Kamienica przy ul. Dąbrowskiego 35/37 w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Józefa Leitgebera
Obiekt zabytkowy nr rej. 338 z 22.10.1991 [1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Adres ul. Dąbrowskiego 35/37
Typ budynku kamienica
Architekt prawdop. Czesław Kazimierz Leitgeber
Ukończenie budowy 1906
Pierwszy właściciel Józef Leitgeber
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Kamienica Józefa Leitgebera
Kamienica Józefa Leitgebera
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Józefa Leitgebera
Kamienica Józefa Leitgebera
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kamienica Józefa Leitgebera
Kamienica Józefa Leitgebera
Ziemia52°24′43,63″N 16°54′27,26″E/52,412119 16,907572

Kamienica przy ul. Dąbrowskiego 35/37 (kamienica Józefa Leitgebera) – zabytkowa kamienica zlokalizowana w Poznaniu, na Jeżycach, przy ul. Dąbrowskiego 35/37 (północna pierzeja).

Obiekt, wybudowany dla bamberskiego fabrykanta Józefa Leitgebera (1877-1947), powstał w 1906, przy ówczesnej drodze wylotowej na Berlin. W początkach XX wieku, po włączeniu Jeżyc do Poznania (1900), teren ten ulegał intensywnej i w dużym stopniu reprezentacyjnej, zabudowie. Projektantem był zapewne Czesław Kazimierz Leitgeber, właściciel dużej i popularnej firmy budowlanej.

Budynek charakteryzuje unikalna dekoracja – okładzina z cegły klinkierowej w górnych partiach ulega przerzedzeniu i przechodzi w, przypominający wycinankę, ażurowy ornament, nawiązujący do organicznej secesji. Centralny wykusz wsparty jest na płaskorzeźbie przedstawiającej kobiecą głowę, co może być cytatem z bardzo popularnych ówcześnie form dekoru. Purytańska elewacja tej kamienicy to wyraz dążeń architektonicznych początku wieku do szczerej i prostej architektury, ziszczonych dopiero w postaci modernizmu.

Marcin Libicki twierdzi, że kamienica ta jest czystą ideą secesyjną – nie nawiązuje do żadnych stylów historycznych i nie posiada żadnych obcych secesji wtrętów[2]. Jest całkowicie abstrakcyjna, bez skojarzeń realistycznych, a jednocześnie smutna i dekadencka. Pisze, że gdyby można było przenieść ten budynek na jakąś wyimaginowaną wystawę najlepszych i najwyższej klasy budowli secesyjnych, to powinno się to zrobić.

W latach międzywojennych w domu tym mieszkał lekarz i naukowiec – Ludwik Skubiszewski[3]. W pobliżu kamienicy znajdują się m.in.: Rynek Jeżycki, kino Rialto, kamienica pod numerem 52 czy gmach ZUS.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]