Kacper Miłaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kacper Miłaszewski
Lewald
porucznik rezerwy porucznik rezerwy
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1911
Bryniczewo (powiat stołpecki)
Data i miejsce śmierci 21 maja 1969
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1939-1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie,
Armia Krajowa
Jednostki Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie”
Polski Oddział Partyzancki Obwodu Stołpce
Stanowiska Dowódca Polskiego Oddziału Partyzanckiego Obwodu Stołpce
Główne wojny i bitwy Wojna obronna 1939
Powstanie iwienieckie

Kacper/Kasper Miłaszewski pseudonim „Lewald” (ur. 5 lutego 1911 w Bryniczewie w powiecie stołpeckim, zm. 21 maja 1969 we Wrocławiu[1]) – polski żołnierz, uczestnik kampanii wrześniowej, działacz konspiracji niepodległościowej w ramach ZWZ-AK, jeden z przywódców powstania iwienieckiego[2]. Kawaler Orderu Virtuti Militari[3].

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Był synem byłego oficera carskiego[4] Adolfa Miłaszewskiego oraz Heleny z domu Weraksa, wnuczki weterana powstania styczniowego[2]. Jego rodzice byli właścicielami folwarku[4]. Miał dwie siostry i dwoje braci. W 1932 ukończył gimnazjum w pobliskich Stołpcach (województwo nowogródzkie) i w 1933 odbył czynną służbę wojskową w podchorążówce. W 1937 podjął studia w Szkole Nauk Politycznych przy Instytucie Nauk Wschodnich w Wilnie, których jednak nie ukończył przerywając je ze względu na śmierć ojca w lutym 1939. Latem tego samego roku został zmobilizowany do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zgierzu i był następnie uczestnikiem polskiej wojny obrojnnej września 1939 roku[2] w ramach 180 Pułku Piechoty Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”[1] w charakterze oficera łączności[2]. W obliczu kapitulacji na rozkaz przełożonych zniszczył sprzęt i uzbrojenie oddziału, i udał się w rodzinnej strony. Trzykrotnie aresztowany przez sowietów, uciekał z niewoli. Do momentu agresji III Rzeszy na ZSRR ukrywał się na terenie Wileńszczyzny[4].

Po wyznaczeniu przez komendę Okręgu Nowogródzkiego ZWZ/AKppor. Aleksandra Warakomskiego ps. „Świr” na stanowisko komendanta Obwodu Stołpce (kryptonim „Słup”), por. rez. Kacper Miłaszewski jako jego bliski współpracownik został desygnowany na dowódcę utworzonego przez Polaków oddziału partyzanckiego. W związku z masakrą mieszkańców wsi Naliboki dokonaną przez sowieckich partyzantów nocą 7/8 maja 1943 oraz intensyfikacją działań niemieckich władz okupacyjnych w regionie brał udział w organizacji powstania iwienieckiego z 19 czerwca 1943, którego był jednym z przywódców. Po powstaniu rozbudował swój oddział partyzancki do blisko 650 żołnierzy[2]. W okresie niemieckiej operacji „Hermann” skierowanej przeciwko polskim i sowieckim partyzantom z Puszczy Nalibockiej w okresie między lipcem i sierpniem 1943 – Miłaszewski podzielił swój oddział na mniejsze grupy, które podjęły desperacką próbę przedarcia się przez niemiecki kordon. Po operacji „Hermann” brał udział w rekonstrukcji oddziału, którego nowym dowódcą został mjr. Wacław Pełka ps. „Wacław”. Był oficerem łącznikowym między polskim oddziałem, a jednostkami sowieckimi. W grudniu 1943 został wraz z „Wacławem” aresztowany przez sowietów w drodze do sztabu sowieckiego na umówioną odprawę. Więziony był w moskiewskim więzieniu na Łubiance oraz sowieckich łagrach. Do Polski powrócił w 1948[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]