Julian Bohdanowicz (grafik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Bohdanowicz
Data i miejsce urodzenia 1892 lub 1897
Symbirsk, Rosja
Data i miejsce śmierci 9 listopada 1943
Warszawa
Zawód, zajęcie grafik

Julian Bohdanowicz (ur. 1892 lub 1897 w Symbirsku w Rosji, zm. 9 listopada 1943 w Warszawie) – polski grafik.

Syn Antoniego i Julii z Gintyłłów.[1], uczył się w Smoleńsku i Moskwie, tam również rozpoczął studia artystyczne. Podczas I wojny światowej należał do POW, a następnie od 1918 do 1920 służył Wojsku Polskim. W latach 1920-1923 studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego. Naukę kontynuował do 1928 roku w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Władysława Skoczylasa i Edmunda Bartłomiejczyka, dyplom z grafiki uzyskał w 1935, gdy szkołę przemianowano na Akademię Sztuk Pięknych. Julian Bohdanowicz tworzył drzeworyty, akwatintę, litografie, miedzioryty i kwasoryty, jego prace przedstawiały widoki przydrożnych kapliczek oraz wiejskie pejzaże, tworzył projekty okładek książek oraz ekslibrisy. Równocześnie uczył rysunku i liternictwa, w latach 1925-1936 prowadził kursy wieczorowe w swojej pracowni litograficznej. W 1936 został prezesem Bloku Zawodowych Artystów Plastyków, równocześnie został dyrektorem Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. Kontynuował pracę na stanowisku dyrektora podczas okupacji, ale został zmuszony do przekształcenia uczelni artystycznej w szkołę zawodową. Aktywnie działał w konspiracji, m.in. był członkiem grupy produkującej fałszywe banknoty oraz redagował konspiracyjne pismo Polsce służ. Został aresztowany 9 listopada 1943 przez Niemców i rozstrzelany tego samego dnia w ulicznej egzekucji.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]