Karabin maszynowy wz. 92

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wz. 92
Ilustracja
Wz. 92 (karabin właściwy)
Państwo  Japonia
Rodzaj ciężki karabin maszynowy
Historia
Produkcja 19321941
Dane techniczne
Kaliber 7,7 mm
Nabój 7,7 × 58 mm SR
Taśma nabojowa sztywna, 30 nab.
Wymiary
Długość 1156 mm
Długość lufy 721 mm
Masa
broni 55,3 kg (na podstawie)
karabinu właściwego 29 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 800 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 450 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna 200 strz./min
Zasięg maks. 4500 m
Zasięg skuteczny 2200 m

Karabin maszynowy wz. 92 (九二式重機関銃, kyūni-shiki jū-kikanjū) – japoński ciężki karabin maszynowy.

W drugiej połowie lat dwudziestych Cesarska Armia Japońska niezadowolona z parametrów balistycznych naboju 6,5 × 50 mm SR postanowiła wprowadzić do uzbrojenia nową amunicję karabinową. Opracowując nowy nabój, wzorowano się na brytyjskim naboju .303 (7,7 x 56 mm R), ale zastosowano łuskę z kryzą częściowo wystającą (SR).

Jako pierwszy do zasilania nowa amunicją 7,7 x 58 mm SR przystosowano ciężki karabin maszynowy Typ 3 Taishō. Wyposażono go w nową lufę kalibru 7,7 mm, zakończoną stożkowym tłumikiem płomienia. Przeprojektowano także mechanizmy wewnętrzne przystosowując je do współpracy z nowym nabojem.

Karabin maszynowy wz. 92 był produkowany od 1932 roku. W 1939 przeprojektowano nabój 7,7 mm (zastosowano łuskę bez kryzy) co wiązało się z koniecznością ponownego przekonstruowania mechanizmów karabinu maszynowego. Przy okazji zmieniono także konstrukcję tylca zastępując chwyt pistoletowy dwoma uchwytami. Zmodernizowaną wersję oznaczono jako wz. 99 (takie samo oznaczenie miał wprowadzony do uzbrojenia w typ samym roku karabin i ręczny karabin maszynowy). Produkcję ciężkiego karabinu maszynowego wz. 99 zakończono w 1941 r. po rozpoczęciu produkcji cekaemu wz. 1.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Ciężki karabin maszynowy wz. 92 był zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie ryglem wahliwym. Mechanizm spustowy umożliwiał tylko ogień ciągły. Zasilanie taśmowe (taśma sztywna, trzydziestonabojowa). Lufa niewymienna, chłodzona powietrzem, z żebrami przyspieszającymi chłodzenie, zakończona tłumikiem płomienia. Podstawa trójnożna (umożliwiała prowadzenie ognia przeciwlotniczego). Nogi podstawy wyposażone w obejmy (wkładano w nie drążki ułatwiające przenoszenie karabinu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]