Kamienica Jacobsona w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Jacobsona
Obiekt zabytkowy nr rej. 283 z 1 lipca 1965
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres al. „Solidarności” 105
Typ budynku Kamienica
Styl architektoniczny Klasycystyczny
Architekt Jakub Fontana, Szymon Bogumił Zug, Jan Chrystian Kamsetzer (?)
Kondygnacje 4
Rozpoczęcie budowy ok. 1780
Zniszczono 1944
Odbudowano 1962–1977
Pierwszy właściciel Stanisław August Poniatowski
Kolejni właściciele Fryderyk Jacobson
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Jacobsona
Kamienica Jacobsona
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Jacobsona
Kamienica Jacobsona
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Jacobsona
Kamienica Jacobsona
Ziemia52°14′30,32″N 20°59′49,50″E/52,241756 20,997083

Kamienica Jacobsona – kamienica w formie przyulicznego pałacyku znajdująca się przy alei „Solidarności” 105 (dawniej ul. Leszno 25) w Warszawie, wzniesiona około 1780.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym autorem projektu kamienicy był Jakub Fontana, została dokończona przez Szymona Bogumiła Zuga lub Jana Chrystiana Kamsetzera dla jubilera królewskiego Fryderyka Jacobsona[1].

Jak ustalił Juliusz Wiktor Gomulicki, krytyk literatury i znawca twórczości Norwida, Jan Norwid mieszkał w kamienicy z przyjacielem i najstarszym z braci Druckich-Lubeckich – księciem Onufrym. Tutaj jego dwaj synowie Cyprian i Ludwik doczekali oficjalnego zapisania do „zmodzfikowanych” po powstaniu listopadowym szkół średnich.

Budynek został częściowo zniszczony w 1944. Został odbudowany w latach 1962–1977 ze znacznymi zmianami[1].

Wewnątrz kamienicy zachowały się dekoracje[2].

Obecnie pałac jest siedzibą Instytut Archeologii i Etnologii PAN[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 306. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 153. ISBN 83-908950-8-0.
  3. Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk. iaepan.edu.pl. [dostęp 2019-11-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]