Wersja ortograficzna: Juliusz Iskierski

Juliusz Iskierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Iskierski
Julius von Iskierski
marszałek polny porucznik marszałek polny porucznik
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1852
Lwów
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1916
Wiedeń
Przebieg służby
Lata służby 1872–1913
Siły zbrojne c. i k. Armia
c. k. Obrona Krajowa
Jednostki 14 Brygada Kawalerii
2 Brygada Kawalerii OK
21 Brygada Kawalerii
4 Dywizja Kawalerii
Stanowiska komendant pułku
komendant brygady
komendant dywizji

Juliusz Iskierski (ur. 31 maja 1852 we Lwowie[1], zm. 13 czerwca 1916 w Wiedniu) – marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie w rodzinie mieszczańskiej[2]. Ukończył Akademię Wojskową w Wiener Neustadt z wynikiem bardzo dobrym. Służbę wojskową rozpoczął 1 sierpnia 1872 w 9 Bukowińskim Pułk Dragonów w Tarnopolu, w stopniu porucznika. W 1874 z wynikiem celującym ukończył brygadową szkołę oficerską. W 1877 awansował na nadporucznika i objął tymczasowe dowództwo szwadronu. Pod koniec 1877 rozpoczął studia w Wojskowym Instytucie Nauczycieli Jazdy Konnej po ich zakończeniu w latach 1879–1882 był adiutantem pułku. 1 maja 1885 awansował na rotmistrza i został przydzielony do Szkoły Kadetów Kawalerii w Hranicach na stanowisko nauczyciela taktyki i organizacji wojska, a od 1888 również komendanta 1. szwadronu szkolnego[3]. W 1892 ponownie w 9 Pułku Dragonów w Czerniowcach[4]. Po ukończeniu kursu dla oficerów sztabowych 1 maja 1894 awansował na stopień majora.

W tym samym roku został przeniesiony do Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 6 w Weis na stanowisko komendanta 1. dywizjonu. 1 maja 1897 otrzymał stopień podpułkownika. Od 1899 dowodził Pułkiem Ułanów Obrony Krajowej Nr 1 w Kołomyi. 1 maja 1900 otrzymał awans na pułkownika wraz z pułkiem przeniósł się w 1901 do Lwowa na stanowisku dowódcy pułku pozostał do 1906.

Od 1906 pełnił funkcję komendanta 14 Brygady Kawalerii w Rzeszowie. W listopadzie 1906 awansował na stopień generała majora. W 1907 został wyznaczony na stanowisko komendanta nowo utworzonej 2 Brygady Kawalerii Obrony Krajowej w Ołomuńcu. 24 stycznia 1909 objął dowództwo 21 Brygady Kawalerii we Lwowie i na tym stanowisku został kolejne 3 lata[5][6]. W 1910 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika[5]. 24 lutego 1912 objął dowództwo 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie. 28 listopada 1912 odszedł na urlop zdrowotny. W marcu 1913 otrzymał nobilitację szlachecką[7]. 1 kwietnia 1913 został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał we Lwowie, ale przed zajęciem Lwowa przez Rosjan w sierpniu 1914 ewakuował się do Wiednia, gdzie zmarł 13 czerwca 1916[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1891. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1891.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1894. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1894.
  • Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868–1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1.