonga o szpiegostwo na rzecz mongolskich władz Chin. Po jego odwołaniach pozwolono mu przez jakiś czas przebywać w Jufuku-ji.

Ostatnia klasyfikacja klasztorów systemu gozan powstała w czasie panowania sioguna Yoshimitsu Ashikagi (1358-1408) i składała się dwu równoległych części: pięciu klasztorów Kioto i pięciu klasztorów Kamakury. Jufuku-ji zajmował w części Kamakury trzecią pozycję, jednak wówczas "pierwszym klasztorem w kraju" był, będący na czele listy, klasztor Nanzen[5].

W tej chwili jest to dość mały klasztor należący do linii Kenchō-ji, ale w czasach rozkwitu w jego skład wchodziło 14 świątyń. Obiektem kultu jest Shaka Nyorai (Budda Siakjamuni).

Za głównym budynkiem klasztoru znajdują się skalne groby (jap. yagura), w których pochowano wszystkich głównych mnichów klasztoru. Znajdują się tu także groby: poety haiku Kiyoshiego Takahamy (1874–1959), pisarza Jirō Osaragi (1897–1973), brytyjskiej hrabiny Iso Mutsu (1867–1930).

Adres klasztoru[edytuj | edytuj kod]

  • 17-7 Ogigayatsu 1-chome, Kamakura, Kanagawa 248-0011

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Ss. 17-19
  2. a b Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 23
  3. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 26
  4. whoswho, www.asahi-net.or.jp [dostęp 2019-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-12].
  5. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 151

Bibliografia/źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.

Galeria[edytuj | edytuj kod]