Juliusz Piwowarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Piwowarski
Juliusz Piwowarski
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1954
Kraków
doktor habilitowany
Doktorat 2009
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 22 marca 2017[1]
Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach
Uczelnia Wyższa Szkoła Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego „Apeiron” w Krakowie
rektor

Juliusz Piwowarski (ur. 20 lipca 1954 w Krakowie) – polski filozof, publicysta, pedagog, politolog, sekuritolog, założyciel i rektor Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego „Apeiron” w Krakowie, twórca Cracow Research Institute for Security and Defense Skills Apeiron.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Technikum Energetycznego w Krakowie, do którego uczęszczał w latach 1969-1974. W tym okresie był również instruktorem ZHP oraz instruktorem przysposobienia obronnego. Od roku 1970 aktywnie działał w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Indyjskiej, a od roku 1981 był instruktorem karate[2]. W latach 1974–1978 był studentem Wydziału Elektrycznego na Akademii Górniczo – Hutniczej. Studia te przerwał, aby zająć się profesjonalnie treningiem sztuk walki oraz studiami w zakresie teorii i filozofii sportu na Uniwersytecie Medicina Alternativa na Sri Lance. Współpraca z Uniwersytetem Medicina Alternaiva zaowocowała doktoratem z filozofii (2004)[2].

W 1999 roku podjął kolejne studia, tym razem politologiczne na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Studia ukończył w roku 2004. Zdobył tytuł magistra, a tytułem jego pracy magisterskiej było "Polityczno-społeczne i historyczne konteksty terroryzmu"[3]. Na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w 2009 roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie religioznawstwa. Jego praca doktorancka dotyczyła problematyki filozofii bezpieczeństwa zawartej w religijnej i społecznej tradycji kodeksu samurajskiego Bushidō i była owocem doświadczeń i studiów zdobytych podczas czterdziestoletniego uprawiania sztuk i sportów walki. Badania w tym zakresie i są nadal przez niego kontynuowane i dotyczą obecnie kultury bezpieczeństwa, jako zjawiska społecznego[3]. W marcu 2017 roku Rada Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach podjęła uchwałę o nadaniu mu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jako podstawę do nadania stopnia wskazano książkę "Transdyscyplinarna istota kultury bezpieczeństwa narodowego" oraz pozostałe osiągnięcia naukowo-badawcze.

W roku 2005 założył wraz z żoną – Barbarą Piwowarską – Wyższą Szkołę Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego „Apeiron" w Krakowie.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Juliusz Piwowarski od 1971 roku intensywnie trenował karate, kick-boxing i ju-jitsu. Ze sportem związał znaczną część swojego życia, odnosząc na tym polu sukcesy i łącząc pasję z karierą zawodową. W 1981 roku został dyplomowanym instruktorem karate. W 1986 założył przy Wojskowych Zakładach Uzbrojenia w Krakowie Krakowski Klub Sportowy „Orion”[2]. Od 1987 roku był instruktorem kickboxingu oraz drugim trenerem Kadry Polski Kickboxing. Zasłużenie otrzymał tytuł Honorowego Członka Polskiego Związku Kickboxingu[4].

W latach 1987–1997 był instruktorem walki wręcz służb mundurowych oraz jednostek specjalnych Policji[5][6]. Od 1997 roku był instruktorem combat jujitsu w Polskim Związku Instruktorów Służb Mundurowych. Zdobyte doświadczenie wykorzystał do założenia wraz z żoną Policealnej Szkoły Detektywów i Pracowników Ochrony "Bogyduard"[5]. W roku 2000 został instruktorem strzelectwa.

