Julian Mermon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Mermon
podpułkownik lekarz podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1894
Kraków
Data i miejsce śmierci 26 lutego 1940
Palmiry
Przebieg służby
Lata służby 1914–1939
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty,
1 Batalion Sanitarny,
12 Pułk Piechoty,
7 Pułk Ułanów,
4 Pułk Ułanów,
1 Dywizjon Pociągów Pancernych,
2 Batalion Mostów Kolejowych,
2 Batalion Balonowy
Stanowiska starszy lekarz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Julian Tytus Mermon (ur. 2 grudnia 1894 w Krakowie, zm. 26 lutego 1940 w Palmirach) – lekarz z tytułem doktora wszech nauk lekarskich, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 grudnia 1894[1]. Był synem Henryka i Rozalii z domu Baar. W 1913 zdał egzamin dojrzałości w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W tym samym roku podjął studia medycyny na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do oddziałów strzeleckich, asystował dr. Jerzemu Aleksandrowiczowi w 5 batalionie. Później służył w szeregach Legionów Polskich. Był pomocnikiem lekarza w 5 pułku piechoty w składzie II Brygady. 1 listopada 1916 roku został mianowany chorążym sanitarnym[2]. Był dwukrotnie ranny.

U kresu wojny w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana podlekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. Jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego z przydziałem w 1923 jako młodszy lekarz pułku do 12 pułku piechoty, a w 1924 do 7 pułku ułanów, w tym czasie był odkomenderowany do kontynuowania studiów na Uniwersytecie Warszawskim[5][6]. 25 marca 1925 uzyskał tytuł naukowy doktora. Zweryfikowany do stopnia kapitana lekarza w korpusie oficerów sanitarnych ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[7]. Od 10 kwietnia 1925 był lekarzem 4 Pułku Ułanów, następnie od 16 maja 1925 lekarzem i od 31 października 1927 lekarzem naczelnym 1 dywizjonu pociągów pancernych[8]. Został awansowany do stopnia majora lekarza ze starszeństwem z 1 stycznia 1929[9]. Od 1932 do kresu istnienia II Rzeczypospolitej 1939 był starszym lekarzem 2 batalionu mostów kolejowych[10]. Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza 19 marca 1939. Był także lekarzem naczelnym garnizonu Legionowo[11]. 14 lipca 1939 mianowany lekarzem 2 batalionu balonowego[12].

Podczas II wojny światowej 26 lutego 1940 został rozstrzelany przez Niemców w Palmirach[13]. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]