Juliusz Iskierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Iskierski
marszałek polny marszałek polny
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1852
Lwów
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1916
Wiedeń
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Jednostki 21 Brygada Kawalerii Austro-Węgier
14 Brygada Kawalerii Austro-Węgier
Główne wojny i bitwy I wojna światowa

Juliusz Iskierski (ur. 31 maja 1852 we Lwowie[1], zm. 13 czerwca 1916 w Wiedniu) – polski marszałek polny armii austriackiej.

Służbę wojskową rozpoczął 1 sierpnia 1872 w 9 Pułk Dragonów w stopniu porucznika. Ukończył Akademię Wojskową w Wiener Neustadt z wynikiem bardzo dobrym. W 1874 z wynikiem celującym ukończył brygadową szkołę oficerską. W 1877 awansował na nadporucznika i objął tymczasowe dowództwo szwadronu. Po d koniec 1877 rozpoczął studia w Wojskowym Instytucie Nauczycieli Jazdy Konnej po ich zakończeniu w latach 1879-1882 był adiutantem pułku. W 1885 awansował na rotmistrza i został przeniesiony do Szkoły Kadetów Kawalerii w Mährisch Weißkirchen był tam do 1892 nauczycielem taktyki i organizacji wojska oraz od 1888 dowódcą szwadronu szkolnego. W 1892 dostał przydział do 6 Pułku Ułanów, po ukończeniu kursu dla oficerów sztabowych 1 maja 1894 awansował na stopień majora i został dowódcą szwadronu w 6 pułku. 1 maja 1897 otrzymał stopień podpułkownika. Od 1899 dowodził stacjonującym w Kołomyi 1 pułkiem ułanów Landwehry. 1 maja 1900 otrzymał awans na pułkownika wraz z pułkiem przeniósł się w 1901 do Lwowa na stanowisku dowódcy pułku pozostał do 1906. Od 1906 pełnił funkcję komendanta 14 Brygady Kawalerii Austro-Węgier. W listopadzie 1906 awansował na stopień generała- majora. 24 stycznia 1909 objął dowództwo 21 Brygady Kawalerii we Lwowie i na tym stanowisku został kolejne 3 lata.[2][3]. W 1910 został marszałkiem polnym[2]. 24 lutego 1912 objął dowództwo 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie. 28 listopada 1912 odszedł na urlop zdrowotny. W marcu 1913 otrzymał nobilitację szlachecką[4]. 1 kwietnia 1913 przeszedł w stan spoczynku zamieszkał we Lwowie, ale przed zajęciem Lwowa przez Rosjan w sierpniu 1914 ewakuował się do Wiednia gdzie zmarł 13 czerwca 1916.[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918, s. 77
  2. a b c Kronika żałobna. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 26 z 18 czerwca 1916. 
  3. Awans listopadowy w c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 246 z 29 października 1910. 
  4. Nadania szlacheckie w zaborze austryjackim 1773 – 1918. stankiewicze.com. [dostęp 2016-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]