Kaplica sióstr Klarysek w Bydgoszczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Kaplica publiczna sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji
Ilustracja
Widok z ul. Gdańskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Bydgoszcz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Boże Ciało
Położenie na mapie Bydgoszczy
Mapa lokalizacyjna Bydgoszczy
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała w Bydgoszczy
Ziemia53°07′51″N 18°00′32″E/53,130833 18,008889
Wnętrze
Krzyż i sygnaturka

Kaplica sióstr Klarysek pw. Bożego Ciała - kościół położony w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kaplica znajduje się w kamienicy przy ul. Gdańskiej 56 w Bydgoszczy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Poprzedniczkami sióstr Klarysek, które dzisiaj zamieszkują klasztor w Bydgoszczy były siostry Klaryski – urbanistki. Przybyły one do miasta w 1615 r. i przebywały aż do kasaty zakonu przez władze pruskie w 1835 r. Pozostały po nich, częściowo zachowane zabudowania klasztorne (użytkowane obecnie przez Muzeum Okręgowe) oraz gotycko-renesansowy kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

Siostry Klaryski od wieczystej Adoracji pojawiły się w Bydgoszczy w 1925 r. Nie był to ten sam zakon, co w wiekach XVII-XIX, lecz jego młodsza gałąź[1], którego charyzmatem jest nieustanna adoracja Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie.

Obecny budynek kaplicy został wzniesiony w latach 1900-1901 według projektu nieznanego architekta jako willa mieszkalna należąca do kupca Adolfa Kolwitza, współwłaściciela hurtowni artykułów żelaznych przy ul. Chodkiewicza 19-21, znanej we wszystkich prowincjach wschodnich Niemiec[2]. Zbudowano ją na parceli, którą wcześniej użytkował Paul Buttner. Pod koniec XIX wieku w posesji mieściło się natomiast przedsiębiorstwo spedycyjne Juliusa Bergmanna.

W 1925 roku parcela została sprzedana Zgromadzeniu Sióstr Klarysek z Gniezna. W związku z tym budynek główny przebudowano na cele klasztorne. Początkiem użytkowania budynku jako kaplicy był akt intronizacji Najświętszego Sakramentu, którego dokonał bp Antoni Laubitz 14 września 1925 r. Rozpoczęto wówczas wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu. Od początku kaplica była ogólnodostępna. W całodziennej adoracji uczestniczyli uczniowie bydgoskich szkół średnich oraz mieszkańcy miasta.

13 września 1939 r. żołnierze hitlerowscy wkroczyli do klasztoru, gdzie dokonali rewizji, aresztowali kapelana oraz zamknęli kaplicę. 7 lipca 1941 r. siostry zostały zmuszone do opuszczenia klasztoru[3], zaś w kamienicy Niemcy urządzili biuro powiernicze. Jedna z sióstr Maria Kaleta Kamińska została w 1944 r. zamordowana.

Po wyzwoleniu Bydgoszczy, od stycznia do czerwca 1945 r. w budynku kwaterowali żołnierze radzieccy. Następnie budynek przeznaczono na biuro Pomorskiej Izby Skarbowej. Jednak dzięki wytrwałym staraniom sióstr, odzyskały one budynek i ponownie zamieszkały w klasztorze od 22 lipca 1945 r. Proces reorganizacji klasztoru po II wojnie światowej zakończył się 16 lutego 1946 r., kiedy została zamknięta klauzura i wznowiona wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu.

W 1986 r. ks. kard. Józef Glemp poświęcił w kaplicy nowy Ołtarz Adoracji Jezusa Eucharystycznego. Obecnie odbywają się w kaplicy - przy współudziale wiernych – msze św., nabożeństwa oraz adoracje dzienne i nocne.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kamienica zbudowana została w stylistyce wczesnego modernizmu z elementami klasycyzującymi. W 1925 r. w związku z przebudową obiektu na cele klasztorne i sakralne, we wnętrzu została urządzona ogólnodostępna kaplica, a na elewacji założono krzyż oraz niewielką sygnaturkę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. zakon powstał w 1854 r. we Francji, w Polsce obecny od 1871 r.
  2. Był on współzałożycielem rodzinnej fundacji charytatywnej Kolwitzów, wspomagającej Szpital Diakonisek. W uznaniu zasług 1906 roku jedna z ulic na Bielawach otrzymała jego imię.
  3. starsze siostry udały się do klasztoru wiedeńskiego, młodsze wróciły do swoich rodzin

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pawęzka Zofia. Siostry Klaryski. In. Kalendarz Bydgoski 2001
  • Ulica Gdańska w Bydgoszczy – przewodnik historyczny. Praca zbiorowa. Wojewódzki Ośrodek Kultury w Bydgoszczy 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]