Kalendarium powstania warszawskiego – 6 września

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kalendarium
powstania warszawskiego
Flaga PPP.svg
lipiec
  30
31  
sierpień
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31  
wrzesień
  1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  
październik
  1
2 3 4 5 6 7 8

6 września, środa[edytuj | edytuj kod]

Niemcy przystępują do ostatecznego szturmu na Powiśle, uderzając z trzech stron (od północy, południa i wschodu) na powstańcze pozycje. Natarciu towarzyszą naloty i ostrzał artyleryjski. Uszkodzenie Biblioteki Krasińskich i gmachu Konserwatorium. Niemcy ostrzeliwują szpital przy ulicy Pierackiego 3 (dziś Foksal), w którym spłonęło żywcem około 80 rannych.

Wobec przygniatającej przewagi wroga siły powstańcze wycofują się z Powiśla na Warecką i Chmielną. Część wybrzeża nadwiślańskiego znajduje się teraz w rękach niemieckich. W trakcie ewakuacji powstańcza żandarmeria samowolnie rozstrzeliwuje przy ulicy Pierackiego około 40 uwięzionych Volksdeutschów[1].

Mieszkańcy Powiśla są wśród mordów i gwałtów wypędzani ze swych domów, po czym gromadzeni przy ulicy Browarnej i przez Ogród Saski gnani na Wolę, a następnie do obozu w Pruszkowie.

W ręce Niemców wpadają powstańcze szpitale na Powiślu. Przy ulicy Tamka 3 (piwnice firmy Alfa-Laval) SS-mani mordują 11 ciężko rannych AK-owców oraz ich kapelana, o. Michała Czartoryskiego. Przy pobliskiej barykadzie rozstrzeliwują 30 polskich cywilów[2].

Z depeszy Bora-Komorowskiego do Londynu:
Sytuacja osiąga swój punkt kulminacyjny. Ludność cywilna przeżywa kryzys, który może mieć zasadniczy wpływ na oddziały walczące. Przyczyny kryzysu: coraz silniejsze i zupełnie bezkarne ostrzeliwanie i burzenie miasta, świadomość, że npl [nieprzyjaciel] dąży do zniszczenia całego obszaru na wzór Starówki, bezterminowe przedłużanie się walki, coraz mniejsze porcje głodowe dla pogorzelców i szybkie wyczerpywanie się żywności dla pozostałych, wielka śmiertelność wśród niemowląt, agitacja czynników wrogich, brak wody i elektryczności we wszystkich dzielnicach. (...) Amunicja jest na wyczerpaniu. (...) Na szybkie opanowanie Warszawy przez Sowiety nie liczymy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Borkiewicz, Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1969 r., s. 371.
  2. Jan Grzegorczyk, Poród dla wieczności, Wydawnictwo „W drodze”, Zeszyt nr 9 (373), 2004, za: http://mateusz.pl/wdrodze/nr373/07-wdr.htm.