Był wielokrotnym uczestnikiem mistrzostw Europy i mistrzostw świata All Style Karate. Zdobył tytuł Mistrza Świata All Style Karate w roku 2006. Posiada stopnie mistrzowskie 10 Dan karate, 8 Dan kick-boxing WIASKA, 5 Dan ju-jitsu[2]. Ma również uprawnienia trenera klasy I w karate i trenera II klasy w boksie, uprawnienia instruktora strzelectwa bojowo-obronnego i sportowego, ratownika wodnego[3].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1994 – założenie Krakowskiej Policealnej Szkoły Detektywów i Pracowników Ochrony "Bodyguard"
  • 2005 – założenie Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego „Apeiron” w Krakowie
  • 2012 – założenie Krakowskiego Instytutu Badań Bezpieczeństwa i Kompetencji Obronnych oraz wydawnictwa APEIRON[5][3]

Wybrane publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • 2010 – Dysfunkcje w administracji i zarządzaniu: identyfikacja, zapobieganie i przeciwdziałanie: sympozjum naukowe z okazji obchodów 5-lecia Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa Publicznego i Indywidualnego "Apeiron" w Krakowie 16 grudnia 2010 r.
  • 2010 – Etos rycerski i jego odmiany w koncepcji Marii Ossowskiej. Przyczynek do budowy kultury bezpieczeństwa[7]
  • 2011 – Samodoskonalenie i bezpieczeństwo w samurajskim kodeksie Bushido[8]
  • 2011 – Bezpieczeństwo informacyjne
  • 2012 – Etyka funkcjonariusza Policji: źródła, motywacje, realizacja
  • 2012 – Etyka w administracji i zarządzaniu publicznym: motywacje, realizacja, bezpieczeństwo
  • 2012 – Bezpieczeństwo informacyjne: informacje niejawne
  • 2013 – Problemy bezpieczeństwa[9]
  • 2013 – Pojęcie bezpieczeństwa w naukach społeczno-prawnych
  • 2013 – Terroryzm lewacki: wybrane zagadnienia
  • 2013 – Fundamentalizm islamski a terroryzm w XXI wieku
  • 2013 – Security Forum Cracow 2012[10]
  • 2013 – Ochrona obiektów: zarys wybranych zagadnień
  • 2013 – Police Officer’s Ethics[11]
  • 2013 – Etyka policjanta: od wzniosłych ideałów aż po ich realizację. Podręcznik akademicki
  • 2013 – Polski Związek Ju-Jitsu a bezpieczeństwo : sprawność, skuteczność, organizacja[12]
  • 2014 – Międzynarodowe konteksty bezpieczeństwa wewnętrznego państwa[13]
  • 2014 – Bezpieczeństwo informacji niejawnych i danych osobowych : podręcznik akademicki
  • 2014 – Ochrona informacji niejawnych: podręcznik
  • 2014 – Realizacja zadań bezpieczeństwa. Jakość, prakseologia, praworządność[14]
  • 2014 – Funkcje teorii nauk o bezpieczeństwie[15]
  • 2014 – Fenomen bezpieczeństwa. Pomiędzy zagrożeniem a kulturą bezpieczeństwa[16]
  • 2014 – Ethos rycerski. Przyczynek do budowy kultury bezpieczeństwa policji[17]
  • 2014 – Teoria bezpieczeństwa[18]
  • 2014 – Etika prílušníkov Polície[19]
  • 2015 – Ochrona ludności : wybrane zagadnienia : monografia naukowa
  • 2015 – Fundamentalizm islamski a terroryzm w XXI wieku[20]
  • 2015 – Psychospołeczne i aksjologiczne determinanty kultury bezpieczeństwa służb mundurowych[21]
  • 2015 – Security Culture and Self-Improvement. From the Ancient Kshatriya to Modern Samurai[22]
  • 2016 – Transdyscyplinarna istota kultury bezpieczeństwa narodowego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliusz Piwowarski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. a b c d Piwowarski Juliusz | ROTARY klub WAWEL Kraków, wawel.rotary.org.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  3. a b c d dr hab. Juliusz Piwowarski, juliuszpiwowarski.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  4. PZKb - Honorowi członkowie PZKb, pzkickboxing.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  5. a b c Bezpieczeństwo nie tylko w teorii, ale i w praktyce - dziennikpolski24.pl, www.dziennikpolski24.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  6. Rektor, Założyciel - dr hab. Juliusz Piwowarski, prof. WSBPI | Apeiron, apeiron.edu.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  7. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  8. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  9. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  10. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  11. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  12. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  13. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  14. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  15. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  16. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  17. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  18. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  19. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  20. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  21. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].
  22. Polska Bibliografia Naukowa, pbn.nauka.gov.pl [dostęp 2018-04-19].