Karl Kraus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karl Kraus
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1874
Jiczyn
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1936
Wiedeń
Narodowość austriacka
Język niemiecki
Dziedzina sztuki publicystyka, dramat, poezja, aforyzm
Tablica upamiętniająca Karla Krausa w miejscu jego urodzenia.

Karl Kraus (ur. 28 kwietnia 1874 w Jiczynie, zm. 12 czerwca 1936 w Wiedniu) – austriacki dramaturg, poeta i publicysta. Uznawany za najwybitniejszego satyryka obszaru niemieckojęzycznego w XX wieku.

W latach 1899–1936 był wydawcą i głównym autorem czasopisma literackiego „Die Fackel” (Pochodnia), walczącego m.in. ze stereotypami języka prasy, a współpracującego z Wilhelmem Liebknechtem, Detlevem von Liliencronem czy Frankiem Wedekindem. Był twórcą tzw. wiedeńskiej szkoły eseju. Zasłynął jako autor epickiego Die letzten Tage der Menschheit (pol. Ostatnie dni ludzkości, 1918/19), mówiącego o zmierzchu Austro-Węgier i europejskiej cywilizacji w kontekście wydarzeń I wojny światowej. Oprócz dramatów pisał także wiersze, satyry, aforyzmy i glosy. Przez całe swoje życie związany był z Wiedniem.

Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Die demolierte Literatur. 1897.
  • Sittlichkeit und Kriminalität. 1902.
  • Heine und die Folgen. 1910.
  • Die Chinesische Mauer. 1910.
  • Die letzten Tage der Menschheit. 1922.
  • Literatur und Lüge. 1929.
  • Die Sprache. 1937.
  • Die dritte Walpurgisnacht. 1952.

Zbiory aforyzmów[edytuj | edytuj kod]

  • Sprüche und Widersprüche. 1909.
  • Pro domo et mundo. 1912.
  • Nachts. 1918.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pisarze świata. Słownik encyklopedyczny, wyd. PWN, 1999