Kamienica Goldstanda w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Goldstanda
Ilustracja
Kamienica w 1915 roku
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Kredytowa 9
i pl. Dąbrowskiego 8
Typ budynku biurowiec
Styl architektoniczny empire
Architekt Józef Napoleon Czerwiński oraz Wacław Heppen
Inwestor rodzina Goldstand
Kondygnacje 8 p. > 5 p.
Rozpoczęcie budowy 1913
Ukończenie budowy 1916
Ważniejsze przebudowy 1946-1947
Pierwszy właściciel rodzina Goldstandów
Kolejni właściciele Zofia Tarnowska
Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych/Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne (1946-2003)[1]
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Goldstanda
Kamienica Goldstanda
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Goldstanda
Kamienica Goldstanda
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Goldstanda
Kamienica Goldstanda
Ziemia52°14′15,5″N 21°00′35,7″E/52,237639 21,009917

Kamienica Goldstanda lub Goldstandówkamienica znajdująca się w Warszawie, na rogu ulicy Kredytowej 9 i placu Dąbrowskiego 8.

W momencie powstania była jedną z najwyższych kamienic Warszawy. Po II wojnie światowej została pozbawiona wystroju, obniżona do pięciu kondygnacji i przekazana Wydawnictwom Szkolnym i Pedagogicznym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kamienica została zbudowana w latach 1912-1916 przy ówczesnym placu Zielonym, w perspektywie ówczesnej ulicy Erywańskiej (po 1916 przemianowanej na Kredytową)[2]. Inicjatorem jej zaprojektowania i inwestorem był Leon Feliks Goldstand[2]. Projektantami budynku byli architekci Józef Napoleon Czerwiński oraz Juliusz[2] bądź Wacław Heppen[3]. Ośmiopiętrowy budynek był jednym z najwyższych w mieście[2]. Empirową fasadę zdobiły płaskorzeźby oraz jońskie i korynckie półkolumny[2]. Fasadę od strony placu wieńczyła masywna attyka.

Po I wojnie światowej w budynku mieściło się Ministerstwo Robót Publicznych[3].

Podczas II wojny światowej kamienica została w małym stopniu uszkodzona, choć w powstaniu warszawskim funkcjonowała tu radiostacja wraz ze szpitalem[3].

Po wojnie, w latach 1946-1947 została gruntownie przebudowana[3]. Wówczas usunięto kilka kondygnacji oraz zwieńczenie fasady od strony placu Dąbrowskiego, zamieniono także układ okien i usunięto wszystkie dekoracje[3].

Od 1946 przez 57 lat kamienica była główną siedzibą Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych[1].

Obecnie kamienica prezentuje się bardzo skromnie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b WSiP (autor korporatywny), Oficjalna historia Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych, 2016 [dostęp 2017-02-08] (pol.).
  2. a b c d e Topolska 2003 ↓, s. 228.
  3. a b c d e f Zalewski 2016 ↓, s. 255.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]