Julius Assfalg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julius Assfalg (ur. 6 listopada 1919, zm. 12 stycznia 2001) – niemiecki orientalista zajmujący się arabistyką chrześcijańską, armenistyką, etiopistyką, kartwelistyką, koptologią, syrologią.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filozofię i teologię Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium i Katholische Universität Eichstätt-Ingolstadt. Doktorat w Monachium w 1950. Od 1966 roku był profesorem filologii chrześcijańskiego Wschodu na Uniwersytecie w Monachium.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kleines Wörterbuch des Christlichen Orients, Harrassowitz, Wiesbaden 1975, ​ISBN 3-447-01707-4
  • Thesaurus librorum, Reichert, Wiesbaden 1983.
  • Das Buch im Orient, Reichert, Wiesbaden 1982.
  • (współautor: Renée Zwolanek), Altgeorgische Kurzgrammatik, Universitätsverlag, Freiburg 1976.
  • Syrische Handschriften, Steiner, Wiesbaden 1963.
  • Georgische Handschriften, Steiner, Wiesbaden 1963.
  • Armenische Handschriften, Steiner, Wiesbaden 1962.

Publikacje w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik chrześcijaństwa wschodniego, red. Julius Assfalg, Paul Krüger, przeł. z niem. Andrzej Bator, Marek Dziekan, Katowice: "Książnica" 1998.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hubert Kaufhold, Nachruf auf Professor Dr. Julius Aßfalg, "Oriens christianus" 85 (2002), s. 1-12.