Juliusz Dzieduszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Dzieduszycki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1882
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1944 r
Oderne, Polska pod okupacją III Rzeszy
Chargé d’affaires RP w Egipcie
Okres od 16 maja 1928
do 31 grudnia 1932
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Tadeusz Jaroszewicz
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Etiopii

Juliusz Maria Dzieduszycki (ur. 8 kwietnia 1882 we Lwowie, zm. 18 stycznia 1944 w Odernem koło Uścia Ruskiego (obecnie Uście Gorlickie)[1]) – polski hrabia[2], prawnik, dyplomata II Rzeczypospolitej.

Pochodził z hrabiowskiej rodziny ziemiańskiej, praprawnuk Waleriana, prawnuk Ludwika Benedykta, wnuk Edwarda Juliana. Urodził się jako trzecie spośród pięciorga dzieci Michała i Julii ze Skrzyńskich h. Zaremba[2]. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i podjął pracę w Namiestnictwie Galicji – jako praktykant (1909-1911), koncypient (1911-1915) i komisarz powiatowy (1916-1918).

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, 1 maja 1919 wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej. Pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych rozpoczął początkowo jako referent (do 1 X 1919), następnie starszy referent – inspektor biurowości w Wydziale Prezydialnym MSZ. Od 1 kwietnia 1920 konsul w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Przeniesiony do Konstantynopola, gdzie od 15 lutego 1922 był kierownikiem wydziału konsularnego Delegacji RP przy Porcie Osmańskiej, a od 1923 Republice Tureckiej.

15 czerwca 1926 przeniesiony do centrali MSZ w Warszawie, został kierownikiem Wydziału Osobowego. Funkcję tę sprawował do 16 maja 1928, gdy został Chargé d’affaires RP w Egipcie. 31 grudnia 1932 odwołany z Kairu i następnego dnia przeniesiony w stan nieczynny, a po upływie pół roku (1 lipca 1933) w stan spoczynku.

Podczas okupacji niemieckiej wysiedlony z poznańskiego przebywał w Jasionowie u Amelii Dzieduszyckiej. Po jej śmierci latem 1942 r przeniósł się do synów swojego brata Tadeusza (Stanisława i Andrzeja), do majątku w Uściu Ruskim (obecnie Uście Gorlickie). Zmarł w Odernem 18 stycznia 1944 r i został pochowany na rzymskokatolickim cmentarzu w tej miejscowości[3].

W 1932 został odznaczony etiopską Wielką Wstęgą Orderu Gwiazdy[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Baniak, Wśród łemkowskich osad cz. IV Mogiła Ambasadora RP w Egipcie na oderniańskiej nekropolii, „Kwartalnik Gorlicki”, 75, 2016.
  2. a b Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 339, 343, 347-348.
  3. Kazimierz Karolczak, Rodzina Dzieduszyckich herbu SAS w XIX i XX w, 2013.
  4. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 143, 1932

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]