Justyn Mackiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Justyn Wiktor Mackiewicz
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 września 1889
Sanok, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914–1935, 1939–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 19 Pułk Piechoty Odsieczy Lwowa, 5 Dywizja Piechoty, Szkoła Podchorążych Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska (Bitwa o Lwów (1918–1919)), wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Justyn Wiktor Mackiewicz (ur. 2 września 1889 w Sanoku, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana Józefa i Julii z d. Męcińskiej. Był absolwentem Akademii Handlowej w Krakowie. W 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską.

W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej brał udział w w obronie Lwowa w szeregach Legii Oficerskiej, a następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa. Był dwukrotnie ranny.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923 roku pozostawał oficerem 19 pułku[3]. W 1924 roku został oddelegowany z pułku jako oficer nadetatowy do Szkoły Podchorążych Piechoty[4]. W 1928 roku służył w Departamencie Piechoty Ministerstwie Spraw Wojskowych[5]. W 1929 roku został mianowany majorem piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[6][7]. W 1932 roku służył w Departamencie Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych[8]. W 1935 roku przeszedł do rezerwy.

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD i przewieziony do obozu w Starobielsku[9]. Wiosną 1940 roku zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie spoczywa w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje w wykazie poz. 2182.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jego grób symboliczny znajduje się w Warszawie na Cmentarzu Stare Powązki (kwatera 187-4-9)[10].

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 419.
  2. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 362.
  3. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 179.
  4. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 168, 1368.
  5. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 126.
  6. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 184.
  7. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 33.
  8. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 441.
  9. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 325. ISBN 83-7001-294-9.
  10. Cmentarz Stare Powązki: TCHORZEWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-02].
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 6 marca 2013].
  13. Dekret Wodza Naczelnego L. 2641 z 22 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 240
  14. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
  15. Na podstawie fotografii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]