Julian Michał Lambor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Michał Lambor
Ilustracja
Tablica poświęcona Julianowi Lamborowi na Politechnice Warszawskiej
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1901
Kraków
Data i miejsce śmierci 14 września 1973
Warszawa
profesor nauk hydrologicznych
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1948
Politechnika Wrocławska
Profesura 1954
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres zatrudn. 1951-1971
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy II klasy
Tablica upamiętniająca Juliana Michała Lambora w Muzeum Techniki w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie
Grób Juliana Michała Lambora na Cmentarzu Powązkowskim

Julian Michał Lambor (ur. 15 stycznia 1901 w Krakowie, zm. 14 września 1973 w Warszawie) – polski hydrotechnik i hydrolog, meteorolog, profesor zwyczajny hydrologii. Od 1951 profesor Politechniki Warszawskiej. Członek korespondent PAN (od 1962)[1].

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Długosza w Nowym Sączu zdając maturę w 1919 roku. Studia rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim, przeniósł si następnie na Politechnikę Lwowską, gdzie uzyskał w 1925 dyplom inżyniera hydrotechnika. Po ukończeniu studiów rozpoczął prac zawodową. Do 1928 r. pracował w Nowym Sączu na stanowisku inżyniera odcinkowego przy porządkowaniu i regulacji rzek. Później był kierownikiem budów w Dyrekcji Dróg Wodnych i Zarządzie Wodnym w Toruniu i w Tczewie. W 1934 został przeniesiony do Stryja na stanowisko kierownika Państwowego Zarządu Wodnego, a w 1938 przeszedł do Biura Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji, gdzie na stanowisku radcy pozostał do wybuchu wojny. W czasie okupacji przebywał w Warszawie. W 1946 Został naczelnikiem Wydziału Regulacji Rzek w Urzędze Wojewódzkim w Poznaniu, a następnie dyrektorem Dróg Wodnych Okręgu Poznańsko-Szczeciń skiego. Jednocześnie od 1947 r. wykładał w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Poznaniu, gdzie w latach 1951—53 był profesorem kontraktowym na Wy dziale Budownictwa i prowadził Katedr Budownictwa Wodnego. W 1948 r. uzyskał stopie doktora nauk technicznych na Politechnice Wrocławskiej. W 1949 r. został przeniesiony do Warszawy. W latach 1949-1953 i 1959-1963 dyrektor Państwowego Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego. W 1952 roku z jego inicjatywy jako ówczesnego Dyrektora Instytutu, utworzony został Zakład Prognoz Hydrologicznych. Po uzyskaniu w 1954 tytułu profesora nadzwyczajnego pracował wyłącznie na Politechnice Warszawskiej w Katedrze Hydrauliki i Hydrologii. Za swoją pracę został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II Klasy, Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Opublikował ponad 70 prac z zakresu regulacji rzek, gospodarki wodnej, hydrologii i geofizyki.

Autor książek - podręczników: Locja rzeczna, wyd. 1953 oraz Gospodarka wodna wyd.1955 , Hydrologia inżynierska wyd. 1971.

Pochowany na Powązkach w Warszawie (kwatera 161-4-34)[2].

23 czerwca 2003 w sali im. Gabriela Narutowicza w Ośrodku Głównym IMGW w Warszawie, odbyło się uroczyste posiedzenie Rady Naukowej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej z okazji otwarcia Centrum Prognoz Hydrologicznych i Meteorologicznych imienia Profesora Juliana Lambora.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Członkowie PAN: Skorowidz
  2. Cmentarz Stare Powązki: JULIAN LAMBOR, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roman Marek: Julian Lambor (1901-1973). Warszawa: Pracownia Historyczna BGPW, 1983.
  • red.: Cmentarz Powązkowski w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984.