Julian Eugeniusz Kulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Eugeniusz Kulski
Ilustracja
J.E. Kulski w czasie spotkania w Gdyni (2016)
Data urodzenia 3 marca 1929
Zawód, zajęcie architekt
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy POL Medal Pamiatkowy 70 Roczn Powstania Warszawskiego BAR.svg Wielki Oficer Orderu Pro Merito Melitensi

Julian Eugeniusz Kulski ps. Chojnacki, Goliat (ur. 3 marca 1929) − polski architekt, żołnierz AK, major Wojska Polskiego, powstaniec warszawski.

Jest synem Juliana Spitosława Kulskiego, urzędnika państwowego. Od urodzenia mieszkał w Warszawie, także w czasie niemieckiej okupacji. Działał w ZHP, następnie w Szarych Szeregach, gdzie jego przełożonym był Ludwik Berger ps. Goliat. W 1941 Kulski złożył przysięgę żołnierską i przyjął pseudonim „Chojnacki”, wstępując do Związku Walki Zbrojnej. W 1942 został aresztowany przez Gestapo. Więziony w areszcie na Pawiaku, nie zdradził Niemcom żądanych przez nich informacji. Ostatecznie zwolniony, na krótko opuścił Warszawę. Po śmierci jego opiekuna i dowódcy Ludwika Bergera Kulski przyjął jego pseudonim Goliat. Następnie przeszedł do 9 Kompanii Dywersyjnej AK Żniwiarz. Brał udział w powstaniu warszawskim od chwili jego wybuchu jako żołnierz Zgrupowania Żywiciel na Żoliborzu. Za odwagę w walce został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po upadku powstania trafił do obozu jenieckiego Stalag XI-A Altengrabow, z którego przeszedł w maju 1945 do alianckiego obozu przejściowego[1].

Następnie wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie poprosił o azyl. Następnie włączony do Polskich Sił Zbrojnych. Wkrótce został zwolniony z wojska ze względu na stan zdrowia. Ukończył Portora Royal School w Irlandii Północnej. W 1946 rozpoczął studia w Szkole Architektury w Oksfordzie. Przy pomocy przyjaciela rodziny, Jana Nowaka-Jeziorańskiego, w 1949 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i rozpoczął studia na wydziale architektury na Uniwersytecie Yale’a, podczas których pracował na swoje utrzymanie[1]. Ukończył studia w 1953 i otrzymał tytuł magistra architektury. Był członkiem American Institute of Architects[2].

W 2017 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej i za kultywowanie polskich tradycji narodowych[3]. Wcześniej otrzymał również m.in. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP (2007)[4], Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Warszawski Krzyż Powstańczy[5], czterokrotnie Medal Wojska, Krzyż Armii Krajowej[6], Medal pamiątkowy z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego (2015)[7], Odznakę za Rany i Kontuzje, Krzyż Wielkiego Oficera Orderu Zasługi Zakonu Maltańskiego i inne.

Mieszka w Wirginii[2].

Pracuje jako ekspert Banku Światowego w Azji, Ameryce Południowej, Afryce i Europie, nadzorując projekty architektoniczne finansowane przez BŚ[1].

Autor autobiograficznej książki Dziedzictwo Orła Białego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Julian Eugeniusz Kulski. warszawa.pl. [dostęp 2011-03-15].
  2. a b Julian Eugeniusz Kulski. (ang.). warsawuprising.com. [dostęp 2011-03-15].
  3. Powstańcy warszawscy uhonorowani. prezydent.pl, 31 lipca 2017. [dostęp 31 lipca 2017].
  4. Prezydent RP w Stanach Zjednoczonych. prezydent.pl, 16 lipca 2007.
  5. Mazowszanie w świecie, część IV. „Niepodległość i Pamięć”. Rocznik XXIII • 2016 • nr 3 (55), s. 281. Muzeum Niepodległości w Warszawie. 
  6. Julian Kulski. WWII Veteran, Architect, Author (ang.). huffingtonpost.com. [dostęp 2017-08-01].
  7. Anniversary of the 1944 Warsaw Rising. waszyngton.msz.gov.pl. s. 2015-09-11. [dostęp 2017-08-01].