Juliusz Padlewski-Skorupka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Padlewski-Skorupka
Julius Ritter Padlewski von Skorupka
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1884
Brzeżany
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1904-1928 i 1939-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 9 Pułk Strzelców Wielkopolskich
67 Pułk Piechoty
PKU Nowy Targ
PKU Dębica
Stanowiska dowódca pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Juliusz Zygmunt Padlewski-Skorupka (ur. 2 marca 1884 w Brzeżanach, zm. 29 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Brzeżanach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Juliusza Ludwika Ferdynanda herbu Ślepowron i Izabeli z Czerwińskich herbu Lubicz[1][2]. Ojciec był podpułkownikiem i komendantem 2 batalionu Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 55 w Brzeżanach[3][2].

W 1900 roku, po ukończeniu czwartej klasy c.k. Gimnazjum w Brzeżanach, wstapił do Szkoły Kadetów we Lwowie[1][4].

W 1904 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową w c. i k. Armii. Został wcielony do Bośniacko-Hercegowińskiego Pułku Piechoty Nr 1, który stacjonował w Wiedniu, i którym wówczas dowodził pułkownik Artur Dąbrowski. Pułk ten był jego oddziałem macierzystym aż do 1918 roku[5][6][7][8]. W jego szeregach wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach., a następnie walczył w czasie I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1904 roku)[9], podporucznika (1 maja 1907 roku)[10], porucznika (1 listopada 1912 roku)[11] i kapitana (1 lipca 1915 roku)[12]. W 1917 roku został oddelegowany z c. i k. Armii do Polskiej Siły Zbrojnej (niem. Polnische Wehrmacht) i przydzielony do 5 Pułku Piechoty w charakterze doradcy[2], a następnie do Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej[1], w której był wykładowcą karabinów maszynowych, i w której opracował skrypt „Karabin maszynowy 08[13]. Wiosną 1918 roku wrócił do c. i k. Armii i został skierowany na front zachodni[2].

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Uruchomił linię telefoniczną łączącą Ostrów Mazowiecką z Warszawą[1][2]. Od 27 kwietnia 1919 roku do 29 czerwca 1920 roku dowodził 9 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich, który w wyniku „zjednoczenia Armii Wielkopolskiej z Armią Krajową” został przemianowany na 67 Pułk Piechoty. Na czele tego oddziału walczył w powstaniu wielkopolskim, a następnie wojnie z bolszewikami[14][15]. Od 25 maja 1920 roku pełnił obowiązki dowódcy XXXIII Brygady Piechoty[1][2]. 5 lipca tego roku wyprowadził brygadę z okrążenia w rejonie miejscowości Kowale, za który to czyn został odznaczony Krzyżem Walecznych[1]. Brygadą dowodził do 10 lipca[2]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[16]. Tego samego dnia minister spraw wojskowych zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia podpułkownika”[17]. Od 10 września 1920 do 11 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie 3 Armii, a jego oddziałem macierzystym był nadal 67 pp[2][18].

16 listopada 1921 został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ[1]. Pełniąc służbę na stanowisku komendanta PKU pozostawał oficerem nadetatowym 67 pp[19][20]. W lipcu 1927 roku został przydzielony do nowo utworzonej PKU Dębica na stanowisko komendanta[21][22]. Z dniem 31 grudnia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[23].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[24].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. 29 kwietnia 1940 roku został wywieziony do Lasu Katyńskiego u tam zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD[1][25]. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Juliusz Zygmunt Padlewski-Skorupka był żonaty z Teresą z Rosmanerów[26][27]. Miał córki Julię Marię i Teresę Marię, bliźniaczki urodzone 15 kwietnia 1920 roku[2].

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[28]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Kiński 1995 ↓, s. 365.
  2. a b c d e f g h i Kościański 2008 ↓, s. 150-152.
  3. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 191, 438.
  4. Sprawozdanie 1897 ↓, s. 76, wymieniony wśród ucznów, którzy ukończyli II klasę jako „Zygmunt Padlewski”. W sprawozdaniach za 1899 i 1900 nie został wymieniony jako uczeń klas IV i V. Być może znajdował się w grupie uczniów „przeznaczonych do egzaminu poprawczego” ewentualnie grupie uczniów, którzy otrzymali stopień II lub III.
  5. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1905 ↓, s. 656.
  6. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1907 ↓, s. 672.
  7. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 620.
  8. a b c d e f g h i Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 878.
  9. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1905 ↓, s. 323.
  10. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1907 ↓, s. 324.
  11. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 255.
  12. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 128.
  13. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 307, 393.
  14. 67. Pułk Piechoty 1992 ↓.
  15. Konieczny 1929 ↓, s. 10.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 592, tu dalej występuje jako dowódca 67 pp.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 613.
  18. Spis oficerów 1921 ↓, s. 192, 804.
  19. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317, 398, 1473.
  20. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 282, 342, 1342.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
  22. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 162.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 384.
  24. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 324, 939.
  25. Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 571, tu podano, że został zamordowany 30 kwietnia 1940 roku.
  26. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 460.
  27. Kiński 1995 ↓, s. 365, tu podano nazwisko panieńskie żony „Romsaner”.
  28. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  29. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]