Jules Aarons

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jules Aarons
Data i miejsce urodzenia 1921
Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 21 listopada 2008
Newton
Zawód, zajęcie fizyk, fotograf
Alma Mater City College of New York
Strona internetowa

Jules Aarons (ur. 1921 w Nowym Jorku, zm. 21 listopada 2008 w Newton) – amerykański fizyk zajmujący się propagacją fal radiowych, pionier fizyki plazmy; fotograf specjalizujący się w fotografii ulicznej Bostonu, którego prace znajdują się w Museum of Fine Arts w Bostonie i nowojorskim Museum of Modern Art.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aarons urodził się w 1921 roku w nowojorskiej dzielnicy Bronx[1]. W 1942 roku ukończył City College of New York, po czym wstąpił do wojska, gdzie zaczął interesować się elektroniką[1]. W latach 1943–1945 podczas II wojny światowej pracował jako operator radia i radaru w U.S. Army Air Corps[2].

Fizyka[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie, od 1946 roku pracował w wojskowym laboratorium Air Force Cambridge Research Center należącym do U.S. Air Force Geophysics Laboratory[1][2]. W 1949 roku uzyskał tytuł Master of Arts z fizyki na Boston University[1][2]. W latach 1953–1954 przebywał na stypendium Fundacji Fulbrighta na Uniwersytecie Paryskim, gdzie w 1954 roku obronił doktorat[1][2].

Po powrocie do USA kontynuował pracę w Air Force Cambridge Research Center, gdzie po wystrzeleniu w kosmos pierwszego sputnika w 1957 roku, utworzył międzynarodową grupę naukową dla studiów nad satelitami – Joint Satellite Studies Group (JSSG)[1][3]. Związany był z NATO, z agencją Advisory Group on Aeronautical Research and Development (AGARD), gdzie przewodniczył panelowi ds. propagacji fal elektromagnetycznych (1979–1981)[1][2]. W latach 1980–1983 był przewodniczącym komisji propagacji fal radiowych w jonosferze (ang. Commission on Ionospheric Radio Wave Propagation) Międzynarodowej Unii Nauk Radiowych[2].

Był pionierem fizyki plazmy, zajmował się m.in. scyntylacją jonosferyczną[1][2]. Jako pierwszy zwrócił uwagę na wielkie scyntylacje w jonosferze nad polarnymi czapami lodowymi, szczególnie w latach nasilenia aktywności słonecznej[1]. Również jako pierwszy zwrócił uwagę na to, że scyntylacje w strefie międzyzwrotnikowej nie osiągały swojego maksimum na równiku magnetycznym, lecz na grzbietach anomalii równikowych w warstwie F jonosfery[1]. Promował i wspierał budowę wielu stacji monitorujących jonosferę[1]. Jego badania wykorzystane zostały przy tworzeniu systemu nawigacji satelitarnej Global Positioning System[1].

Po przejściu na emeryturę w 1981 roku związał się jako Research Professor z Boston University, gdzie przyczynił się do utworzenia w 1987 roku centrum fizyki plazmy – Boston University's Center for Space Physics[2].

Opublikował ponad sto artykułów naukowych, był redaktorem książki na temat scyntylacji – Radio Astronomical and Satellite Studies of the Atmosphere[1].

Fotografia[edytuj | edytuj kod]

Aarons był fotografem-samoukiem[1]. Zajmował się przede wszystkim fotografią uliczną – w rodzinnym Bostonie oraz podczas licznych podróży po Europie, Ameryce Południowej i Azji[1]. Jego prace znajdują się m.in. w Museum of Fine Arts w Bostonie i w nowojorskim Museum of Modern Art[1]. W 2003 roku DeCordova Museum w Lincoln gościło wystawę retrospektywną jego prac[1].

Aarons zmarł 21 listopada 2008 roku w Newton[1].

Wyróżnienia, nagrody i członkostwa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Sunanda Basu. In Memoriam: Jules Aarons. „IEEE Antennas and Propagation Magazine”. 51 (1), s. 137–138, luty 2009 (ang.). 
  2. a b c d e f g h Jules Aarons: strona oficjalna (ang.). W: Julesaarons.com [on-line]. [dostęp 2017-05-09].
  3. Jeroen van Dongen: Cold War Science and the Transatlantic Circulation of Knowledge. BRILL, 2015, s. 55. ISBN 978-90-04-26422-9. [dostęp 2017-05-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]