Juliusz Frey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Frey
1 i 5/6 zwycięstwo
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1907
Opary
Data i miejsce śmierci 30 marca 1991
Kanada
Przebieg służby
Lata służby 1930-1946
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Armée de l’air
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 6 Pułk Lotniczy
1 Pułk Lotniczy
Grupa Pościgowa I/145
Dywizjon 303
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy

Juliusz Artur Frey (ur. 14 lipca 1907 w Oparach, zm. 30 marca 1991) – major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Opary, w ówczesnym powiecie drohobyckim. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1930 roku, jako absolwent IV promocji z 10. lokatą[1]. Zajmując dziesiątą lokatę na roku miał prawo wyboru jednostki. Został wcielony do 6 pułku lotniczego we Lwowie i przydzielony do 62 eskadry liniowej. Ze względu na fakt, że w na danym roczniku SPL szkolono tylko obserwatorów, w 1931 roku ukończył podstawowy kurs pilotażu. W następnym roku przeszedł kurs wyższego pilotażu. W październiku 1933 roku rozpoczął prace jako instruktor w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. 1 października 1937 roku został przeniesiony do 1 pułku lotniczego w Warszawie i przydzielony do 114 eskadry myśliwskiej. Od 19 listopada 1937 pełnił w zastępstwie funkcję dowódcy eskadry. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 58. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[2]. 3 listopada 1938 objął dowództwo 114 eskadry[3].

W kampanii wrześniowej walczył jako dowódca eskadry w składzie Brygady Pościgowej. 1 września zestrzelił He 111, a 6 września zniszczył wspólnie z innym pilotem Henschla Hs 126. Wraz z eskadrą przekroczył rumuńską granicę 17 września 1939 roku i udał się do Francji. Po przybyciu do bazy lotniczej Lyon-Bron został wcielony do dywizjonu 1/145, gdzie objął stanowisko dowódcy II eskadry. Od 9 do 12 czerwca 1940 r. walczył w obronie francuskiego nieba, nie osiągając jednak zestrzeleń. 13 czerwca 1940 r. otrzymał rozkaz udania się wraz z grupą pilotów na staż do GC I/8, gdzie Polacy mieli przeszkolić się na nowym typie samolotów. Do wyjazdu nie doszło ze względu na złą sytuacje na froncie. 19 czerwca 1940 roku z portu La Rochelle wraz z całą eskadrą ewakuował się do Anglii, gdzie otrzymał numer służbowy P-0322. Po przedłużającym się pobycie w bazie w Blackpool, 11 października 1940 roku otrzymał przydział do 607 dywizjonu stacjonującego na lotnisku Turnhouse. 12 listopada 1940 r. przeniesiono go do polskiego dywizjonu 303 przebywającego w Leconfield.

19 lutego 1941 roku skierowano go do Pembrey, gdzie miał się zająć organizacją 316 dywizjonu myśliwskiego („Warszawskiego”). 24 lipca 1941 r. zestrzelił Messerschmitta Bf 109 podczas osłony hampdenów w operacji „Sunrise”. 10 sierpnia 1941 r. odszedł do 16 Szkoły Pilotażu Podstawowego w Newton na stanowisko dowódcy dywizjonu treningowego. Na początku stycznia 1942 roku oddany został do dyspozycji dowództwa lotnictwa. 1 marca 1942 r. wysłano go na kurs instruktorski, po którym wrócił do Newton. 17 listopada 1942 rozpoczął przeszkolenie na samolotach Mosquito, w 51 Jednostki Szkolenia Operacyjnego w Cranfield. 17 marca 1943 roku rozpoczął służbę w kanadyjskim 418. dywizjonie myśliwców nocnych. 28 grudnia 1943 powrócił do Blackpool. 8 sierpnia 1944 roku przeniesiono go do Dowództwa Obrony Powietrznej Wielkiej Brytanii, zaś 18 grudnia 1944 – do brytyjskiego Dowództwa Lotnictwa Myśliwskiego. W 1946 roku opuścił wojsko. Osiedlił się w Kanadzie, gdzie zmarł.

Zestrzelenia[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 187. pozycji z 1 i 5/6 pewnymi zestrzeleniami.

  • He-111 – 1 września 1939
  • 1/2 Hs-126 – 6 września 1939
  • 24 lipca 1941 – Bf-109

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie Eskadry w Wojnie Obronnej 1939. (pol.)
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.