Juliusz Dziewulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Dziewulski
pułkownik pilot dyplomowany pułkownik pilot dyplomowany
Data urodzenia 12 kwietnia 1898
Data i miejsce śmierci 19 września 1982
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svgRoyal Air Force
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów,
1 Pułk Lotniczy,
Dep. Aer. MSWoj.,
12 Eskadra Wywiadowcza
Stanowiska dowódca eskadry
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Niepodległości

Juliusz Henryk Dziewulski (ur. 12 kwietnia 1898, zm. 19 września 1982 w Londynie) – oficer lotnictwa Wojska Polskiego II RP, wing commander Royal Air Force, w 1964 awansowany na pułkownika przez władze RP na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923, 1924 był oficerem 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów[3][4]. Później zweryfikowany w stopniu porucznika lotnictwa ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[5]. W 1928 był oficerem 1 Pułku Lotniczego[6]. Został awansowany do stopnia kapitana aeronautyki ze starszeństwem z 1 stycznia 1932[7]. W 1932 był w dyspozycji szefa Departamentu Aeronautki Ministerstwa Spraw Wojskowych[8]. Od 13 czerwca 1935 do 6 czerwca 1937 w stopniu kapitana był dowódcą 12 Eskadry Wywiadowczej.

Podczas II wojnie światowej był oficerem Polskich Sił Powietrznych w Anglii w ramach Royal Air Force. W ramach armii angielskiej otrzymał stopień wing commander. W 1964 został awansowany do stopnia pułkownika pilota w korpusie oficerów lotnictwa (Polskie Siły Powietrzne)[9]. 29 maja 1968 został powołany na członka Głównej Komisji Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej[10]. Był powołany na zastępcę członka Kapituły Orderu Odrodzenia Polski przez prezydentów RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego 11 listopada 1970[11] oraz Stanisława Ostrowskiego 15 sierpnia 1978[12]. Z ramienia Ligi Niepodległości Polski był członkiem Rady Stanu Rzeczypospolitej Polskiej w 1972 oraz VI Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej 1978-1983.

Zmarł 19 września 1982 w Londynie i symbolicznie został upamiętniony na grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 827.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 751.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 715.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 638.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 553.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 529.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 233.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 440.
  9. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9, Nr 4 z 30 czerwca 1969. 
  10. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 maja 1968 r. o powołaniu członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17-18, Nr 2 z 12 lipca 1968. 
  11. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 listopada 1970 r. o powołaniu Kapituły Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 13, Nr 3 z 2 grudnia 1970. 
  12. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 15 sierpnia 1978 r. o powołaniu Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9-10, Nr 3 z 29 kwietnia 1979. 
  13. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Dziewulski. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-20].
  14. Komunikat o nadaniu Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 20, Nr 4 z 31 grudnia 1974. 
  15. Komunikat o nadaniu Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 8, Nr 3 z 24 kwietnia 1969. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]