Julian Piasecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Marian Piasecki
„Bogusław”, „Wiktor”
Ilustracja
Julian Piasecki (przed 1939)
major dyplomowany saperów major dyplomowany saperów
Data urodzenia 13 lutego 1896
Data i miejsce śmierci 3 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1944
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 74 Górnośląski Pułk Piechoty, 7 Pułk Saperów Wielkopolskich, Wyższa Szkoła Wojenna
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
od lewej: Józef, Julian i Henryk Piaseccy

Julian Marian Piasecki ps.Bogusław”, „Wiktor” (ur. 13 lutego 1896, zm. 3 sierpnia 1944 w Warszawie) – inżynier, I wiceminister komunikacji, major dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1913 roku Gimnazjum Filologiczne Wojciecha Górskiego w Warszawie. W ostatnich latach nauki był czynny w Wolnej Szkole Wojskowej, a potem w „Strzelcu”.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich i Polskiej Organizacji Wojskowej. W latach 1915–1918 studiował na Politechnice Warszawskiej.

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w 74 pułku piechoty w Lublińcu. 2 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1529. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923-24 był odkomenderowany Politechnikę Warszawską celem ukończenia studiów. W 1924 roku był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Inżynierii, pozostając oficerem nadetatowym 7 Pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu. 1 grudnia 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Z dniem 1 listopada 1925 roku rozpoczął naukę na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, na stanowisko asystenta. Obowiązki wykładowcy łączył z funkcją starszego asystenta w Katedrze Dróg Żelaznych na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Do stopnia majora awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 22 listopada 1933 roku przeniesiony został w stan nieczynny na okres 12 miesięcy. 22 listopada 1934 roku czas pozostawania w stanie nieczynnym został mu przedłużony o kolejny rok.

Od 1933 roku pełnił funkcję pierwszego wiceministra komunikacji, był członkiem Rady Naczelnej Obozu Zjednoczenia Narodowego i prezesem Automobilklubu Polskiego.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku obowiązki pierwszego wiceministra komunikacji łączył z funkcją szefa II Eszelonu Szefostwa Komunikacji Naczelnego Wodza.

Podczas okupacji niemieckiej w Obozie Polski Walczącej. 2 sierpnia 1944 roku został ciężko ranny podczas walk powstańczych. Zmarł następnego dnia, 3 sierpnia, w Szpitalu Maltańskim. Pochowany w zbiorowej mogile przy szpitalu. Dwa dni później, 5 sierpnia, Niemcy zamordowali jego brata Józefa Mariana Piaseckiego – dyrektora Szpitala Wolskiego.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

20 października 1934 roku Julian Piasecki jako wiceminister komunikacji dokonał otwarcia Mostu im. Ignacego Mościckiego w Puławach[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chwaściński 1997 ↓, s. 164
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  3. 10 listopada 1938 „za wybitne zasługi dla kolejnictwa polskiego” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 75)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych
  • Przygotowania komunikacji wojskowej do wojny w 1939 r. Relacja gen. bryg. Aleksandra Szychowskiego (wstęp i opracowanie, Witold Rawski i Zbigniew Wojciechowski), Przegląd Historyczno-Wojskowy nr 4 (209) z 2005 r., s. 167-189
  • Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965
  • Bolesław Chwaściński: Mosty na Wiśle i ich budowniczowie. Warszawa: Fundacja Rozwoju Nauki w Zakresie Inżynierii Lądowej im. A. i Z. Wasiutyńskich, 1997, s. 413. ISBN 83-905390-2-0.