Kamienica Mikulskiego przy Nowym Świecie 55 w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Obiekt zabytkowy nr rej. 361 z 1 lipca 1965
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Architekt Adolf Schuch
Ukończenie budowy 1824, 1948–1950
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Kamienica Wawrzyńca Mikulskiego
Ziemia52°14′10,1″N 21°01′04,5″E/52,236139 21,017917

Kamienica Mikulskiego przy Nowym Świecie 55 w Warszawiekamienica wzniesiona przez Wawrzyńca Mikulskiego, znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 55 w Warszawie. Stylistycznie unikatowy budynek ze względu na renesansowe akcenty, nietypowe dla czasu powstania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1770 roku odnotowano na tej działce dworek należący do Agnieszki Zakrzewskiej. Wybudowana w tym miejscu przed 1784 rokiem parterowa, prawdopodobniej trójosiowa kamieniczka należała w 1790 roku do Wojciecha Łapińskiego. W 1823 roku posesję przejął Wawrzyniec Mikulski.

W 1824 wybudowana została tu nowa, czterokondygnacyjna (parter, antresola i 2 piętra) kamienica najprawdopodobniej według projektu Adolfa Schucha (syna Jana Chrystiana Szucha). Kamienica ta odróżniała się akcentami neorenesansowymi od późnoklasycystycznego otoczenia. Fasada była pięcioosiowa.

W połowie XIX wieku kamienica należała do Karola Hoffmana, a w latach 60. XIX wieku stała się własnością Stanisława Rozmanitha, który otworzył tu sklep kolonialny i prowadził go (a później Michał Rozmanith) do końca wieku, później nieruchomość stała się własnością Bolesława Cassiusa.

Na przełomie wieków znacząco rozbudowano oficyny na zapleczu kamienicy. W latach 20. XX wieku kamienica należała do Mieczysława Kowalskiego.

Dom został spalony w 1939 roku (przed 5 października), a dwie górne kondygnacje zostały częściowo zburzone. W latach 1948–1950 kamienica została odbudowana. Zachowano oryginalne wnętrze przejazdu bramnego oraz najprawdopodobniej wrota od strony ulicy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]